Torba z rzeczami męża od kilku dni stała przy samym progu. Kiedy któregoś wieczoru Angelina wróciła z pracy, zobaczyła, że jej mąż krąży po mieszkaniu jak oszalały i wpycha ubrania do kolejnego plecaka. Poprzedniego dnia znowu się pokłócili, a ona, zmęczona tym wszystkim do granic, zażądała, żeby kiedy wróci, jego już tam nie było.
– Angel, daj trochę pieniędzy, jutro już na pewno coś znajdę – powtarzał w kółko jak zepsuta płyta. A potem i tak wracał po północy, przesiąknięty alkoholem i cudzymi perfumami.
Siergiej był od Angeliny młodszy o osiem lat, a mimo to zdołał niepostrzeżenie wedrzeć się do jej serca, wypchnąć z niego człowieka, który mieszkał tam wcześniej, i jeszcze namówić ją na ślub. Wiedziała przecież od początku, że z tego małżeństwa nic dobrego nie będzie. Ale samotność też potrafiła zabijać, a ten, na którego czekała od szkolnych lat, dawno zniknął z jej życia.
Widząc, że mąż nadal jest w domu, Angelina powiedziała lodowatym tonem, że sama składa pozew i daje mu pięć minut, żeby zniknął.
Sierioża spojrzał na nią spode łba i syknął:
– Rozwód? To rozwód.
Pobiegł do sypialni z plecakiem, wrzucił do niego kilka rzeczy w nerwach, a gdy wypadł na korytarz, musiał odebrać telefon, który dzwonił mu w kieszeni.
Rozmawiał z kimś podniesionym głosem, potem nagle wyraźnie się spięł, zerwał z wieszaka skórzaną kurtkę i, naciągając ją w biegu, wybiegł na klatkę schodową, zostawiając torbę na podłodze.
Gdy Angelina zauważyła porzucone rzeczy, pomyślała, że zrobił to celowo, żeby mieć po co wrócić i po raz setny błagać ją o wybaczenie. Tyle że tym razem nie zamierzała już wybaczać. Skończyła się cierpliwość, skończyła się litość. Tylko że on nie wracał. Ani następnego dnia, ani potem…
W końcu patrzenie na tę torbę, będącą aż nazbyt wyraźnym symbolem zmarnowanych lat, stało się nie do zniesienia. Zadzwoniła więc sama i kazała mu natychmiast zabrać swoje rzeczy.
– To śmiecie, nie są mi do niczego potrzebne – uciął. – Moja ukochana nawet pod twój próg nie pozwala mi już podejść. I nie martw się, pozew o rozwód już sam złożyłem. Zamierzam ożenić się z inną, ona jest w ciąży. Zrozumiałaś? A ty co sobie wyobrażałaś, że byłaś mi do czegoś potrzebna? Utrzymywałaś mnie, to fakt, więc dzięki za to. Ale mam już inną. Młodszą i przyjemniejszą. Możesz ten cały grat wyrzucić, możesz oddać komukolwiek. Jestem pewien, że chętnych, żeby się z tobą związać, znajdzie się wielu… dla pieniędzy! I więcej do mnie nie dzwoń. Nigdy!
Każde jego słowo spadało na nią jak policzek. Od początku wiedziała, że nie powinna wiązać się z kimś aż tak młodszym, ale uległa jego namowom, przysięgom i obietnicom, których wtedy słuchała jak zaczarowana.
Chwyciła torbę, narzuciła płaszcz i wybiegła na podwórko, po czym z całej siły cisnęła nią do kontenera na śmieci.
– Dość! Koniec! – wyszeptała przez łzy.
Wróciła do mieszkania, wzięła prysznic i włączyła komedię.
– I tak będzie lepiej! – powiedziała głośno sama do siebie i postanowiła, że od tej chwili zacznie żyć tylko dla siebie. Przeszłość miała zostać tam, gdzie jej miejsce – w przeszłości.
Minęło kilka dni. W firmie, którą Angelina niedawno wykupiła, szykowano właśnie wieczór integracyjny. Kobieta przygotowywała się do niego starannie: zamówiła przemówienie u profesjonalistów, odebrała z atelier surową, lecz elegancką suknię, a potem otworzyła szkatułkę, żeby dobrać biżuterię.
Serce aż się w niej zatrzymało, a potem ruszyło jak oszalałe. Angelina przycisnęła dłoń do piersi, uniosła wieczko i z przerażeniem zobaczyła pustkę. Zniknęło wszystko. Nie było nawet paszportu, który kilka tygodni wcześniej schowała do środka razem z kosztownościami.
Wypiła dwa pełne szklanki wody i wykręciła numer byłego męża. Odrzucił połączenie, a chwilę później jego telefon stał się całkiem nieaktywny. Nie zastanawiając się dłużej, Angelina poszła na policję.
Kilka dni później wezwano ją na komisariat. Siedział tam Siergiej i tłumaczył, że rzeczywiście wysypał zawartość szkatułki do torby ze swoimi rzeczami. Chciał ją, jak powiedział, „nauczyć rozumu” za ciągłe wypominanie mu bezrobocia, a torbę zostawił przypadkiem, bo rozproszył go telefon od kochanki, która oznajmiła mu, że jest w ciąży.
Angelina rzuciła się do śmietników, ale było już za późno. Kontenery stały prawie puste.
W rozpaczy zadzwoniła do firmy wywożącej odpady i ustaliła adres wysypiska. Uprzedzono ją tam jednak, że na miejscu mieszkają bezdomni i jeśli do śmieci trafiło coś wartościowego, najpewniej już dawno to znaleźli.
– Oni sprawdzają wszystko natychmiast – wyjaśniła dyspozytorka.
Angelina wiedziała, że taka torba na pewno nie zostałaby niezauważona. Na duszy zrobiło jej się jeszcze ciężej…
Myślała o tym, czy nie pójść do bezdomnych, nie obiecać nagrody i nie poprosić, by oddali chociaż paszport i te rzeczy, które były jej najdroższe. Z tą myślą długo siedziała przy oknie, patrząc, jak wieczór powoli opada na miasto. Kiedy nagle rozległ się dzwonek do drzwi, drgnęła i, nawet nie zerkając przez wizjer, otworzyła.
Na progu stał chłopiec z trzeciego piętra, sąsiad, i trzymał w rękach właśnie tę torbę.
– Dobry wieczór, ciociu Angelino! To dla pani! – oznajmił z dumą.
– Kto to przyniósł? – zapytała drżącym głosem.
– Jeden bezdomny – wzruszył ramionami chłopiec i już go nie było.
Angelina wysypała zawartość torby na podłogę. Wszystko było na miejscu. Nic nie zginęło. Nawet paszport leżał między rzeczami.
Kiedy z ulgą schowała swoje skarby z powrotem, a męskie graty znowu upchnęła do torby, nalała sobie gorącej herbaty i usiadła przy oknie.
Bardzo chciała podziękować temu, kto oddał jej wszystko i nie zażądał niczego w zamian. Następnego dnia wypytała chłopca.
– Wania, nie wiesz, gdzie można znaleźć tego człowieka… no, tego bezdomnego?
– Mieszka za instytutem, w opuszczonej budce – odpowiedział radośnie.
Angelina nie zwlekała. Długo stała pod drzwiami, zanim wreszcie zapukała.
Drzwi otworzyły się niemal od razu. W progu stanął mężczyzna w starych, ale czystych ubraniach.
– Wejdź – powiedział zachrypniętym głosem.
W środku stała prycza, stół, a w kącie cicho trzaskała koza.
– Herbaty? – zapytał.
– Napiję się – odpowiedziała Angelina, bo nie chciała urazić go odmową.
Wzięła kubek do ręki i uważnie spojrzała mu w twarz.
– My razem chodziliśmy do szkoły, Angelino. Ty… Maksym? – wymówiła drżąco, czując, jak coś ściska ją za serce.
– Tak. To ja – skinął głową i spuścił wzrok. – Ten, na którego czekałaś. Ten, który zniknął.
Długo siedzieli w milczeniu, słuchając, jak deszcz bębni o dach. A potem powiedział cicho:
– Wróciłem wtedy… I dowiedziałem się, że wyszłaś za mąż. Uznałem, że nie mam prawa się wtrącać.
Angelina zamknęła oczy. Przeleciało przez nią wszystko – ból, samotność, puste lata.
– Ty się nie wtrącałeś – wyszeptała. – Ciebie po prostu brakowało.
Za oknem gęstniał zmierzch. A w jej sercu po raz pierwszy od bardzo dawna zrobiło się jasno.
