Kiedy mój syn niedawno wyprowadził się do własnego mieszkania, w domu nagle zrobiło się dziwnie cicho. Ta cisza nie była nawet smutna, raczej obca. Jakby ktoś wyjął z codzienności dobrze znany dźwięk i zostawił po nim pustą przestrzeń. Miałam czterdzieści dziewięć lat i doskonale wiedziałam, że życie nie kończy się ani po dorosłości dzieci, ani po rozwodzie, ani po pierwszych zmarszczkach. Postanowiłam więc spróbować randek przez internet i założyłam profil w aplikacji.
Z Markiem dopasowanie pojawiło się niemal od razu. Miał pięćdziesiąt dwa lata. Pisał poprawnie, bez głupich błędów, bez nachalności, bez tanich aluzji i tego męczącego tonu, który potrafi zniechęcić po dwóch wiadomościach. Już samo to było przyjemnym zaskoczeniem.
Trzeciego dnia naszej korespondencji wysłał mi wiadomość, którą trudno było nazwać inaczej niż manifestem. Długą, stanowczą, miejscami wręcz szorstką. Nie zostawił w niej miejsca na domysły, półcienie ani romantyczne interpretacje.
„Ustalmy od razu uczciwie — przeczytałam na ekranie. — Mam za sobą długie małżeństwo i bardzo ciężki rozwód. Dzieci są dorosłe, każde żyje swoim życiem. Ja teraz wreszcie chcę pożyć dla siebie. W relacji potrzebuję swobody. Nie chcę, żeby ktoś czegoś ode mnie ciągle oczekiwał, wysysał ze mnie energię albo urządzał sceny. Szukam dojrzałej, rozsądnej kobiety.
Powiem też jasno: nie zamierzam finansować kobiecych zachcianek. Perfumy, sukienki, kosmetyczki, fryzjerzy i podobne rzeczy to nie moja bajka. Interesuje mnie spokojna, partnerska znajomość”.
Przeczytałam tę wiadomość dwa razy. I, prawdę mówiąc, takie deklaracje od dawna mnie nie przerażają. Czasem nawet działają na mnie odświeżająco. Mam normalną pracę, sama zarabiam na swoje potrzeby i nie szukałam nikogo, kto miałby mnie utrzymywać. Do cudzych portfeli nigdy mnie nie ciągnęło.
Jasne zasady i otwartość? Proszę bardzo. Sama miałam już dość gierek, niedopowiedzeń, cichych manipulacji i tego wiecznego udawania, że ludzie są inni, niż naprawdę są.
„Rozumiem cię, Marku — odpisałam. — Mnie też odpowiada prostota i szczerość, a interesowności nie znoszę. Spotkajmy się i zwyczajnie porozmawiajmy”.
Umówiliśmy się na sobotnie popołudnie.
Skoro tak mocno podkreślał równość i brak niepotrzebnych oczekiwań, postanowiłam potraktować jego słowa całkowicie poważnie. Nie robiłam z normalnego dziennego spotkania pokazu mody ani generalnej próby przed wejściem na czerwony dywan. Bez godzin przed lustrem, bez ceremonii, bez nerwowego dobierania dodatków.
Wyjęłam z szafy ulubione niebieskie dżinsy, założyłam prosty T-shirt, a na wierzch narzuciłam szarą koszulę w kratę. Do tego wygodne sneakersy. Włosy związałam gumką w zwykły, schludny kucyk.
Kiedy zaczęliśmy rozmawiać, dość szybko zrozumiałam, że siedzi przede mną naprawdę interesujący człowiek. Pierwsze randki często są albo ciężkie od niezręcznej ciszy, albo zamieniają się w przesłuchanie o byłych związkach. Tym razem było inaczej. Rozmowa płynęła lekko, swobodnie, prawie bez przerw.
— Widziałaś ostatnią premierę w Teatrze Dramatycznym? — zapytał, ostrożnie odkrawając widelczykiem kawałek ciasta. — Reżyser trochę przesadził ze scenografią. Pomysł miał siłę, ale wykonanie mnie nie przekonało. Z klasyką nie powinno się obchodzić aż tak dowolnie.
— Widziałam — przytaknęłam, odsuwając pusty talerz po sałatce. — Co do scenografii, zgadzam się, była dyskusyjna. Ale główny aktor uratował cały spektakl. Miał taką mimikę, że potrafił rozśmieszyć salę właściwie samym spojrzeniem.
— Właśnie! Dokładnie to samo pomyślałem! — ożywił się Marek. — A scena z listem? Jak on to zagrał! To była klasa sama w sobie.
Rozmawialiśmy o książkach, zahaczyliśmy o najnowsze wiadomości ze świata nauki, przeskakiwaliśmy z tematu na temat. Marek był uprzejmy, taktowny, nie wchodził mi w słowo, słuchał uważnie i naprawdę reagował na to, co mówiłam.
Było mi z nim niespodziewanie dobrze. Spokojnie. Lekko. Złapałam się nawet na tym, że w myślach zaczynam układać, dokąd moglibyśmy pójść następnym razem.
Potem kelnerka przyniosła rachunek w małym drewnianym pudełeczku i położyła go na brzegu stolika. Marek nawet nie drgnął w jego stronę. Upił spokojnie łyk wody i spojrzał na mnie pytająco.
— Za swoją sałatkę i deser zapłacę sama — powiedziałam, wyjmując kartę z torebki.
Mój rachunek był właściwie symboliczny, około czterdziestu złotych. Marek skinął z wyraźnym zadowoleniem, wyjął ze starego skórzanego portfela pieniądze za swoją kawę i ciasto, po czym włożył je do pudełeczka. Ani jednej próby wykonania miłego gestu. Ani cienia chęci, żeby zaprosić kobietę choćby na deser.
Nie zabolało mnie to. Byliśmy przecież dorośli i w zasadzie ustaliliśmy wszystko wcześniej. Już w wiadomościach napisał wprost, że nie zamierza za nikogo płacić. Uczciwie, bez niespodzianek, bez ukrytych oczekiwań.
Wyszliśmy z kawiarni na chłodne powietrze, pożegnaliśmy się serdecznie przy wejściu do metra i każde pojechało w swoją stronę. Miałam w sobie przyjemną lekkość. To było rzadkie, udane spotkanie, po którym naprawdę chciało się ciągu dalszego.