Pociągnęłam ramę do siebie, poszerzając szczelinę. Nadal dzieliła nas szyba, ale teraz słychać było idealnie.
— Wiesiu — powiedziałam spokojnie, niemal rzeczowym tonem, jakbym dyktowała listę zakupów. — Klucze do mieszkania zaraz wyrzucę ci przez okno. Kurtkę też. A do swojego Radomia możesz jechać choćby teraz. Paszport masz w kieszeni, sprawdzałam przed praniem.
— Pani Grażyno — odezwał się Paweł, wstając. Głos mu drżał, ale było w nim coś twardego. — Proszę się nie fatygować. Mama go zabierze. Mamo! — krzyknął w stronę balkonu, nawet nie patrząc na kobietę za szybą. — Zbieraj się. Odwiozę cię do domu. I tego „tygrysa” też weź, skoro jest ci taki drogi.
— Grażka, ty wszystko źle zrozumiałaś! — wrzasnął Wiesław, dopiero teraz pojmując rozmiar katastrofy. — To pomyłka! Wpuść mnie!
— Pomyłką było to, że znosiłam cię trzydzieści lat — odpowiedziałam i przekręciłam klamkę zamka.
Drzwi się otworzyły. Wiesław i Bożena dosłownie wpadli do pokoju, czerwoni — nie wiadomo, czy z zimna, czy ze wstydu, którego nie dało się już zmyć.
— Grażynko… — zaczął Wiesław, wyciągając do mnie rękę.
— Kartę zablokowałam minutę temu w aplikacji — przerwałam mu, patrząc prosto między jego oczy. — Niebieski notes spaliłam w popielniczce w kuchni. Walizkę spakuję jutro i wystawię przy zsypie, obok pojemników. Sam sobie odbierzesz.
Goście w milczeniu, bez jednego słowa, zaczęli podnosić się z miejsc, odsuwając krzesła. Rozstąpili się, tworząc żywy korytarz hańby od balkonu aż do drzwi wejściowych.
Wiesław rozejrzał się dookoła. Nie miał gdzie szukać wsparcia. Nawet jego rodzona ciotka odwróciła głowę, udając, że poprawia brzeg obrusa.
Szli do wyjścia zgarbieni, przy dźwięku tłuczonej porcelany — to Magda z całej siły cisnęła o ścianę wazonem, który kiedyś podarowała jej teściowa. Odłamki rozsypały się po podłodze jak fajerwerki na cześć nowego życia.
Gdy drzwi wejściowe zatrzasnęły się za nimi, w mieszkaniu nagle zrobiło się czym oddychać. Jakby ktoś otworzył wszystkie okna naraz i wypuścił na zewnątrz zapach starej pleśni.
Wróciłam na swoje miejsce u szczytu stołu. Poprawiłam fryzurę, która nadal trzymała się bez zarzutu. Nalałam sobie wina — pierwszy raz tego wieczoru nie dla toastu, nie dla gości, lecz dla siebie.
— No cóż — powiedziałam, patrząc na oszołomionych ludzi przy stole. — Śmieci wyniosły się same. Od razu czyściej, prawda? A teraz tańce! Włączcie muzykę głośniej, kochani.
Upiłam łyk. Wino było cierpkie, ale posmak miało słodki.
Zaczynam nowe życie. I nie będzie w nim już miejsca na cierpliwość.
Minęło sześć miesięcy. Mieszkanie stało się zupełnie inne: wyrzuciłam starą kanapę, na której Wiesław uwielbiał się rozkładać, a w sypialni położyłam jasną, radosną tapetę.
Rozwód załatwiliśmy szybko. Wiesław prawie się nie opierał — zbyt bardzo wstydził się pojawiać w sądzie, gdzie moje interesy reprezentowała córka. Działkę obroniliśmy i przepisaliśmy na wnuka.
Paweł z matką już nie rozmawia. Wysyła jej tylko krótkie, chłodne życzenia w święta.
A ja… ja nauczyłam się tańczyć tango. I wiecie co? Okazało się, że w tańcu wcale nie trzeba zawsze dawać się prowadzić. Najważniejsze to pewnie stać na własnych nogach i dokładnie wiedzieć, dokąd chce się iść.