Od trzech miesięcy niemal każdej nocy powtarzało się to samo. Gdy tylko kładłam się obok męża, natychmiast docierała do mnie dziwna woń. Ciężka, gęsta, lepka, niemal nie do zniesienia. Miałam wrażenie, że wnika w prześcieradło, poduszki, kołdrę, a nawet w powietrze naszej sypialni. Za każdym razem, kiedy próbowałam poprawić łóżko albo uporządkować stronę materaca należącą do Marcina, on nagle stawał się tak nerwowy, że ściskało mnie w piersi.
Kiedy po raz kolejny wyjechał służbowo, wreszcie zdecydowałam się zrobić to, o czym myślałam od dawna. Sama świadomość tego, co zamierzałam, sprawiała, że drżały mi dłonie. Wzięłam nóż i rozcięłam materac.
To, co zobaczyłam w środku, na moment odebrało mi oddech.
W ostatnich tygodniach odór stał się prawie nie do wytrzymania. Nie tylko nie pozwalał mi spać. Towarzyszył mi przez cały dzień, jakby przywarł do skóry i włosów. Zmieniałam pościel niemal codziennie, prałam poduszki i narzuty, otwierałam okna na oścież, rozpylałam w sypialni perfumy, olejki i odświeżacze. Wszystko pomagało najwyżej na kilka godzin. Wieczorem zapach wracał. Jeszcze mocniejszy, bardziej duszący i uporczywy, jakby próbował ostrzec mnie przed czymś, czego za wszelką cenę nie chciałam dostrzec.
Razem z nim powoli zamieszkało we mnie inne uczucie — lęk. Ciężki, lepki, przygniatający. Jakby ktoś usiadł mi na klatce piersiowej. Coraz częściej miałam wrażenie, że w naszym domu za chwilę wydarzy się coś strasznego, a ta tajemnicza woń jest jedynie pierwszym sygnałem.
Gdy Marcin w końcu wyruszył w kolejną delegację, zostałam sama pośród zupełnej ciszy. Wtedy zrozumiałam, że nie mogę już dłużej odkładać tej decyzji.
Byliśmy małżeństwem od ośmiu lat. Mieszkaliśmy w Łodzi, w niewielkim, przytulnym domu na spokojnym osiedlu. Niczym się nie wyróżniał. Marcin pracował jako kierownik sprzedaży w firmie zajmującej się elektroniką, dlatego często podróżował — do Warszawy, Gdańska i Wrocławia. Zawsze powtarzał, że takie są wymagania jego stanowiska, a ja przez lata uznawałam to za zupełnie normalne.
Nasze małżeństwo nie przypominało bajki, ale nie nazwałabym go też nieszczęśliwym. Żyliśmy spokojnie. Bez wielkich awantur, bez dramatycznych scen, bez przesadnych uniesień, ale również bez wyraźnych oznak rozpadu.
Przynajmniej tak mi się wydawało.
W ostatnich miesiącach wszystko zaczęło się jednak zmieniać.
Każdego wieczoru, kiedy Marcin kładł się do łóżka, dziwny zapach stawał się intensywniejszy. Wyraźnie dochodził z jego połowy materaca. Nie pachniała tak jego skóra, ubrania ani buty. Była to trudna do opisania mieszanina wilgoci, stęchlizny i czegoś rozkładającego się, ciężkiego, niemal odrażającego. Jakby właśnie ta strona łóżka wchłaniała odór głębiej niż wszystko wokół. Czasami budziłam się w środku nocy, siadałam w ciemności i próbowałam ustalić, skąd naprawdę się wydobywa.
Robiłam wszystko, co przychodziło mi do głowy. Bez końca zmieniałam pościel. Prałam ją w najwyższej temperaturze. Pewnego dnia wyciągnęłam nawet materac do ogrodu i zostawiłam go na kilka godzin w ostrym letnim słońcu, licząc, że gorąco i suche powietrze zniszczą źródło smrodu. Jednak za każdym razem, gdy Marcin wracał i ponownie przesypiał noc po swojej stronie, rano woń znów była obecna, jakby nigdy nie zniknęła.
Któregoś wieczoru nie wytrzymałam i zapytałam go wprost.
— Marcin, naprawdę niczego nie czujesz? — odezwałam się spokojnie, stojąc obok łóżka. — Z materaca wydobywa się bardzo dziwny, mocny zapach.
Nawet od razu na mnie nie spojrzał.
— Anka, znowu przesadzasz — odpowiedział z wyraźnym zniecierpliwieniem. — Nic tu nie śmierdzi.
Ale ja wiedziałam, że kłamie.
Zapach był prawdziwy.
Im usilniej próbowałam odkryć jego źródło, tym bardziej niepokoiło mnie zachowanie Marcina. Zwłaszcza gdy dotykałam jego połowy łóżka, unosiłam materac, zmieniałam prześcieradło albo przesuwałam stojące obok rzeczy. Natychmiast się napinał, robił drażliwy i nieprzewidywalny. Pewnego dnia stracił panowanie nad sobą i krzyknął:
— Nie ruszaj moich rzeczy! Zostaw wszystko tak, jak jest!
Zamarłam. Marcin niezwykle rzadko podnosił głos. Potrafił być zamknięty w sobie, uparty, czasem chłodny, ale podobnych wybuchów niemal u niego nie widywałam. Właśnie wtedy po raz pierwszy naprawdę poczułam strach.
Tamtej nocy odór był silniejszy niż kiedykolwiek. Zdawało mi się, że wypływa spod łóżka, sunie po podłodze, wspina się po ścianach, wciska pod skórę, wypełnia nozdrza i odbiera powietrze. Leżałam w ciemności, patrzyłam w sufit i słyszałam, jak moje serce bije coraz szybciej.
Następnego ranka Marcin wyjechał na trzy dni do Gdańska. Pocałował mnie w czoło, przypomniał, żebym zamknęła drzwi wejściowe, po czym wyszedł dokładnie tak samo jak setki razy wcześniej.
Czekałam, aż ucichną jego kroki. Potem nasłuchiwałam jeszcze, dopóki odgłos samochodu nie zniknął w oddali. Dom nagle wypełniła zupełna cisza.
Wtedy spojrzałam na łóżko.
Coś we mnie pękło. Głęboko w środku wiedziałam, że tego dnia już się nie wycofam.