„Świński miliarder” przestał istnieć.
W jego miejscu pojawił się mężczyzna tak piękny, że dla Zofii niemal samo to wydawało się kolejnym rodzajem okrucieństwa.
— Patrzysz na mnie — powiedział Maksymilian aksamitnym głosem, nawet nie odwracając głowy.
— Nie wiem, kim jesteś — wyszeptała Zofia, podnosząc się i przyciągając prześcieradło do piersi. — Człowiek, którym się opiekowałam, był drażliwy i pachniał maścią leczniczą. A ty… wyglądasz jak ktoś zupełnie obcy.
Maksymilian wstał i podszedł do łóżka.
Każdy jego ruch był pewny, silny i niemal zaskakująco lekki.
Przyklęknął obok niej tak samo jak poprzedniego wieczoru.
— Moja dusza się nie zmieniła, Zofio. Zmieniła się tylko powłoka. Nadal jestem tym samym człowiekiem, który rzucił talerzem, żeby sprawdzić, czy zaczniesz na mnie krzyczeć. Nadal jestem tym mężczyzną, który słuchał twoich szeptów, kiedy masowałaś moje nogi, a ja udawałem, że śpię.
Dla Zofii sprawa nie była jednak tak prosta.
Zdążyła pokochać człowieka, którego uważała za złamanego.
Teraz odkryła, że ten sam człowiek przez cały czas kontrolował niemal każdy element historii, w której oboje uczestniczyli.
SĘPY ZACZYNAJĄ KRĄŻYĆ
„Cudowna przemiana” wstrząsnęła nie tylko Zofią.
Stała się także sygnałem dla wszystkich ludzi, którzy nagle zapragnęli znaleźć się blisko fortuny Wysockiego.
Nie minęły nawet czterdzieści osiem godzin, gdy przed bramą rezydencji zaczęli pojawiać się kolejni goście.
Pierwszy przyjechał ojciec Zofii.
Roman nie zjawił się po to, żeby przeprosić córkę za próbę oddania jej w zamian za umorzenie długu.
Stał przy domofonie z szerokim uśmiechem i niemal wyciągniętą ręką.
— Mój kochany zięciu! — wołał. — Od początku wiedziałem, że kryje się w tobie wielki człowiek! Teraz, kiedy nie ma już długu, a ty wyglądasz jak gwiazda kina, na pewno możesz pożyczyć teściowi kilka milionów na nowy interes!
Maksymilian obserwował go na ekranie w pomieszczeniu ochrony.
Jego szczęka była mocno zaciśnięta.
Spojrzał na Zofię.
— Chcesz, żebym go wpuścił?
Zofia patrzyła na monitor.
Widziała człowieka, który potraktował ją jak przedmiot służący do spłaty zobowiązania.
Jej głos lekko drżał, lecz odpowiedź była pewna.
— Nie. On nie oddawał mnie przystojnemu miliarderowi. Oddał mnie człowiekowi, którego uważał za potwora. Dlatego nie zasługuje teraz na spotkanie z mężczyzną ukrytym pod tamtą maską.
Wkrótce ponownie pojawiła się Natalia.
Jej jednak nie chodziło wyłącznie o pieniądze.
Przyszła po nagrodę, którą — jak najwyraźniej sądziła — kiedyś utraciła.
Tydzień później podczas jednego z eleganckich przyjęć zjawiła się w odważnej sukni i powoli ruszyła w stronę Maksymiliana, kompletnie ignorując obecność jego żony.
— Maksymilianie, kochanie — zamruczała. — Co za fantastyczna sztuczka. Zawsze wiedzieliśmy, że jesteś trochę dziwny, ale to przedstawienie było prawdziwie genialnym szaleństwem. Skoro żart się skończył, możesz już przestać udawać życie z tą… małą służącą. Potrzebujesz kobiety, która pasuje do twojej prawdziwej twarzy.
Rozmowy w sali ucichły.
Maksymilian nie cofnął się ani o krok.
Spojrzał na Natalię z chłodnym, niemal niepokojąco spokojnym uśmiechem.
— Masz rację, Natalio — powiedział. — Żart rzeczywiście się skończył. Tylko że ty nadal nie rozumiesz, na czym polegał.
Natalia zmarszczyła brwi.
— Nie zakładałem tego kostiumu po to, żeby znaleźć kobietę pasującą do mojego wyglądu. Założyłem go właśnie dlatego, żeby odnaleźć kobietę, dla której mój wygląd nie będzie miał znaczenia.
Odwrócił się do Zofii i na oczach wszystkich pocałował jej dłoń.
— Moja żona jest jedyną osobą w tej sali, której prawdziwe piękno znajduje się wewnątrz. Większość z was również nosi silikonowe maski. Tyle że zupełnie innego rodzaju.
PĘKNIĘCIA W LUSTRZE
Prawdziwy dramat nie zawsze przychodzi jednak wraz z nieprzyjaciółmi.
Czasami zaczyna się od własnego odbicia.
Mijały kolejne tygodnie, a Zofia coraz częściej zamykała się w sobie.
Zaczęła czuć się przy mężu jak kosztowna ozdoba.
Kiedy Maksymilian był „Maksem”, to ona stanowiła dla niego podporę.
Była jego rękami, pomocą, opiekunką i osobą, bez której — jak wówczas wierzyła — nie potrafił funkcjonować.
Teraz Maksymilian sam wydawał się świecić niczym słońce.
Zofia czuła się przy nim jak księżyc, którego blask jest wyłącznie odbiciem cudzej jasności.
Pewnego wieczoru znalazła męża w prywatnej siłowni.
Podnosił ciężary z taką wściekłością, jakby próbował ukarać własne ciało.
— Dlaczego nadal tak się męczysz? — zapytała. — Kostiumu już nie ma. Osiągnąłeś to, czego chciałeś.
Maksymilian z hukiem odłożył ciężary.
Odwrócił się do niej.
Pot spływał po jego klatce piersiowej, a oczy miał ciemne i poważne.
— Bo ja nadal go czuję, Zofio. Wciąż czuję ten ciężar na sobie. Nadal słyszę śmiech ludzi takich jak Natalia. Przez trzy lata udawałem „świnię”, bo chciałem zobaczyć, kto pozostanie przy mnie. Tylko że z czasem naprawdę zacząłem stawać się tamtym człowiekiem.
Zamilkł na moment.
— Boję się, że jeśli przestanę nad sobą pracować, maska znowu stanie się rzeczywistością.