Mój trzydziestoośmioletni partner uznał, że jestem już daleko w służbowej podróży, i bez wahania przyprowadził do domu swoją kochankę. Zamknęłam ich w sypialni aż do chwili, kiedy wróciłam.
Trzydziestoośmioletni mężczyzna, z którym żyłam bez ślubu, był przekonany, że wsiadłam do samolotu do Krakowa, więc zaprosił do mojego mieszkania inną kobietę. Nie zrobiłam sceny. Po prostu zablokowałam drzwi sypialni i zostawiłam ich tam do mojego przyjazdu.
Pracuję jako główna inżynierka integracji w firmie, która projektuje i montuje luksusowe systemy inteligentnego domu. Moje mieszkanie od dawna nie było zwykłym miejscem do spania i jedzenia. Stało się prywatnym poligonem doświadczalnym, przestrzenią, w której każdy czujnik, każdy moduł i każdy scenariusz działały dokładnie tak, jak je zaplanowałam. Nie mam klasycznych włączników światła. Drzwi wejściowe ważą prawie dwieście kilogramów i otwierają się dopiero po potwierdzeniu biometrii. Oświetlenie, ogrzewanie, klimatyzacja, rolety, muzyka, zamki — wszystko było spięte z jednym serwerem, który własnoręcznie złożyłam, skonfigurowałam i napisałam pod niego całą logikę.
Tomasz, mój partner, miał trzydzieści osiem lat. Pracował w jakiejś mętnej firmie doradczej, zawsze chodził w idealnie wyprasowanych garniturach i uwielbiał, kiedy ludzie patrzyli na niego z podziwem. Kiedy wprowadził się do mnie, mój inteligentny dom zachwycił go jak dziecko postawione przed witryną sklepu z zabawkami. Z teatralnym namaszczeniem rzucał komendy głosowe: „Odsłoń rolety!”, „Włącz jazz!”, i w takich chwilach widać było, że w swojej głowie jest co najmniej bohaterem futurystycznego filmu o genialnym milionerze. Dałam mu dostęp gościa w aplikacji, żeby mógł korzystać z podstawowych funkcji, ale prawa administratora, oczywiście, zostawiłam wyłącznie sobie. W module bezpieczeństwa miałam jeden szczególny tryb — „Kwarantanna”. Projektowałam go z myślą o włamaniu. Po uruchomieniu tego protokołu ciężkie elektroniczne rygle blokowały wybrane drzwi, na okna zjeżdżały pancerne rolety, a wszystkie ścienne panele sterowania przechodziły w tryb martwy.
Był czwartkowy wieczór. Miałam lecieć do Krakowa na duże forum IT, gdzie zaproszono mnie jako prelegentkę. Tomasz odprowadzał mnie tak czule, jakby naprawdę był wzorem kochającego mężczyzny. Pocałował mnie w przedpokoju, poprawił kołnierz mojego płaszcza i powiedział:
— Dobrego wystąpienia, kochanie. Będę tęsknił. Popracuję trochę nad projektem, zamówię kolację i położę się wcześniej. Zadzwoń, jak wylądujesz.
Wsiadłam do taksówki i ruszyłam na Lotnisko Chopina. Nad Warszawą wisiały już ciężkie, niemal czarne chmury. Zaledwie przeszłam kontrolę bezpieczeństwa i znalazłam się w strefie odlotów, telefon pokazał powiadomienie od linii lotniczej: przez nadciągającą burzę i silny wiatr wszystkie rejsy zostały opóźnione co najmniej o cztery godziny, a mój lot przesunięto ostatecznie na rano.
Westchnęłam tylko, kupiłam kawę i usiadłam w saloniku biznesowym. Otworzyłam laptop, żeby jeszcze raz przejrzeć prezentację.
Minęły mniej więcej dwie godziny. Za szklanymi ścianami terminala deszcz lał tak gęsto, że pas startowy rozmywał się w smugach wody. Nagle mój telefon leżący obok filiżanki krótko, ostro zawibrował.
Na ekranie wyskoczyło powiadomienie push z domowego serwera:
„Uwaga. Wykryto ruch w Strefie 1 (przedpokój). Autoryzacja: kod PIN (Tomasz). Rozpoznane twarze: 2. Twarz 2 niezidentyfikowana”.
Zmarszczyłam brwi. Jacy goście mogli pojawić się u nas prawie o jedenastej wieczorem?
Otworzyłam aplikację i przełączyłam podgląd na ukrytą kamerę w przedpokoju. Obraz był czysty, ostry, w perfekcyjnej jakości.
Na środku mojego przedpokoju stał Tomasz. Obok niego śmiała się jakaś dziewczyna, strząsając krople deszczu z parasolki. Wyglądała na jakieś dwadzieścia dwa lata: wydatne usta, sztuczne rzęsy, obcisła sukienka i mina osoby, która uważa, że świat należy do niej.
Tomasz pewnym ruchem zdjął z niej płaszcz i rzucił go na moją tapicerowaną ławkę zrobioną na zamówienie w Krakowie, tak swobodnie, jakby to on kupował każdy centymetr tego mieszkania.
— Wchodź, maleńka — powiedział z rozleniwioną pewnością siebie, a mikrofony bezlitośnie przekazały mi każdą sylabę. — Witaj w mojej jaskini. Wszystko tutaj sam projektowałem.
— O rany! — Dziewczyna rozejrzała się po wnętrzu. — Tomek, ale tu masz kosmos! Na pewno będziemy sami? Twoja… no, ta… na pewno nie wróci?
— Alicja? — prychnął lekceważąco. — Ona jest teraz pewnie gdzieś nad Radomiem. Ma tam swoje komputerowe sprawy. Daj spokój. Dzisiaj jesteśmy tylko my.
Patrzyłam w ekran smartfona, a w środku wszystko ścisnęło mi się w jeden twardy, gorący węzeł wściekłości i adrenaliny. Mężczyzna, który dwie godziny wcześniej całował mnie na pożegnanie, wprowadził do MOJEGO mieszkania jakąś dziewczynę, otwierał MOJE wino — widziałam, jak wyciągnął butelkę kolekcjonerskiego rieslinga z winnicy pod Zieloną Górą, którą przywiozłam z weekendowego wyjazdu — i przedstawiał MÓJ dom jako własny.