Ludzie zaczęli do siebie szeptać.
Austin jednak nie przestał.
„Zanim Ruth odeszła, poprosiła o jedną rzecz. Powiedziała mojej babci, że chciałaby, żeby Emma pewnego dnia zatańczyła w tej sukience. I chciała, żeby ktoś miał na nią oko tego wieczoru.“
Brielle blada.
„I obiecałem to zrobić.“
Jej uśmiech zdecydowanie się rozpadł.
Austin wziął oddech.
„To, co przydarzyło się Emmie dziś wieczorem, nie jest czymś, o czym mogę milczeć.“
Potem zdjął szarfę króla balu maturalnego.
Ostrożnie położył ją na mównicy.
„Nie chcę takiego zwycięstwa.“
I zszedł ze sceny.
„Obiecałem mieć ją na oku.“
Sala się rozstała.
Austin podszedł prosto do mnie.
Nie mogłem oddychać.
Nie mogłem się ruszyć.
Zatrzymał się przede mną.
Jego głos brzmiał cicho.
Tylko dla mnie.
„Emma… czy mogę prosić?“
„Naprawdę jej to obiecałeś?“ szepnąłem.
Skinął głową.
DJ zrozumiał sytuację bez słów.
Nie mogłem złapać oddechu.
Ciszę wypełniły pierwsze nuty powolnej melodii.
Austin wyciągnął rękę.
I włożyłem mu to na dłoń.
Na scenie Brielle stała skamieniała.
Jej korona była zakrzywiona.
Bukiet utykał w jej rękach.
Jej usta były uchylone ze zdziwienia.
Ale nikt już na nią nie patrzył.
Cała uwaga była gdzie indziej.
Powoli zeszła po schodach obok sceny.
Wyszła za drzwi.
I nikt jej nie powstrzymał.
Położyłem głowę na ramieniu Austina.
Uśmiechnąłem się.
Satyna sukienki lekko dotykała mojej skóry, gdy się poruszała.
Przypominał drugie bicie serca.
„Ona zaplanowała całą tę sprawę, prawda?“ szepnąłem.
Austin się uśmiechnął.
„Kilka miesięcy temu. Przez Margaret. Wymyślili to razem.“
Nikt jej nie powstrzymał.
Łzy spływały mi po policzkach.
Czułam moją babcię na każdym kroku.
Na każdym kroku.
W każdym odcieniu starej różowej satyny.
Dotrzymałem obietnicy.
I w jakiś dziwny sposób ona też za nim poszła.