To okropne uczucie, gdy w wieku 56 lat zostajesz sama. Dzieci są już dorosłe, a męża nagle nie ma. Syn i córka mają swoje życie. A co z mężem? Po prostu przypomniał sobie dawną miłość i poddał się uczuciom. Niestety, takie rzeczy zdarzają się w życiu.
Postanowił na nowo zbudować związek z kobietą, z którą rozstał się w młodości. Powiedział, że przez te wszystkie lata kochał tylko ją, a małżeństwo ze mną było błędem. Krótko mówiąc, mój prawowity małżonek wyruszył, by nadrobić stracony czas.
Nasze życie rodzinne zaczęło się całkiem standardowo. Szczerze mówiąc, nie wiedziałam nawet, że miał jakąś miłość. Całkowicie zatraciłam się w rodzinnej rutynie, aby moi bliscy byli szczęśliwi. Zajmowałam się dziećmi i mężem, a wszystko to łączyłam z pracą, aby wnieść swój wkład do rodzinnego budżetu. Chciałam być dobrą żoną, mamą, gospodynią i kobietą sukcesu. W pogoni za ideałami traciłam siebie.
Nawet wieczorem, po całym tym bieganiu, nie mogłam odpocząć. Bo kto będzie sprzątał i gotował? I tak każdego dnia – bez weekendów i świąt. Nawet nie zauważyłam, kiedy mąż się ode mnie oddalił. Po prostu przestał angażować się w sprawy rodzinne i co drugi dzień wracał do domu na noc.
Niedawno przyszedł i po prostu zaczął pakować swoje rzeczy.
— Nie obrażaj się, ale odchodzę — powiedział mi spokojnie.
— Pomóc ci się spakować?
— A nie będzie awantury? Tak łatwo mnie puścisz?
— Po co cię zatrzymywać, skoro ostatnio żyjemy jak sąsiedzi? Nie ma między nami miłości, nie ma nawet szacunku w rodzinie!
— Zostawię ci wszystko, co mieliśmy!
— Mieliśmy? Moje mieszkanie i samochód? Idź sobie, hołubie!
Tak, poczułam się bardzo urażona. W tamtej chwili poczułam się wykorzystana. Włożyłam tyle wysiłku w moją rodzinę, a w końcu zostałam z niczym. Przeżywanie takich emocji w tym wieku jest bardzo trudne.
Nie pozwoliłam sobie jednak popaść w depresję i smucić się. Szczerze mówiąc, wręcz przeciwnie, poczułam ulgę. Zaczęłam robić wszystko to, czego przez lata zabraniał mi mąż. Zmieniłam fryzurę, kupiłam nowe ubrania, zaczęłam się malować i częściej powtarzać sobie, jaka jestem piękna.
— Walentyna Borysowna, dosłownie rozkwitła Pani na naszych oczach. Czy coś się zmieniło w Pani życiu? Miłość dodaje skrzydeł?
— Nie, jej brak — roześmiałam się w odpowiedzi.
Kiedy zdałam sobie sprawę, jak wspaniale jest być samą, zadzwonił dzwonek do drzwi. To był mój były.
— Otwórz! Po co wymieniłaś zamki?
— Muszę cię o zgodę pytać?
— Otwórz, błagam. Kocham cię, słyszysz? Nie potrzebuję nikogo innego!
— Co? Twoja ukochana cię wyrzuciła i nie masz gdzie się podziać? Jeśli nie przestaniesz pukać, wezwę policję.
Myślał, że go wpuszczę. Nawet nie przyszło mu do głowy, że nie ma już odwrotu. Jakiż był naiwny… A może należało dać mu drugą szansę? Co o tym sądzicie?