Do swoich czterdziestu sześciu lat zdążyłem nauczyć się jednej rzeczy na pewno: związek ma dawać spokój, jasność i to poczucie, że człowiek obok naprawdę cię słyszy.
Kiedy jakieś cztery miesiące temu poznałem Monikę na portalu randkowym, byłem przekonany, że patrzymy na życie niemal identycznie. Miała czterdzieści dwa lata, więc wydawało mi się, że oboje jesteśmy już na tym etapie, kiedy niedojrzałe dramaty, zgadywanki i emocjonalne telenowele dawno zostawia się za sobą.
Na początku naprawdę układało się świetnie. Docieraliśmy się, dużo rozmawialiśmy, a Monika sprawiała wrażenie kobiety rozsądnej, wyważonej i bardzo normalnej.
Z czasem jednak wyszła na jaw jedna jej cecha, która z każdym dniem irytowała mnie coraz bardziej. Nie znoszę wiadomości głosowych. Uważam je za zwykły brak szacunku do czyjegoś czasu i cudzej przestrzeni.
Gdy dopiero zaczynaliśmy znajomość i utrzymywaliśmy jeszcze lekki, grzeczny dystans, Monika przeważnie pisała zwyczajne wiadomości. Owszem, czasem trafiało się krótkie audio, ale jeszcze w granicach rozsądku — choćby wtedy, gdy wracała z zakupami i miała zajęte ręce.
Mniej więcej po miesiącu, kiedy etap zauroczenia przeszedł w coś bliższego i najwyraźniej zostałem już dopuszczony do jej „wewnętrznego kręgu”, tekst praktycznie zniknął. Monika zaczęła nadawać do mnie jak prywatna rozgłośnia radiowa działająca bez przerwy.
Powiedziałem jej od razu, bez owijania, że taki sposób kontaktu wyjątkowo mi nie odpowiada.
– Monika, proszę, pisz normalnie. W pracy nie mam jak tego słuchać, w domu też nie zawsze mi wygodnie – tłumaczyłem.
– Oj, no weź, Krzysiu, przecież tak mi szybciej! Suszę paznokcie, niewygodnie mi stukać w ekran – odpowiadała z niewinną miną.
Na początku nie robiłem afery i próbowałem podejść do tego spokojnie. Ale im dalej, tym bardziej absurdalne to się stawało.
Monika należała do rzadkiego gatunku ludzi, którzy nagrywają audio nie po to, by coś konkretnie przekazać, tylko żeby tworzyć niekończący się podcast o własnym życiu. Otwierasz wiadomość trwającą trzy i pół minuty, przykładasz telefon do ucha, licząc na jedną ważną informację, a tam słyszysz:
„Krzysztof, cześć… Ojej, poczekaj, gdzie ten kot znowu włazi… zejdź ze stołu, słyszysz?! Dobra, o czym to ja… A, słuchaj, idziemy dziś do kina? Bo tak sobie myślę… och, mleko mi wykipiało, sekundka! No więc może jednak nie kino, tylko zwyczajnie park?”.
I stoisz jak idiota, słuchasz syczącego mleka, wrzasków na kota, brzęku naczyń i tych wszystkich teatralnych przerw tylko po to, żeby z całego tego strumienia chaosu wyłowić jedno banalne pytanie o wieczór.
Po trzech miesiącach miałem tego po dziurki w nosie. Zacząłem ostro ucinać te jej radiowe audycje.
– Monika, nie odsłuchuję twoich głosówek. Napisz normalnie, o co chodzi – odpowiadałem chłodno na kolejną dźwiękową bombę.
Burczała, obrażała się, przez pół dnia odpisywała krótkimi, posiekanymi zdaniami, a wieczorem i tak wracała do starego nawyku, wysyłając mi pięciominutowy monolog z odgłosami gotującego się garnka w tle.
Ostatnia porządna rozmowa na ten temat odbyła się w zeszłym tygodniu. Byliśmy umówieni na kolację. Wsiadłem do auta, odpaliłem silnik i stojąc na światłach, wysłałem jej krótką wiadomość:
„Wyjeżdżam. O której dokładnie mam po ciebie podjechać?”.
Ekran mignął. Przyszła głosówka od Moniki. Prawie dwie minuty.
Byłem za kierownicą. Telefon trzymał się magnetycznego uchwytu. Gdyby to był tekst, pojawiłby się na zablokowanym ekranie, zerknąłbym jednym okiem na „19:30” i spokojnie ruszył dalej, nie odrywając rąk od kierownicy. Ale żeby odsłuchać audio, musiałem odwrócić uwagę od drogi, zdjąć telefon z uchwytu i podkręcić głośność.
Kiedy tylko mogłem, zjechałem na bok i zadzwoniłem do niej.
– Monika, prowadzę. Zadałem proste pytanie, na które wystarczy odpowiedzieć czterema cyframi. Po co mi wysyłasz dwuminutową głosówkę?
– No Krzysiek, puść sobie na głośniku, czemu znowu się nakręcasz?! – oburzyła się. – Po prostu przy okazji opowiadałam, że rozerwałam sukienkę, jak się szykowałam, i humor mi siadł!
– Koniec, Monika. Właśnie skończyła mi się cierpliwość – powiedziałem bardzo spokojnie. – Uprzedzałem cię wiele razy. Od tej chwili nie otwieram i nie słucham żadnej twojej głosówki. Napiszesz tekst, odpiszę. Nie napiszesz – trudno.
Nic nie odpowiedziała, tylko się rozłączyła. Tego wieczoru zjedliśmy kolację w napiętej atmosferze, ograniczając się do uprzejmych, pustych zdań.
Przez kolejne dni dotrzymałem słowa. Monika z przyzwyczajenia wysyłała mi audio. Ja po prostu je ignorowałem. Wiadomości wisiały nieodsłuchane. Wściekała się, próbowała karać mnie ciszą, rzucała obrażone emotikony, ale ja nie ustępowałem.
Tydzień temu byłem w pracy. Na produkcji mieliśmy komisję, latałem między głośną halą a gabinetem dyrektora, załatwiając stos papierów. Telefon miałem w kieszeni, ustawiony na tryb cichy.
Koło czwartej wyciągnąłem go tylko po to, żeby sprawdzić godzinę. Na zablokowanym ekranie widniało powiadomienie: „Monika: 6 wiadomości głosowych” i kilka nieodebranych połączeń. Ani jednego słowa tekstu.
Spojrzałem na ten pochód ikonek mikrofonu i pomyślałem, że to pewnie kolejna długa opowieść o nowej sukience albo kłótni z kotem. Schowałem telefon z powrotem do kieszeni. Skoro audio, to znaczy nic pilnego. Poczeka do wieczora.
Wolny byłem dopiero chwilę po osiemnastej. Wyszedłem do samochodu, usiadłem w ciszy, wypuściłem z siebie cały ciężar dnia i dopiero wtedy otworzyłem komunikator. Nacisnąłem odtwarzanie pierwszej wiadomości.
Z głośnika wylał się kompletnie spanikowany, zapłakany głos Moniki:
„Krzysiek! Pojechałam do galerii za miastem i na obwodnicy rozwaliłam koło! Pod kałużą była ogromna dziura! Stoję na poboczu, zapasówkę mam, ale nie mogę odkręcić tych cholernych śrub, zapiekły się na amen! Leje jak z cebra, tiry pędzą obok, cała jestem w błocie! Odbierz albo przyjedź natychmiast, bo ja się boję!”.
Pozostałe pięć wiadomości było mniej więcej w tym samym tonie: płakała, przeklinała pogodę, samochody przejeżdżające obok i mnie za to, że jestem bez serca i ją ignoruję.
Odpaliłem auto i ruszyłem na obwodnicę. Jej samochód znalazłem dopiero po czterdziestu minutach. Monika siedziała w środku, owinięta cienką kurtką. Szyby były całe zaparowane. Na dworze nadal lał ohydny deszcz.
Zaparkowałem za nią na awaryjnych, wyciągnąłem z bagażnika klucz i lewarek. Kiedy podszedłem do jej auta, wybiegła wprost pod ulewę. Oczy miała czerwone, tusz rozmazany, twarz wykrzywioną ze złości i zmarznięcia.
– Gdzie ty byłeś?! – wrzasnęła przez szum deszczu. – Siedzę tu od czwartej! Zmarzłam jak pies! Tyle ci nagadałam, czemu nie przyjechałeś od razu?!
– Wsiadaj do samochodu, nie stój na deszczu – rzuciłem sucho, wkładając rękawiczki. – A czemu nie wezwałaś lawety? Mobilnej wulkanizacji? Czemu nie zadzwoniłaś do brata, skoro ja nie odbierałem?
– Bo mobilna wulkanizacja kazała czekać trzy godziny i za dojazd poza miasto zażądali chorych pieniędzy! – zaszlochała histerycznie. – Brat jest w delegacji, telefon poza zasięgiem! Machałam do aut przez pół godziny, próbowałam zatrzymywać ludzi, ale w takiej ulewie nikt się nie zatrzymuje, tylko jeden tir ochlapał mnie wodą z kałuży! A potem telefon zaczął mi padać i bałam się, że zostanę całkiem bez kontaktu!
Milczałem i tylko pokręciłem głową. Zmiana koła zajęła mi może piętnaście minut. Wrzuciłem ubłocone koło do jej bagażnika, wytarłem ręce i usiadłem obok niej na miejscu pasażera.
Monika siedziała za kierownicą i trzęsła się cała, chyba jednocześnie z zimna i nerwów.
– A teraz posłuchaj mnie bardzo uważnie – powiedziałem, patrząc jej prosto w oczy. – Byłem w pracy, na hałaśliwej hali. Telefon leżał w kieszeni i fizycznie nie mogłem co chwilę przykładać go do ucha. Gdybyś po prostu wystukała dziesięć słów: „Przebiłam koło na obwodnicy przy stacji, pomóż”, te słowa od razu pojawiłyby mi się na ekranie. Zobaczyłbym je w sekundę, nawet bez odblokowywania telefonu. I rozwiązałbym ten problem w mniej niż godzinę.
– Ale ja… mnie było niewygodnie pisać na deszczu… ręce mi się trzęsły ze strachu… – próbowała się tłumaczyć, lecz głos nagle opadł jej do szeptu.
– Przez to, że było ci „niewygodnie” napisać kilka zdań, przesiedziałaś trzy godziny na trasie w deszczu. Sama urządziłaś sobie ten koszmar przez własny upór i głupi nawyk nagrywania wszystkiego do mikrofonu. Sama się za to ukarałaś. Odpalaj samochód, jedziemy do domu.
Wysiadłem na deszcz, wróciłem do swojego auta i jechałem za nią, pilnując, żeby na dojazdówce spokojnie i bez dalszych przygód dotoczyła się na zapasowym kole.
Wieczorem już do siebie nie dzwoniliśmy. A rano dostałem od niej wiadomość. Zwykłą, tekstową:
„Dzień dobry. Dziękuję, że wczoraj przyjechałeś. Przepraszam za histerię, nie miałam racji”.
Od tamtej pory zauważyłem jedną bardzo zabawną rzecz. Przez cały dzisiejszy dzień, kiedy pisaliśmy ze sobą, co jakiś czas w czacie pojawiał się status „nagrywa wiadomość głosową”. Po chwili nagle znikał i zmieniał się na „pisze”. Czyli odruch sięgania po mikrofon nadal uruchamia się u niej automatycznie, ale rozum w porę daje jej po łapach i przypomina o lodowatej obwodnicy.
Już od tygodnia trzyma się i pisze do mnie wyłącznie tekstem. Bez garnków w tle, bez przeciągłych pauz i bez tych domowych słuchowisk. Zobaczymy tylko, jak długo wytrwa ten wychowawczy efekt i czy ta lekcja naprawdę zostanie z nią na dłużej.
A wy jak podchodzicie do ludzi, którzy potrafią komunikować się wyłącznie głosówkami? Walczycie z tym czy potulnie odsłuchujecie cudze podcasty?
