Zobaczył ich za późno. Czterech kłusowników było już niemal przy nim. Przeciskali się przez gęste zarośla, rozmawiali głośno i nawet nie próbowali ukrywać broni. Wyszedł im naprzeciw i spróbował ich zatrzymać.
— Nie wolno wam tutaj polować. To teren pod ochroną — powiedział, usiłując zachować spokój.
Spojrzeli po sobie, a potem parsknęli śmiechem, jakby usłyszeli wyjątkowo dobry żart. Jeden z nich zrobił krok do przodu i zmierzył go kpiącym wzrokiem.
— A kto nam zabroni? Ty? — rzucił lodowatym tonem.
Sekundę później wszystko wymknęło się spod kontroli. Chwycili go gwałtownie, przycisnęli do pnia i zaczęli krępować. Liny wrzynały mu się w ciało, zaciskały coraz mocniej, aż nie mógł poruszyć nawet ręką.
— Niech sobie tu posiedzi. Może któryś z drapieżników znajdzie go szybciej — rzucił jeden z nich z krzywym uśmiechem.
Przywiązali go tak mocno, że nie był w stanie drgnąć, po czym, śmiejąc się, zniknęli w głębi dżungli, zostawiając go samego.
Wokół zapadła cisza. Słychać było tylko odgłosy lasu i jego własny ciężki oddech.
Próbował się wyrwać, ale liny ani drgnęły. Ręce drętwiały, całe ciało pulsowało bólem, a strach powoli zamieniał się w rozpacz.
— Czy ktoś… — wyszeptał cicho, lecz głos rozpłynął się w dusznym powietrzu.
Minęło trochę czasu, gdy nagle usłyszał dziwny dźwięk. To nie były ludzkie kroki. Coś innego. Ciężkiego. Pewnego siebie.
Powoli odwrócił głowę… i znieruchomiał.
Z gęstwiny liści wyszedł jaguar. Ogromny. Potężny. Bezszelestny. Zatrzymał się kilka metrów dalej i wpatrywał się w niego uważnie. Żółte ślepia nie odrywały się od jego twarzy.
Mężczyzna poczuł, jak wszystko ściska mu się w środku.
— To już koniec… — przemknęło mu przez myśl.
Jaguar zrobił krok. Potem następny. Podszedł całkiem blisko.
Mężczyzna zacisnął powieki, czekając na cios, ale ten nie nadszedł.
Ostrożnie otworzył oczy i zobaczył, że drapieżnik stoi tuż przed nim. Położył łapy na jego piersi, dociskając go do drzewa. Oddech zwierzęcia był gorący, ciężki i niepokojąco bliski.
Jedna sekunda dłużyła się jak wieczność.
Bestia zaczęła ostrożnie obwąchiwać jego twarz, potem ramię, a potem liny. Zachowywała się dziwnie — wcale nie tak, jak drapieżnik szykujący się do ataku.
A potem jaguar nagle odwrócił łeb i wbił zęby w grubą linę.
Na początku mężczyzna nawet nie pojął, co się dzieje. Wydawało mu się, że zwierzę tylko go sprawdza. Lecz po chwili lina naprężyła się i zaskrzypiała.
Jaguar ją szarpał. Przy każdym ruchu węzły słabły. Włókna trzeszczały i po kilku sekundach jeden ze sznurów puścił.
Mężczyzna gwałtownie nabrał powietrza, nie wierząc w to, co widzi.
Jeszcze jedno szarpnięcie — i więzy wreszcie się poluzowały. Ciało odmówiło mu posłuszeństwa, nogi miał jak z waty.
Patrzył na jaguara, nie rozumiejąc, dlaczego ten nie zaatakował. I wtedy nagle wróciło do niego jedno wspomnienie.
Kilka miesięcy wcześniej natknął się w dżungli na potrzask. Miotał się w nim młody jaguar. Łapa była unieruchomiona, zwierzę warczało i rzucało się z bólu.
Wtedy długo nie miał odwagi podejść, ale w końcu zaryzykował. Powoli, ostrożnie uwolnił łapę, a potem się wycofał.
Tamten jaguar również go nie zaatakował. Po prostu patrzył. A teraz, jak się zdawało, rozpoznał go.
Mężczyzna ostrożnie zrobił krok do tyłu. Serce waliło mu tak mocno, że wydawało się, iż ten dźwięk niesie się po całym lesie.
Jaguar jeszcze przez kilka sekund patrzył na niego spokojnie, niemal uważnie.
Potem wolno zabrał łapy, odwrócił się i bezszelestnie rozpłynął się w gęstych zaroślach. A mężczyzna jeszcze długo stał w miejscu, niezdolny się poruszyć.
Rozumiał tylko jedno — tego dnia miał umrzeć. Zamiast śmierci dostał jednak szansę… i wiedział, że tego momentu nie zapomni do końca życia.
