Błyszcząca strona magazynu rozłożyła się na stole, pokazując uśmiechniętą parę z niemowlęciem i krzykliwy nagłówek: „Centrum Ekspertyz Genetycznych. Dokładność 99,9%”.
Mój mąż, Astamur, ciężko westchnął i odsunął talerz z niedojedzoną kolacją. Patrzył wszędzie, tylko nie na mnie i nie na swoją matkę.
– Mamo, przecież się umawialiśmy… – odezwał się cicho, niemal błagalnie.
Aida Kandowna zupełnie go zignorowała. Cała jej postawa, zaciśnięte usta i przenikliwy wzrok były skierowane wyłącznie na mnie. Jakby próbowała prześwietlić mnie na wylot i znaleźć szczelinę w mojej obronie.
– Chcę tylko prawdy, Amino. Dla spokoju w rodzinie.
Mówiła łagodnie, ale w tej łagodności czaiło się coś zimnego i groźnego.
Splotłam palce pod stołem. Cały miesiąc po narodzinach małego Adgura zamienił się dla mnie w piekło, które miało jedną nazwę – „wątpliwości teściowej”.
Przypomniało mi się, jak jeszcze na naszym weselu, unosząc kieliszek, wygłosiła toast o „czystości krwi i dobrym rodzie”. Wtedy uznałam to za staroświecką dziwaczność. Teraz rozumiałam, że to nie był przypadkowy frazes, tylko zasada, według której żyła.
Najpierw były półsłówka, ukradkowe spojrzenia na kolor włosów dziecka, pytania o moją „burzliwą młodość”. A teraz przeszła do otwartego ataku.
– Jakiej prawdy, Aido Kandowno? – starałam się, żeby głos mi nie zadrżał. – Przecież to państwa wnuk. Wykapany Astamur.
– Wykapany? – prychnęła z kpiną. – Ja tego nie widzę. Mój syn nie może być ojcem twojego dziecka!
Powiedziała to bez podnoszenia głosu, ale z tak lodowatą pewnością, że powietrze w kuchni nagle jakby zgęstniało. Astamur drgnął i wreszcie oderwał wzrok od ściany.
– Mamo! Co ty wygadujesz?! Natychmiast przestań!
– A ty siedź cicho! – warknęła. – Owinęła cię sobie wokół palca, a ty jeszcze jesteś zadowolony. Wychowujesz cudze dziecko!
Wstałam. Nogi miałam jak z waty, ale dalsze siedzenie było nie do zniesienia. Czułam się jak oskarżona na pokazowym procesie, którego wynik ustalono jeszcze przed rozpoczęciem.
– Skoro jest pani tego taka pewna, to po co pani test? – zapytałam, patrząc jej prosto w oczy.
To był ryzykowny krok. Liczyłam, że się cofnie. Ale jej usta rozciągnęły się tylko w drapieżnym uśmiechu.
– Żebyś nie miała najmniejszej szansy się wywinąć, dziewczyno. Żeby wszyscy zobaczyli, kim naprawdę jesteś. Żeby mój syn w końcu przejrzał na oczy.
Patrzyła na mnie z jawną pogardą. W jej oczach nie byłam ani synową, ani matką jej wnuka. Byłam brudem, który należało usunąć z ich „idealnej” rodziny.
I właśnie wtedy coś się we mnie przełamało. Strach, który przez cały ten czas ściskał mi gardło, ustąpił miejsca innemu uczuciu – chłodnemu, ostrému i zupełnie trzeźwemu.
Spojrzałam na męża. Siedział z opuszczoną głową, przygnieciony autorytetem matki. Nie obronił mnie. Nie obronił naszego syna.
– Dobrze – powiedziałam tak spokojnie, że sama się zdziwiłam.
Aida Kandowna wyprostowała się z triumfem.
– Będzie ten test – ciągnęłam, obchodząc stół i stając tuż przed nią. – Zrobimy go. Ja, Astamur i Adgur. Ale pod jednym warunkiem.
Zmrużyła oczy.
– Jakim?
– Pani też go zrobi.
– Ja? – wyraźnie się zmieszała. – Po co?
– Żeby udowodnić, że ma pani w ogóle jakiekolwiek prawo rozwalać naszą rodzinę – ucięłam. – Skoro już bierze się pani za niszczenie wszystkiego, sprawdźmy wszystko do końca. Może pani sama jest tu obca. Zbadamy wszystkich.
Na moment z jej twarzy zniknęła twarda maska. Zaskoczenie ustąpiło miejsca czerwonym plamom gniewu, które rozlały się po szyi i policzkach.
– Jak śmiesz, smarkulo! – syknęła, ale w jej głosie nie było już tamtej lodowej pewności. Trafiłam dokładnie tam, gdzie bolało.
– Śmiem – odpowiedziałam równo. – Albo tak, albo wcale. Chce pani prawdy? To poznamy ją całą. Bez wyjątków.
Astamur spojrzał na mnie przestraszony. W jego oczach było nieme błaganie: „Amina, przestań, nie rób tego”. Ale ja nie potrafiłam się już zatrzymać.
Aida Kandowna wbiła we mnie długie, pełne nienawiści spojrzenie. Zrozumiała, że się nie cofnę. Że plan mojego publicznego upokorzenia właśnie zaczął się sypać.
– Dobrze – wycedziła. – Niech będzie po twojemu. Zrobię ten twój durny test. Ale kiedy otworzą kopertę i wszyscy się dowiedzą, że urodziłaś to dziecko z kimś innym… osobiście wyrzucę twoje rzeczy za drzwi.
Odwróciła się i wyszła bez pożegnania, trzaskając drzwiami tak mocno, że w kredensie zadźwięczały szklanki.
Z Astamurem zostaliśmy sami. Patrzył na mnie tak, jakbym to ja go zdradziła.
– Po co, Amina? Po co ją w to wciągnęłaś? To moja matka.
– Obraziła mnie, Astamur. Obraziła naszego syna. A ty siedziałeś i milczałeś.
– Ona po prostu się martwi… – nie mógł znaleźć słów, potarł nasadę nosa. – Ona nie robi tego ze złośliwości.
„Nie ze złośliwości?” – przemknęło mi przez głowę. Ta kobieta miesiąc po miesiącu rozbijała moje życie, moje macierzyństwo, naszą rodzinę. A on mówił, że nie robi tego ze zła.
Trzy kolejne dni do testu były jak tortura. Aida Kandowna rozpętała pełnowymiarową wojnę.
Dzwoniła do Astamura po dziesięć razy dziennie, szlochając do słuchawki, jak jej jedyny syn mógł ulec „tej lekkoduchce” i dopuścić w ogóle myśl, że jego własna matka miałaby się tłumaczyć.
Wracał z pracy wyczerpany, z poszarzałą twarzą, i unikał mojego wzroku.
Potem do natarcia ruszyła „ciężka artyleria” – kuzynka ciotki Astamura, Saida. Zadzwoniła do mnie sama.
– Amina, opamiętaj się – błagała. – Aida omal nie trafiła do szpitala z ciśnieniem. Czy tak można z matką? Przecież ona dla was wszystko. Ulituj się nad nią, zrezygnuj z tej głupoty.
Wysłuchałam jej w milczeniu i odłożyłam telefon. Chcieli, żebym poczuła się winna. Żebym ustąpiła. Ale ich nacisk zadziałał odwrotnie.
W dniu wyjazdu do kliniki jechaliśmy jednym samochodem. Aida Kandowna usiadła z tyłu jak królowa i przez całą drogę demonstracyjnie milczała, patrząc w okno. Astamur ściskał kierownicę tak mocno, że pobielały mu knykcie.
A kiedy pięć lat później Astamur w końcu wszedł do naszego domu z prezentem dla Adgura, zrozumiałam, że prawda, choćby była najbardziej gorzka, uwolniła nas wszystkich.
