Gdy po pięciuset kilometrach auto wydało ostatnie tchnienie i stanęło, Andrzej nie poczuł gniewu. Spojrzał na wskaźnik paliwa, który również postanowił być wolny, zaśmiał się i ruszył przed siebie w poszukiwaniu chleba. Siedzieli potem na masce, jedząc ciepłą bułkę i pojąc kaktusa resztką wody mineralnej. Wokół nie było hoteli ani tła idealnego do zdjęć. Tylko zakurzona szosa, zapach piołunu i pewność, że najpiękniejsze chwile rodzą się wtedy, gdy wszystkie plany biorą w łeb.
— Nie mamy jak rozbić namiotu bez śledzi — zauważyła Barbara.
— Ale mamy szpikulce — uśmiechnął się Andrzej. — Jakoś je wbijemy.
Nad morze dotarli dwa dni później, korzystając z pomocy lawet i kupując w przydrożnym kramie identyczne koszulki z napisem Kocham jagodzianki. To była najbardziej absurdalna, niewygodna i kosztowna podróż w ich życiu. I bez wątpienia najszczęśliwsza. Szczęście przestało mieć wymiary. Stało się bezkresne i przytulne niczym ta za duża bawełniana koszulka.
Zachody słońca nad Morzem Czarnym zawsze wyglądają jak malowane, ale ten był wyjątkowy – pachniał solą, smażoną rybą i kompletną ruiną wszelkich założeń. Znaleźli pustą plażę na obrzeżach Jałty. Namiot wsparty na grillowych szpadkach stał krzywo, przypominając rannego ptaka, ale Andrzejowi było to zupełnie obojętne. Siedział na piasku i patrzył, jak Barbara uczy kaktusa oddychać morską bryzą, stawiając doniczkę na kamieniu.
— Wiesz — zaczął cicho, pocierając odciski od nowych sandałów. — Dawniej sprawdziłbym prognozę pogody, opinie o hotelach i zarezerwowałbym stolik z kwartalnym wyprzedzeniem. Przyjechałbym przygotowany, ale pusty w środku.
— A teraz? — zapytała, opierając głowę o jego ramię.
— A teraz mam piach w butach, pusty bak i absolutną ciszę w głowie. To najcenniejsza rzecz, za jaką kiedykolwiek przyszło mi zapłacić.
Otworzyli wino kupione od staruszki przy drodze. Bez kieliszków, bez korkociągu – korek musieli wcisnąć do środka kluczem od mieszkania. Andrzej wyciągnął z kieszeni swój miernik – notes, w którym od lat zapisywał wydatki, kroki i cele. Spojrzał na niego, uśmiechnął się i puścił go kaczką po falach. Zeszyt podskoczył dwa razy i zniknął w głębinie.
Szczęście przestało być zadaniem z arytmetyki. Stało się żywiołem.
Życje nie wydziela radości w porcjach. Оно oferuje ci ocean, a to, z jakim naczyniem do niego podejdziesz – z naparstkiem czy z korytem, w którym można odpłynąć za horyzont – zależy wyłącznie od ciebie. Zasnęli przy szumie fal, okryci jednym pledem. Szpikulce trzymały namiot, kaktus pilnował wejścia, a jutro po raz pierwszy było absolutnie, cudownie nieznane.
Świat stał się wielki i zdumiewająco bliski. Znalazło się w nim miejsce na głupstwa, na nagłe porywy serca, na niespokojne kaktusy i piasek w butach. Andrzej patrzył na Barbarę i czuł, że jego życie nie zmieści się już w żadnym naczyniu. Stało się krwią tętniącą w żyłach, letnim morzem i ciepłem dłoni tej, która nauczyła go nie bać się jutra. Im mniej mierzysz, tym więcej szczęścia zostaje ci w zapasie.