Mama oddała je do domu dziecka tuż po Nowym Roku…
Dziewczynki były przywiązane do domowego ciepła i nagle znalazły się w obcym świecie. Podczas gdy ich matka zajmowała się własnym życiem, a wciąż to robiła, siostry – Zosia i Ania – mieszkały u babci. Niestety, na Świętego Mikołaja zimowego babcia odeszła, a matka podjęła decyzję o oddaniu ich do internatu. Nie była pijaczką ani osobą lekkich obyczajów; nie paliła, nie nadużywała. Jednak czy to było sprawiedliwe, gdy były same z dwójką dzieci, podczas gdy były mąż prowadził życie, jak mu się podobał?
Matka rozpięła płaszczyk Ani i przy tym mówiła: „Nie płaczcie, tak wyszło, to nie moja wina. Tutaj będzie wam dobrze, później sami podziękujecie!” Ania szlochała nieprzerwanie, miała zaledwie trzy lata i nie do końca rozumiała sytuację. Patrząc jednak w gniewne oczy matki i wystraszoną, zapłakaną twarz starszej siostry, siedmioletniej Zosi, czuła, że wszystko jest źle. Matka syknęła: „Nie hańbcie mnie, przecież się was nie wyrzekam. Ułożę wszystko i przyjdę po was. Na Wielkanoc przyjdę, odbiorę was!” Dziewczynki, wciąż łkając, ucichły – przecież mama obiecała powrót.
Przystosowanie się do życia w internacie przyszło ciężko. Wychowawcy darzyli je sympatią, doceniając brak zuchwałości, bystrość i głęboką więź między siostrami. Zosia zdobywała serca poważnym, ciemnym spojrzeniem, a Ania przypominała białego, dobrodusznego pączka. Ania ciągnęła Zosię za rękaw: „A kiedy Wielkanoc? Ona przyjdzie i nas zabierze do mamy?” Zosia cierpliwie tłumaczyła po raz setny: „Wielkanoc to święto wiosenne, pamiętasz, jak babcia malowała jajka?” Ania kiwała głową, ale wspomnienie babci przywoływało łzy na rzęsach. Sama Zosia również pragnęła wiedzieć, kiedy nadejdzie Wielkanoc. Podeszła z tym pytaniem do wychowawczyni. Pani Irmina była zdziwiona – dzieci zwykle czekają na Nowy Rok, Mikołaja lub urodziny. Wręczyła Zosi mały kalendarzyk: „Widzisz, tu zaznaczyłam datę Wielkanocy, a tu jest dzisiejszy dzień. Każda cyfra to jeden dzień. Kiedy byłam w szkole, odhaczałam dni do wakacji”. Zosia zaczęła również przekreślać liczby, a lista dni do przyjazdu mamy malała z dnia na dzień.
W poranek Niedzieli Wielkanocnej Ania wbiegła do Zosi z czerwonym jajkiem w rączce: „Zosiu! Zosiu! Dziś mama przyjdzie, jestem taka szczęśliwa! A ty, Zosiu, też szczęśliwa?” Zosia nie mogła się doczekać mamy. Początkowa radość ustąpiła smutkowi po popołudniowej drzemce, zwłaszcza gdy Ania nieustannie krążyła wokół i narzekała. Gdy zapadł wieczór, a prawda o nieobecności matki dotarła do Zosi, próbowała pocieszyć młodszą: „Pewnie mama utknęła w autobusie. Słyszałam, wszyscy mówią, że drogi są straszne! Jutro na pewno przyjdzie, a dziś nocuje w wiosce”. Ania kiwała głową, łykając łzy. Matka jednak nie przyjechała, choć dziewczynki codziennie wymyślały nowe wytłumaczenia.
Pewnego ranka Zosia nie znalazła Ani. Wychowawcy wyjaśnili, że matka zabrała młodszą. Później Zosia dowiedziała się, że matka podpisała dokument o zrzeczeniu się praw do Ani. Jednak Zosi dopisało szczęście – po dwóch latach odnalazła ją ciotka ze strony ojca. Ciotka Lena była dobrym człowiekiem i Zosia nie zauważyła, kiedy zaczęła ją nazywać mamą. Dobra jej rodziny powoli leczyła rany serca Zosi, a o matce i Annie starała się nie myśleć. Choć wiedziała, że Ania była wtedy bardzo mała i niewiele rozumiała, wspomnienia i tak pozostawały…
Minęły lata. Zosia ukończyła szkołę pielęgniarską, wyszła za mąż, urodziła syna. Żyli skromnie, lecz zgodnie. Nagle Zosia otrzymała list od Ani:
„Cześć, moja ukochana siostrzyczko! Pewnie mnie nie pamiętasz? Pamiętam tylko twoje warkocze i kratkowane kapciuszki. Jak bardzo chcę cię zobaczyć! Niedawno wróciłyśmy do naszej dzielnicy, mieszkamy w Brzozówce. Jeśli nie masz nic przeciwko, mogę przyjechać w odwiedziny?”
Zosia wzruszyła ramionami – dziwne, sama nie zaprasza, a tu Ania prosi… Mimo to zgodziła się.
Ania w błękitnej kurteczce, kulejąc, szła naprzeciw siostrze, wesoło machając ręką! Rozpoznała Zosię w tłumie na dworcu autobusowym, mocno przytuliła i zapłakała: „Siostrzyczko, jak cię zobaczyłam, od razu wiedziałam: oto moja Zosia! Od razu, wierzysz?”
Zosia mruknęła niezadowolona, że była płaczką, a teraz też, ale jej oczy rozśmieszyły się od środka.
Po kolacji Ania opowiadała:
„Nie gniewaj się na mamę, wujek Sergiusz od razu powiedział, kiedy się poznali, że przyjmie ją z dziećmi. Bała się jednak zabrać dwie naraz. Potem u wujka i mamy urodził się syn, a potem córka! Wero, taka śliczna, gdzie nam tam! Ojej, nie gniewaj się! Wujek Sergiusz dobrze zarabia, świetny stolarz, zleceń mnóstwo. Czasem jeździmy na południe. W siódmej klasie podniósł mnie byk na rogi, na szczęście nikt więcej nie ucierpiał. Widzisz, kuleję… A Zosiu, jaki pyszny placek, dasz mi przepis?”
Zosia zapytała: „A pracujesz? Uczysz się? Masz przyjaciół? Jesteś taka śliczna!”
Ania zawstydziła się: „Po tym wypadku długo się leczyłam, wydano mnóstwo pieniędzy… Pomagam w domu albo w pracy u wujka Sergiusza… Mama pracuje w administracji jako księgowa. Na przyjaciół nie mam czasu. Tak, kuleję… Ale przywykłam”.