Już od kilku miesięcy Oleg marzył o tym, by odejść od żony Iryny. Siedem lat spędzonych razem bez dzieci uświadomiło mu pewnego dnia, że u jej boku czuje jedynie nudę. Dni powtarzały się w kółko, tygodnie zlewały się w szarą mgłę, a miesiące mijały bez radości i jakichkolwiek emocji.
Iryna była wzorową gospodynią – w mieszkaniu panował idealny porządek, na kuchence zawsze gotował się aromatyczny barszcz, lodówka pękała w szwach od zapasów, a na stole nie brakowało n- The story to rewrite includes the repeated text about Oleg and Irina, plus the 1983 adoption line.
iczego, co Oleg lubił najbardziej. Kiedy siedział w gabinecie i nagle zapragnął kawy, właśnie w tej chwili wchodziła Iryna, stawiając przed nim filiżankę z gęstym, pachnącym napojem.
– Jak ty to odgadujesz? – pytał czasem.
– Co takiego?
– Wygląda na to, że wiesz dokładnie, kiedy mam ochotę na kawę!
– Po prostu czuję cię, kocham cię – odpowiadała z tak ciepłym uśmiechem, że każdy mężczyzna rzuciłby się ku niej, objął mocno i pocałował, zabierając do sypialni. Dawniej Oleg właśnie tak robił, teraz jednak tylko poklepał ją po dłoni.
– Dziękuję. Przepraszam, ale muszę jeszcze popracować.
Iryna patrzyła na niego uważnie, po czym wychodziła i zajmowała się swoimi sprawami. Oleg kierował sporym działem, często spotykał się z podwładnymi poza biurem, więc nikt się nie zdziwił, gdy zaczął rozmawiać z młodą stażystką Poliną – piękną, ambitną dziewczyną gotową na wszystko, by osiągnąć sukces. W wieku dwudziestu lat Polina świetnie umiała manipulować mężczyznami i szybko oczarowała Olega swoim ognistym temperamentem.
Pewnego dnia, gdy zostali sami w windzie i drzwi się zamknęły, Polina podeszła bliżej, przycisnęła się do niego i pocałowała go otwarcie, zuchwale. Potem szepnęła:
– Chciałam sprawdzić, jaki masz smak.
Wyszła, nie oglądając się za siebie, a Oleg stał oszołomiony. Od tamtej pory Polina zachowywała się swobodnie, wśród kolegów nie wyróżniała się, tylko spódnice miała nieco krótsze, a bluzki bardziej przezroczyste.
Oleg przyłapywał się na tym, że myśli o niej bez przerwy. W domu wyobrażał sobie Polinę zamiast Iryny i to doprowadzało go do szaleństwa. W nim obudził się łowca, gra go wciągnęła – spojrzenia, aluzje, przypadkowe muśnięcia rękawem. Żył oczekiwaniem na spotkanie z Poliną. Pewnego razu zostali sami w archiwum i tam namiętność ich pochłonęła, ale to nie wystarczyło – ledwo skończył się dzień pracy, wynajęli pokój w hotelu i oddali się sobie bez reszty.
Po raz pierwszy Oleg wrócił do domu po północy. Na kuchennym stole czekał obiad przykryty serwetką, w sypialni spała Iryna. Spojrzał na jej spokojną twarz i wyszedł, a Iryna, słysząc trzask zamka, otworzyła oczy i długo leżała w ciemności.
Mijały miesiące. Oleg miał wyjechać na długą delegację do Kijowa i zamierzał powiedzieć Irynie, że przygotował już papiery rozwodowe, ale milczał – postanowił zrobić to po powrocie. Iryna niczego nie zauważyła, była jak zawsze dobra i czuła.
W delegacji Oleg pracował, a po kilku dniach dołączyła do niego Polina – wieczory wypełniała ta sama namiętność. Lecz pewnego dnia wydarzyło się nieszczęście. Oleg spieszył się do centrum biznesowego, gdy na chodnik wypadł niekontrolowany samochód. Kobieta z wózkiem z dzieckiem zamarła w panice, a Oleg, tracąc ułamek sekundy, rzucił się, odepchnął ich, lecz sam otrzymał potężny cios.
Nie słyszał syren ani krzyków. Całe ciało przeszywał ból, stracił przytomność. Kilka dni spędził w śpiączce. Lekarze ostrzegali przed dramatycznymi konsekwencjami. Oleg leżał w bandażach i gipsie, zastanawiając się, co dalej.
Polina odwiedziła go tylko raz. Na jego widok wpadła w przerażenie:
– Olezh, a co teraz?
– A kto zajmie twoje miejsce?
– Tylko to cię interesuje? Mogę zostać kaleką do końca życia!
– Naprawdę możesz? – przestraszyła się.
– Polina, wcześniej mówiłaś, że wyjdziesz za mnie.
– To było wcześniej! Po co się tam pchałeś? To ich los, nie twój!
– Odchodzę. Przykro mi.
– Polina, zostań.
Odeszła, zostawiając tylko delikatny zapach swoich perfum.
Godzinę później przyjechała Iryna. Siedziała przy mężu dniami i nocami, cicha i troskliwa.
– Iro, powinnaś odpocząć, nie śpisz – szeptał Oleg, powstrzymując łzy.
– Śpię, kiedy ty śpisz.
Po wypisaniu ze szpitala w Odessie Oleg wrócił do domu, lecz zaraz wezwano go do biura:
– Prosimy o wybaczenie, Olegu Dmitrijewiczu, zwalniamy pana ze stanowiska. Firma nie może czekać na jednego pracownika, nawet tak cennego.
– Zdrowiej pan i wracaj do nas, gdy wszystko będzie w porządku – dodał dyrektor.
Oleg kuśtykał, wspierając się na lasce, czekając na windę. Drzwi się otworzyły i wyszła Polina z postawnym mężczyzną. Nawet na niego nie spojrzała. Jura, ekonomista, uśmiechnął się ironicznie:
– To Igor Siergiejewicz, nowy na pana miejscu.
Oleg przypomniał sobie tamtą windę i pierwszy pocałunek. Kolejne miesiące wypełniły szpitale, zabiegi i drogie badania. Oleg nie myślał o pieniądzach – wszystko się kończyło, a Iryna znosiła biedę, wieczny zapach szpitala i zły humor męża. Sprzedała wszystko: kolczyki, łańcuszki, nawet ubrania, by opłacić leczenie.
Kiedy dzięki jej opiece Oleg wyzdrowiał, zaproponował Irynie:
– Irisz, zróbmy randkę jak dawniej! W restauracji, zamówiłem stolik. Mam trochę hrywien – oddali mi dług.
– Gdzie twoje ozdoby?
– Wszystko sprzedałam. Na leczenie były potrzebne pieniądze. Nie chciałam, żeby ci było źle.
Oleg oszołomiony objął ją mocno:
– Iro, co ja mogę dla ciebie zrobić… życie za ciebie oddam.
– Życie zostaw sobie, przyda ci się.
Nastąpiły ciężkie dni – żyli tylko z skromnej pensji Iryny. Nie narzekała, starała się co wieczór gotować barszcz i naleśniki mimo oszczędności.
I wtedy nastąpił cud: dyrektor dużej firmy przyjechał do Olega do domu:
– Olegu Dmitrijewiczu, chcę zaproponować panu wysokie stanowisko. Zagraniczne delegacje, premie, pełne wynagrodzenie.
– Dlaczego?
– Uratował pan moją żonę i syna, jestem pana dłużnikiem. Wcześniej byłem w Europie, teraz przyjechałem – proszę, nie odmawiaj.
Oleg czekał na Irynę jak dziecko. Gdy wróciła, zakręcił nią w tańcu:
– Wszystko będzie dobrze! Iroczka, kocham cię!
Lecz Iryna wyślizgnęła się z objęć:
– Nie możemy być razem. Odchodzę.
Oleg osunął się na fotel wstrząśnięty:
– Wiedziałam o twoich zdradach. Wszystko wybaczałam, wierzyłam, że jestem ci potrzebna, myślałam, że szukasz tylko mocnych wrażeń. Potem poczułam, że przestałeś mnie kochać, że masz kogoś innego – to bolało. Serce mi krwawiło, chciałam uratować rodzinę. Potem byłam w ciąży, straciłam dziecko z powodu stresu, a ty nawet tego nie zauważyłeś. W dniu, kiedy miałeś wypadek, napisałam ci list i przygotowałam tabletki – chciałam odejść. Ale telefon o twoim stanie uratował mnie. Teraz jesteś znów zdrowy i odchodzę. Dawno mnie nie kochasz. A teraz i ja ciebie nie kocham.
Iryna nic więcej nie powiedziała. Rano Oleg obudził się w pustym mieszkaniu.
Minęły trzy lata. Oleg znów odniósł sukces, nawet większy niż wcześniej. Stał się poważny, zamknięty w sobie, zupełnie zapomniał, jak się śmiać. Tylko uprzejmy uśmiech czasem zdradzał jego emocje. Z kobietami rozmawiał wyłącznie służbowo, szybko ucinał wszelkie aluzje do bliskości.
Przez te wszystkie lata szukał Iryny: nocami modlił się, patrząc w ciemność.
Pewnego dnia w korku słuchał radia i nagle zadzwonił na antenę:
– Chcę przeprosić żonę Skworcową Irynę. Zamówić piosenkę „Tęsknię za tobą”.
Z głośników popłynął głos bardzo podobny do głosu Olega:
– Tęsknię za tobą.
Oleg pojechał służbowo do małego miasteczka pod Połtawą, zatrzymał się w hotelu i wieczorem wyszedł na spacer. Miasteczko żyło spokojnym rytmem, w oknach świeciło ciepłe, przytulne światło. Oleg patrzył na nie i myślał: tam są rodziny, mama, tata, dzieci… A u niego nic.
Nagle trzyletni chłopczyk potrącił Olega, ten złapał malca:
– Dokąd tak pędzisz?
– Tato? – zdziwił się chłopczyk.
Oleg zaniemówił. Malec objął go za szyję:
– Znalazłeś mnie, tato?
Oleg bezradnie rozejrzał się i zobaczył biegnącą ku nim starszą kobietę:
– Wania! Waniuszka! Co za kara!
Podniosła dziecko, mruknęła „Dziękuję!” i pospieszyła odejść, ale malec wyrywał się:
– Tato! Mój tato! Puść!
Oleg patrzył za nimi – oddałby wszystko, żeby jego syn tak go nazywał. Kilka wieczorów spacerował, czekał na chłopca, ale więcej go nie spotkał.
Pewnego dnia, wracając po kolacji do hotelu, otoczyli go nieznajomi i wybuchła bójka. Po dwudziestu minutach przechodnie wezwali karetkę. Olega zawieziono na izbę przyjęć, pielęgniarka zapisała dane i zaprowadziła do dyżurnego lekarza.
Oleg wszedł, zataczając się, i nagle stracił równowagę, prawie upadł, ale ktoś go delikatnie podtrzymał. To była Iryna – jego Iryna.
– Kochana moja – szeptał Oleg, całując jej dłonie rozbitymi wargami. – Wybacz mi, wróć.
Iryna obejrzała rany, upewniła się, że nie ma złamania ani wstrząśnienia. Opatrzyła skaleczenia, wezwała mu taksówkę. Na ulicy powiedziała:
– Oleg, minęło dużo czasu. Między nami wszystko się skończyło.
– Nie – przyznał szczerze. – Teraz, gdy cię odnalazłem, nie puszczę, będę spał pod twoimi drzwiami.
W kieszeni Iryny zadzwonił telefon, odebrała.
– Co? Co się stało? – zapytał Oleg.
– Niania dzwoniła, syn złamał rękę.
Oleg otworzył drzwi taksówki:
– Szybko, wsiadaj!
W pięć minut byli w domu. Na kanapie płakał chłopczyk, a wokół krzątała się starsza kobieta – ta sama.
– Mama! Tato! – krzyknął malec.
Iryna oglądała rękę:
– Natychmiast do szpitala. Jak to się stało, Tamaro Władimirowno?
– Spadł ze stołka, czekał na ciebie, wyglądał przez okno.
Oleg wziął dziecko na ręce, a ono przytuliło się mocno:
– Jesteś moim tatą, mama zawsze mówiła, że nas znajdziesz!
– Znalazłem, synku – Ira stała w progu, łzy spływały jej po policzkach.
W szpitalu okazało się, że to tylko stłuczenie, nie złamanie. Ira usiadła obok Olega, on trzymał syna na kolanach i słuchał jej opowieści:
– Gdy odeszłam, nie wiedziałam, że jestem w ciąży. Potem postanowiłam nic nie mówić – przecież mógłbyś żyć beze mnie. Mieszkałam u ciotki na wsi aż do porodu, potem przyjechałam tutaj. Miasteczko jest spokojne. Tamrę zatrudniłam jako nianię, ale jest jej ciężko.
– Niedawno uratowałem tego chłopczyka – biegł na jezdnię.
– Co?!
– Nie, tato, szedłem do ciebie – wymamrotał malec.
– Rozpoznałem cię. Mama mówiła: kiedyś przyjdziesz.
– Och, synku – szepnął Oleg i zapytał:
– Iro, dlaczego powiedziałaś Waniuszce, kto jest jego ojcem?
– Oleg, słyszałam tę piosenkę. To ty ją zamówiłeś?
– Tak, cicho.
– I wtedy zrozumiałam: nie mogę bez ciebie żyć, kocham cię.
– I ja ciebie kocham – uśmiechnęła się Iryna i położyła głowę na ramieniu Olega.
Po tygodniu Oleg, Iryna i Waniuszka wrócili do domu. Radosny śmiech syna wypełnił mieszkanie życiem. Oleg bał się puścić rękę Iryny. A ona, ukochana i najbliższa, była tuż obok. I Oleg zrozumiał, że ktoś mu wybaczył i podarował to szczęście, którego kiedyś nie potrafił docenić.
Oleg siedział na balkonie, trzymając na kolanach trochę podrośniętego Waniuszkę, i patrzył na wieczorne miasto, w którym kiedyś był samotny i zagubiony. W pokoju Iryna nakrywała do herbaty, uśmiechała się, słuchając rozmowy Olega z synem – spierali się, kto szybciej złapie rybę w weekend.
Niebo wypełnił różowy zachód słońca, jakby malował nowy świat – nieidealny, ale pełen miłości i przebaczenia. Oleg pomyślał, że wszystko mogło potoczyć się inaczej. Mógł stracić Irynę na zawsze. Mógł zostać sam z pieniędzmi i karierą, ale bez dziecięcego uśmiechu i dobrych oczu żony.
Waniuszka zasnął. Oleg ostrożnie przeniósł go do łóżeczka i przykrył. Iryna podeszła, objęła Olega za ramiona i cicho powiedziała:
– Stałeś się inny. Dziękuję, że wróciłeś… że nas odnalazłeś.
Oleg przytulił ją mocno, jakby nigdy więcej nie chciał stracić. Strach przed porzuceniem zniknął – obok była prawdziwa, jedyna rodzina. W jego życiu nie było już miejsca na nudę ani pustkę. Byli razem, każdy wieczór zaczynał się nadzieją, a kończył wdzięcznością za nowy dzień.
Oleg spojrzał na Irynę, a ona patrzyła na niego tym samym ciepłym spojrzeniem, któremu kiedyś zdradził, ale które i tak go uratowało. Zrozumiał: szczęścia nie szuka się, ono składa się z małych chwil – filiżanki kawy, dziecięcego śmiechu, przebaczenia i drugiej szansy.
Wszystko, co było trudne i straszne, zostało za nimi. W domu, gdzie pachniało barszczem i szczęściem, ich życie dopiero się zaczynało.
