— Myliłem się — powiedział. — Pozwalałem, żeby to trwało.
Skinęłam głową.
— Tak.
Nie zaczął się usprawiedliwiać. I to okazało się ważniejsze niż jakiekolwiek piękne słowa.
— Nie chcę już tak — dodał.
Poczułam, jak coś we mnie miękko przesuwa się z miejsca.
— To na to nie pozwalaj.
Uśmiechnął się — pierwszy raz od długiego czasu spokojnie, bez wymuszonego wyrazu twarzy.
Minęło kilka tygodni.
Życie nie stało się doskonałe. Po prostu stało się uczciwsze.
Marek nie zapraszał już Tomasza do naszego domu. Czasem spotykali się gdzieś osobno, ale to już mnie nie dotyczyło. W domu zrobiło się ciszej — nie na zewnątrz, tylko wewnątrz. Zniknęło oczekiwanie, że za chwilę znowu padnie kolejny „żart”, po którym wszyscy niezręcznie zamilkną.
Pewnego wieczoru jedliśmy kolację we dwoje na tym samym tarasie. Lato jeszcze trwało, ale w powietrzu czuło się już pierwszy chłód.
— Pamiętasz tamten dzień? — zapytał Marek.
— Który?
— Ten, kiedy wszystko się zmieniło.
Zamyśliłam się.
— To nie był jeden dzień — powiedziałam. — To było siedem lat, które skończyły się jednego wieczoru.
Skinął głową.
— Cieszę się, że wtedy nie przemilczałaś.
Spojrzałam na niego.
— Ja też.
Siedzieliśmy w ciszy, ale ta cisza była zupełnie inna. Nie było w niej ciężaru, tylko spokój.
Po pewnym czasie Katarzyna znów zajrzała do cukierni. Już nie tak nieśmiało jak poprzednio.
— Mogę kawę? — zapytała.
— Oczywiście.
Zaczęłyśmy rozmawiać. Wyglądała trochę inaczej — nie szczęśliwie, ale spokojniej.
— On mniej… — nie dokończyła.
— Mówi? — podpowiedziałam.
Skinęła głową.
— Nie wiem, na jak długo.
Wzruszyłam ramionami.
— To już jego wybór.
Katarzyna spojrzała na mnie.
— A ty nie żałujesz?
Uśmiechnęłam się.
— Nie.
I to była prawda.
Tamtego wieczoru, zamykając cukiernię, znów wciągnęłam chłodne powietrze. Miasto żyło swoim zwyczajnym rytmem: ludzie gdzieś się spieszyli, samochody przejeżdżały obok, w oknach zapalały się światła. Wszystko wokół było takie samo jak zawsze.
Zmieniło się tylko jedno — nie pozwalałam już nikomu decydować, jak wolno mnie traktować.
I, jak się okazało, właśnie to wystarczyło, żeby cała reszta powoli zaczęła wracać na swoje miejsce.