— Zostań naszym kurierem, Antoś! Przynajmniej wreszcie zjesz coś porządnego! — wykrzykiwał złośliwie mąż mojej eks. Jakże to ironiczne, że tego samego ranka ten człowiek wchodził do mojego biura z dokumentami w ręku.
Antoś? To naprawdę ty? Mój Boże, wziąłem cię za chłopaka z dostawy!
Tego głosu nie pomyliłbym z żadnym innym, nawet w najgłębszych ciemnościach. Był głośny, pełen arogancji i nie znosił sprzeciwu. Powoli obróciłem głowę. W progu restauracji „Szczyt” stał Dariusz. Minęło dziesięć lat od matury, a on zdążył solidnie przybrać na wadze, zyskując brzuch typowy dla tych mężczyzn, którzy siłownię zastępują wystawnymi kolacjami. Miał na sobie marynarkę w dużą kratę, której cena z pewnością przekraczała wartość połowy mojego pierwszego samochodu, a na twarzy nosił uśmiech kogoś, kto jest święcie przekonany, że słońce krąży wyłącznie wokół niego.
Tuż obok, balansując na niemożliwie wysokich szpilkach, stała Alina. Moja Alina. Ta sama, która siedem lat temu spakowała walizkę w kwadrans, rzucając na odchodnym, że ma już dość czekania, aż wreszcie „stanę na nogi”. Teraz kurczowo trzymała Dariusza pod ramię i przypominała kosztowny wazon – piękny, lecz kruchy i wystawiony na pokaz.
— Cześć, Dariusz. Witaj, Alu. — No siema, wędrowcze! — Dariusz z impetem przyciągnął mnie do uścisku, z którego biła woń tytoniu i ciężkich perfum. — Zakładaliśmy się, czy w ogóle raczysz się pojawić. Wiesz, tutaj obowiązuje depozyt, progi są wysokie. Nie każdego stać. Ty co, na piechotę? Bo nie widzę twojej furmanki. Mój SUV stoi tam, tuż pod wejściem. Ochrona próbowała coś dyskutować, ale szybko im wyjaśniłem, kto tu ma ostatnie słowo. — Przyjechałem taksówką — odparłem spokojnie. — Taksówka to jest myśl! — zarechotał. — Można pić i nie przejmować się niczym. No, chodźmy, reszta już na nas czeka.
Zostawiliśmy płaszcze w szatni. Alina przeszyła mnie wzrokiem. Było to spojrzenie zawodowej rzeczoznawczyni. Zwykły golf, dżinsy, buty z odrobiną błota (zewnętrzny świat nikogo nie oszczędzał). W jej oczach dostrzegłem cień rozczarowania, wymieszany z ulgą: „Podjęłam dobrą decyzję”.
— Zupełnie się nie zmieniłeś, Antoni — powiedziała cicho. — Wciąż taki… zwyczajny. — Wygoda to nowy luksus — wzruszyłem ramionami.
W sali panował głośny gwar. Dawni koledzy z klasy byli już w doskonałych nastrojach. Stoły uginały się pod obfitością przystawek, a szkło dzwoniło wesoło. Przywitano nas radosnymi okrzykami, ale nie umknęło mojej uwadze, jak bledły miny gości, gdy porównywali mój skromny strój z ociekającym pewnością siebie Dariuszem. Ten zasiadł na szczycie stołu niczym król na tronie.
— Kelner! — jego bas przekrzyczał muzykę. — Tutaj! Dlaczego kieliszki są puste? Jesteśmy w stołówce czy gdzie? Przynieś najlepsze bąbelki, trzy butelki! I odśwież te wędliny, bo już dawno zwiędły.
Do mnie podszedł młody chłopak, kelner. Znałem go — to był stażysta Paweł. Gdy mnie zobaczył, drgnął i już miał złożyć ukłon, ale zatrzymałem go twardym spojrzeniem, które mówiło: „Milcz”. Paweł natychmiast zrozumiał, skinął głową i zniknął w półmroku sali.
— No, opowiadaj, Antoś! — Dariusz nakładał sobie sałatkę kopiastą łyżką. — Gdzie się podziewałeś? Czym się teraz zajmujesz? Dalej w tej swojej norze rysujesz te projekciki? — Pracuję w budownictwie. Optymalizuję procesy. — W budownictwie! — Dariusz trącił Alinę łokciem. — Słyszałaś? Kolega po fachu! Ja jestem teraz dyrektorem handlowym w „Bud-Epoce”. Słyszałeś o nas? Zalaliśmy betonem pół miasta. — Słyszałem — przytaknąłem.
Trudno było nie słyszeć. Mój zespół audytorów od tygodnia prześwietlał ich księgowość przed zbliżającym się przejęciem. Skala nieprawidłowości i finansowych matactw była tak ogromna, że można by za to postawić całe nowe osiedle.
— No właśnie! — Dariusz uniósł palec. — Poważna firma. Obroty gigantyczne. Tak sobie myślę… Alu, może by tak pomóc koledze?
W sali nagle zapadła cisza. Koledzy z klasy, przeżuwający darmowe tataraki, nastawili uszu. Publiczny pokaz dobroczynności to ulubiona rozrywka ludzi z nowymi pieniędzmi.
— Co masz na myśli? — Alina wyraźnie się spięła. — No, żal mi człowieka — westchnął teatralnie Dariusz, mierząc wzrokiem mój sweter. — W logistyce zwolnił mi się etat. Potrzebuję kuriera do dokumentów. Praca prosta: metro, autobus, podajesz teczkę i wolne.
Ktoś z dziewczyn cicho zachichotał. — Dariuszu, to trochę nie na miejscu… — oponowała słabo Alina, ale w jej oczach błysnęło rozbawienie. Podobało jej się to. Cieszyła się, widząc, jak jej „odnoszący sukcesy” mąż dominuje nad „byłym nieudacznikiem”. — A co tu jest nie na miejscu? — zdziwił się szczerze Dariusz. — Uczciwa robota. Umowa o pracę, pełne składki. Pakiet socjalny! Antoni, kiedy ostatnio badałeś się za darmo? U nas jest prywatna opieka medyczna!
Pochylił się nad stołem, niemal dominując nade mną fizycznie: — Zatrudnij się u nas jako kurier — przynajmniej w końcu zjesz coś konkretnego! — zaśmiał się, wskazując widelcem na mój pusty talerz. — W naszej stołówce mamy zniżkę pięćdziesiąt procent dla swoich. Kotlety są wyborne!
Przy stole rozległ się wymuszony śmiech. Ludzie śmiali się nie dlatego, że było to zabawne, ale dlatego, że bali się nie przyklasnąć temu, kto płacił za bankiet. Upuściłem łyk wody.
— Dziękuję za propozycję, Dariuszu. Dokumenty są kluczowe. Jeśli nie trafiają na czas, cały biznes może stanąć w miejscu. — Złote słowa! — ucieszył się. — Widzisz, kumasz bazę! Dobra, jutro o dziewiątej rano meldujesz się w kadrach. Powiesz, że od dyrektora Dariusza. Zadzwonię, żeby dali ci przepustkę. Tylko ubierz się jakoś schludnie, co? Bo ochrona cię nie wpuści.
Ponownie zwrócił się do Aliny, tym razem głośno, tak, by każdy słyszał: — Widzisz, skarbie? Mówiłem, że mam dobre serce. Byłym trzeba pomagać. Takie przeznaczenie.
Wieczór toczył się dalej. Dariusz pił dużo, jego twarz nabrała purpurowego odcienia. Zaczął dyrygować obsługą, domagał się głośniejszej muzyki, próbował tańczyć. Alina siedziała z nieodgadnioną miną, udając, że mąż po prostu „odreagowuje stres”. O dziesiątej wieczorem przyniesiono rachunek. Dariusz niedbale chwycił etui, otworzył je i… nagle zamarł.
— Hej! Co to za liczby? — wrzasnął tak, że muzyka wydała się szeptem. — Chyba wam się zera pomyliły! Co my, kupiliśmy ten lokal na własność?
Do stołu natychmiast podszedł administrator. — Rachunek jest zgodny z cennikiem. Zamawiali Państwo kolekcjonerskie trunki i steki z najwyższej półki. — Żądam rabatu! — krzyczał Dariusz. — Jestem partnerem właścicieli tego budynku! Moja firma wozi wam beton! Jestem Dariusz Omelian! Wołaj dyrektora! — Dyrektora nie ma obecnie w lokalu — odparł uprzejmie pracownik. — To wołaj właściciela! Zaraz mu wyjaśnię, jak się rozmawia z poważnymi ludźmi!
Alina szarpała go za rękaw: — Darek, przestań, ludzie patrzą… — Milcz! — warknął na żonę. — Robią z nas idiotów! Nie zapłacę tego!
Westchnąłem. Spektakl stał się nużący. Podniosłem rękę. Do stołu natychmiast podszedł menedżer restauracji, który przez cały czas stał w cieniu przy barze. W dłoniach trzymał cienką, szarą teczkę.
— W czym problem, panowie? — zapytał lodowatym tonem. — Problem w waszej bezczelności! — wył Dariusz. — Żądam korporacyjnej zniżki dla „Bud-Epoki”! — Firma „Bud-Epoka” nie widnieje już na liście naszych partnerów — odpowiedział spokojnie menedżer. — A pańska karta korporacyjna została zablokowana godzinę temu na polecenie nowego właściciela. — Jakiego znowu właściciela? — Dariusz kompletnie się pogubił. — Co ty bredzisz?
Menedżer bez słowa położył szarą teczkę przede mną. Przy stole zapadła grobowa cisza. Otworzyłem folder i wyciągnąłem pióro.
— Antoni? — głos Aliny zadrżał. — Czy to… jakiś żart? — Dariuszu — nie patrzyłem na nią, wpatrywałem się w mojego „dobroczyńcę”. — Zapoznaj się z tym. To odpis z rejestru akcjonariuszy. Transakcja zakupu pakietu kontrolnego „Bud-Epoki” została sfinalizowana dzisiaj o godzinie osiemnastej.
Przesunąłem w jego stronę dokument. Chwycił kartkę, przebiegł po niej wzrokiem. Ręce zaczęły mu drżeć, jakby nagle przeszył go mróz.
— To niemożliwe… — wykrztusił. — Właścicielem jest holding „Alpha Group”… To ty? — Ja — odparłem krótko. — A teraz drugi dokument. Zarządzenie numer jeden.
Położyłem przed nim kolejną kartkę.
— W związku z restrukturyzacją oraz wykrytymi mankami w dziale logistyki, stanowisko dyrektora handlowego zostaje zlikwidowane. Jesteś zwolniony, Dariuszu. W trybie natychmiastowym. Bez odprawy.
Opadł na krzesło, jakby nagle uszło z niego całe powietrze.
— Antoś… — wymamrotał, a cała jego pewność siebie wyparowała. — Mam kredyt. Dom w budowie. Alina zaczęła remont… Co ty robisz? Przecież jesteśmy swoi! — Swoi? — uśmiechnąłem się gorzko. — Pół godziny temu proponowałeś „swojemu człowiekowi” wożenie papierków za jedzenie.
Alina nagle odzyskała wigor. Gwałtownie odsunęła się od męża, jakby bała się, że jego porażka jest zaraźliwa. Poprawiła włosy, wyprostowała plecy. Jej twarz zmieniła się w mgnieniu oka: zniknęła wyniosłość, a pojawiła się ta sama wyrachowana czułość, którą kiedyś brałem za miłość.
— Antoni — zaczęła miękkim, aksamitnym głosem. — Taki sukces! Zawsze wiedziałam, że to osiągniesz! Czułam w tobie ten potencjał!
Wyciągnęła dłoń w moją stronę, zupełnie ignorując męża.
— Pamiętasz, jak nam było dobrze? Wtedy, gdy odeszłam… po prostu się pogubiłam. Byłam tylko głupią dziewczyną. A ten… — skinęła z pogardą na Dariusza. — On tylko udawał kogoś ważnego. Ale kochałam tylko ciebie. Może powinniśmy… porozmawiać? Sam na sam?
Patrzyłem na nią i czułem jedynie dojmującą pustkę. Żadnej złości, żadnego żalu. Tylko niesmak, jak przy widoku plamy na idealnie czystym obrusie.
— Nie ma o czym, Alu.
Wstałem od stołu.
— Dariuszu, propozycja pracy pozostaje aktualna. Naprawdę potrzebujemy kurierów. Pensję sam określiłeś, została już zatwierdzona w budżecie. Kurtkę dostaniesz w magazynie. Czekam jutro o dziewiątej.
Pochyliłem się nad nim i dodałem ciszej: — I tak, pierwsza dostawa ma trafić prosto do mojego gabinetu. Przywieziesz kluczyki do służbowego samochodu. Osobiście.
Skinąłem menedżerowi: — Panie Wiktorze, proszę dopilnować, by rachunek został uregulowany w całości. Jeśli gościom zabraknie gotówki — niech zostawią zegarki, biżuterię albo idą na zmywak. Żadnych wyjątków. — Oczywiście, panie Antoni.
Odwróciłem się i ruszyłem do wyjścia. Na plecach czułem wzrok kolegów — mieszankę strachu i podziwu. Słyszałem jeszcze, jak Alina zaczęła wykrzykiwać w stronę męża: „Ty idioto, wszystko zniszczyłeś!”, i jak Dariusz żałośnie próbował się bronić.
Na zewnątrz było rześko. Deszcz ustał, a powietrze pachniało mokrym asfaltem. Pod schody bezszelestnie podjechał mój sedan. Kierowca otworzył drzwi.
— Do domu, panie Antoni? — Do domu.
Usiadłem na tylnym siedzeniu i zamknąłem oczy. Tego dnia nie tylko kupiłem firmę. Dzisiaj w końcu sprzedałem swoją przeszłość. A cena, którą za nią zapłaciłem, w pełni mnie usatysfakcjonowała.
