Spojrzałem na ten pochód ikonek mikrofonu i pomyślałem, że to pewnie kolejna długa opowieść o nowej sukience albo kłótni z kotem. Schowałem telefon z powrotem do kieszeni. Skoro audio, to znaczy nic pilnego. Poczeka do wieczora.
Wolny byłem dopiero chwilę po osiemnastej. Wyszedłem do samochodu, usiadłem w ciszy, wypuściłem z siebie cały ciężar dnia i dopiero wtedy otworzyłem komunikator. Nacisnąłem odtwarzanie pierwszej wiadomości.
Z głośnika wylał się kompletnie spanikowany, zapłakany głos Moniki:
„Krzysiek! Pojechałam do galerii za miastem i na obwodnicy rozwaliłam koło! Pod kałużą była ogromna dziura! Stoję na poboczu, zapasówkę mam, ale nie mogę odkręcić tych cholernych śrub, zapiekły się na amen! Leje jak z cebra, tiry pędzą obok, cała jestem w błocie! Odbierz albo przyjedź natychmiast, bo ja się boję!”.
Pozostałe pięć wiadomości było mniej więcej w tym samym tonie: płakała, przeklinała pogodę, samochody przejeżdżające obok i mnie za to, że jestem bez serca i ją ignoruję.
Odpaliłem auto i ruszyłem na obwodnicę. Jej samochód znalazłem dopiero po czterdziestu minutach. Monika siedziała w środku, owinięta cienką kurtką. Szyby były całe zaparowane. Na dworze nadal lał ohydny deszcz.
Zaparkowałem za nią na awaryjnych, wyciągnąłem z bagażnika klucz i lewarek. Kiedy podszedłem do jej auta, wybiegła wprost pod ulewę. Oczy miała czerwone, tusz rozmazany, twarz wykrzywioną ze złości i zmarznięcia.
– Gdzie ty byłeś?! – wrzasnęła przez szum deszczu. – Siedzę tu od czwartej! Zmarzłam jak pies! Tyle ci nagadałam, czemu nie przyjechałeś od razu?!
– Wsiadaj do samochodu, nie stój na deszczu – rzuciłem sucho, wkładając rękawiczki. – A czemu nie wezwałaś lawety? Mobilnej wulkanizacji? Czemu nie zadzwoniłaś do brata, skoro ja nie odbierałem?
– Bo mobilna wulkanizacja kazała czekać trzy godziny i za dojazd poza miasto zażądali chorych pieniędzy! – zaszlochała histerycznie. – Brat jest w delegacji, telefon poza zasięgiem! Machałam do aut przez pół godziny, próbowałam zatrzymywać ludzi, ale w takiej ulewie nikt się nie zatrzymuje, tylko jeden tir ochlapał mnie wodą z kałuży! A potem telefon zaczął mi padać i bałam się, że zostanę całkiem bez kontaktu!
Milczałem i tylko pokręciłem głową. Zmiana koła zajęła mi może piętnaście minut. Wrzuciłem ubłocone koło do jej bagażnika, wytarłem ręce i usiadłem obok niej na miejscu pasażera.
Monika siedziała za kierownicą i trzęsła się cała, chyba jednocześnie z zimna i nerwów.
– A teraz posłuchaj mnie bardzo uważnie – powiedziałem, patrząc jej prosto w oczy. – Byłem w pracy, na hałaśliwej hali. Telefon leżał w kieszeni i fizycznie nie mogłem co chwilę przykładać go do ucha. Gdybyś po prostu wystukała dziesięć słów: „Przebiłam koło na obwodnicy przy stacji, pomóż”, te słowa od razu pojawiłyby mi się na ekranie. Zobaczyłbym je w sekundę, nawet bez odblokowywania telefonu. I rozwiązałbym ten problem w mniej niż godzinę.
– Ale ja… mnie było niewygodnie pisać na deszczu… ręce mi się trzęsły ze strachu… – próbowała się tłumaczyć, lecz głos nagle opadł jej do szeptu.
– Przez to, że było ci „niewygodnie” napisać kilka zdań, przesiedziałaś trzy godziny na trasie w deszczu. Sama urządziłaś sobie ten koszmar przez własny upór i głupi nawyk nagrywania wszystkiego do mikrofonu. Sama się za to ukarałaś. Odpalaj samochód, jedziemy do domu.
Wysiadłem na deszcz, wróciłem do swojego auta i jechałem za nią, pilnując, żeby na dojazdówce spokojnie i bez dalszych przygód dotoczyła się na zapasowym kole.
Wieczorem już do siebie nie dzwoniliśmy. A rano dostałem od niej wiadomość. Zwykłą, tekstową:
„Dzień dobry. Dziękuję, że wczoraj przyjechałeś. Przepraszam za histerię, nie miałam racji”.
Od tamtej pory zauważyłem jedną bardzo zabawną rzecz. Przez cały dzisiejszy dzień, kiedy pisaliśmy ze sobą, co jakiś czas w czacie pojawiał się status „nagrywa wiadomość głosową”. Po chwili nagle znikał i zmieniał się na „pisze”. Czyli odruch sięgania po mikrofon nadal uruchamia się u niej automatycznie, ale rozum w porę daje jej po łapach i przypomina o lodowatej obwodnicy.
Już od tygodnia trzyma się i pisze do mnie wyłącznie tekstem. Bez garnków w tle, bez przeciągłych pauz i bez tych domowych słuchowisk. Zobaczymy tylko, jak długo wytrwa ten wychowawczy efekt i czy ta lekcja naprawdę zostanie z nią na dłużej.
A wy jak podchodzicie do ludzi, którzy potrafią komunikować się wyłącznie głosówkami? Walczycie z tym czy potulnie odsłuchujecie cudze podcasty?