Tatiana stała przy oknie, obserwując, jak deszcz tworzy na szybie wijące się wzory. Siedemnaście lat wspólnego życia – to dużo czy mało? Każdy dzień, każda rocznica, każdy spojrzenie były wyryte w jej pamięci. A teraz wszystko waliło się, niczym domek z kart.
„Musimy porozmawiać” – odezwał się Dmitrij, a jego głos brzmiał dziwnie spokojnie.
Ona powoli odwróciła się i spojrzała mu w oczy. W nich było widać zarówno zdecydowanie, jak i poczucie winy. Tatiana znała ten wzrok – wzrok człowieka, który gotowy jest zadawać ciosy.
„Odchodzę, Tania. Do Olgi.”
Zapanowała cisza, przerywana jedynie tykaniem starego zegara na ścianie, prezentu od jego matki.
„Do tej studentki z twojego wydziału?” – jej głos brzmiał zaskakująco spokojnie.
„Tak. Uczucia się skończyły. Potrzebuję nowych emocji, świeżych wrażeń. Jesteś przecież mądra, powinnaś to zrozumieć.”
Tatiana uśmiechnęła się. „Mądra kobieta” – jak często używał tych słów, gdy czegoś pragnął.
„Jesteś pewny?” – zapytała, nie dodając nic więcej.
„Absolutnie” – odpowiedział Dmitrij. – „Już spakowałem rzeczy.”
Tatiana jedynie skinęła głową. Podeszła do szafy i wyjęła butelkę, którą odkładali na specjalną okazję.
„Cóż, dziś jest idealny moment” – powiedziała, otwierając ją. – „Zróbmy pożegnalną kolację. Zaproś przyjaciół, rodzinę. Siedemnaście lat to nie byle co.”
Dmitrij mrugnął, zaskoczony.
„Chcesz zrobić przyjęcie z powodu naszego rozstania?”
„Dlaczego nie?” – uśmiechnęła się Tatiana, a w tym uśmiechu było coś, co sprawiło, że Dmitrij drgnął. – „Sprawmy, aby nasze wspólne życie pożegnało się pięknie. W końcu jestem mądrą kobietą, pamiętasz?”
Wyciągnęła telefon i zaczęła pisać wiadomości, jej palce tańczyły po ekranie.
„Jutro o siódmej. Przygotuję twoje ulubione potrawy. Uznaj to za mój prezent pożegnalny.”
Dmitrij stał oszołomiony. Czekał na łzy, krzyki, wyrzuty – nie na tak spokojną zgodę.
„I tak” – dodała Tatiana, nie podnosząc wzroku. – „Przekaż Olgi, że jest również zaproszona. Chcę poznać dziewczynę, która potrafiła rozpalić w tobie ogień, którego ja najwyraźniej nie zdołałam.”
Następny dzień zaczął się dla Tatiany niezwykle wcześnie.
Systematycznie dzwoniła do banków, spotykała się z prawnikiem, przygotowywała dokumenty. Każdy ruch był precyzyjny, jakby przeprowadzany chirurgicznie.
Wieczorem ich przestronne mieszkanie wypełniły zapachy starannie przygotowanych potraw. Tatiana nakryła stół najlepszą porcelaną, prezentem od teścia z okazji ślubu.
„Wszystko musi być idealne” – szepnęła, poprawiając serwetki.
Goście zaczęli przybywać punktualnie o siódmej. Pierwsi pojawili się rodzice Dmitrija. Jego matka, Anna Siergiejewna, niezręcznie objęła synową.
„Taniuśka, może jeszcze nie jest za późno, by wszystko naprawić?”
„Nie, mamo. Czasem najlepszym wyborem jest pozwolić odejść.”
Stopniowo docierali przyjaciele. Dmitrij i Olga pojawili się na końcu.
„Proszę, usiądźcie” – powiedziała Tatiana, wskazując honorowe miejsce. – „Dziś jesteście głównymi bohaterami.”
Gdy wszyscy zasiedli, Tatiana podniosła kieliszek.
„Drodzy przyjaciele, dzisiejszy wieczór jest wyjątkowy. Świętujemy koniec jednej historii i początek nowej.”
Spojrzała na Dmitrija.
„Dima, dziękuję za siedemnaście lat – za wzloty i upadki, radości i smutki. Nauczyłeś mnie wielu rzeczy. Na przykład, że miłość może przybierać różne formy.”
Po sali przeszedł niezręczny szept. Olga nerwowo bawiła się serwetką, spuszczając wzrok.
„Nauczyłeś mnie też zwracać uwagę na szczegóły” – kontynuowała Tatiana, wyciągając gruby kopert. – „Szczególnie te finansowe.”
Rozłożyła dokumenty na stole.
„Kredyt na twoje auto jest na nasze wspólne konto. Tu są zaległości podatkowe twojej firmy. A tu – co najciekawsze – paragony z restauracji i sklepów jubilerskich z ostatniego roku. Chciałeś zrobić wrażenie na Oldze?”
Dmitrij zbledł. Olga gwałtownie podniosła głowę.
Cisza była przytłaczająca. Słychać było kapiący kran w kuchni.
„Mieszkanie jest na mnie” – kontynuowała Tatiana. – „Rachunki zablokowane. A rozwód złożyłam wczoraj wieczorem.”
Spojrzała na Olgę. „Witaj w nowym życiu, Olgo. Mam nadzieję, że było warto. A teraz proszę do stołu. Jedzenie wciąż ciepłe.”
