– Pani Sergejewa? – zapytał w informacji. – Wypisała się wczoraj?
– Jak to? – odpowiedziały niespodziewanie rzeczowo.
– Tak, chłopiec. Pierwszego stycznia, za piętnaście minut północy.
– Kto odebrał ją ze szpitala?
– Młody mężczyzna, takich danych nie rejestrujemy!
Sławomir zrozumiał: odebrać mogli tylko rodzice. Kupił bukiet róż, długich jak igły, i poszedł do teściowej z teściem.
Dzwonił. Otworzył teść, ogromny jak szafa.
– Czego chcesz? – zapytał.
– Dzień dobry. Jestem tu w sprawie Weroniki. Ja, jej mąż – powiedział Sławomir.
– Weronika! – odkrzyknęła teściowa. – Chcesz rozmawiać?
– Nie. Niech idzie – odparła Weronika z głębi mieszkania.
Teść westchnął i zamknął drzwi jak pułapkę.
Sławomir zadzwonił ponownie. Tym razem otworzyła teściowa – kobieta twarda, głośna jak pociąg.
– Nie zrozumiałeś, Sławku? – zmarszczyła brwi.
– Proszę mnie wpuścić, mam prawo – nie zdążył dokończyć.
Kobieta wyrwała bukiet i uderzyła Sławomira w twarz. – Prawa wyjaśni ci adwokat – wyszeptała łagodnie. – I więcej nie dzwoń, mój wnuk śpi! – rzuciła kwiaty pod nogi i zatrzasnęła drzwi jak wieko trumny.
Sławomir w drodze powrotnej pocierał twarz – róże były piękne, ale kolce zostawiły ślady. W domu zadzwonił do matki.
– Wyobraź sobie – powiedział – nawet do mieszkania mnie nie wpuścili i na syna nie pozwolili spojrzeć.
– Nie martw się, Sławku. Weronika się uspokoi, wróci. Z dzieckiem nigdzie nie pójdzie. Nie dzwoń, nie przelewaj pieniędzy. Niech rodzice zajmą się swoim geniuszem. Sama przyjdzie po tygodniu-dwóch. A ty śpij, jutro praca – pocieszała.
Sławomir zjadł pierogi kupione w sklepie pod domem i poszedł spać. Spał twardo, nie wiedząc, że to ostatnia noc w jego mieszkaniu.
Następnego dnia po pracy wszystkie rzeczy Sławomira, starannie poukładane w szufladach i czarnych workach, stały na klatce schodowej. Zadzwonił. Otworzyła teściowa, gospodyni dwupokojowego mieszkania, w którym mieszkali z Weroniką.
– No, drogi zięciu, nie zapomniałeś adresu akademika? – rzuciła. – Pakuj manatki, resztę jutro wyrzuci sprzątaczka!
Sławomir musiał przenieść się do akademika. Rozwiedli się przez sąd. Męczyło go wynajmowanie pokoju za grosze z resztek pensji po alimentach i pięciu tysiącach na utrzymanie byłej żony.
– Oszczędzaj, Sławku! Jeszcze musisz zbierać na swoje mieszkanie – pocieszał Dymitr. – Ale za to Nowy Rok przyjąłeś królewsko!
Weronika mieszkała trzy lata u rodziców, mały Artur rósł, mieszkanie wynajmowali. Gdy Weronika wróciła do pracy, wraz z synem pojechali do swojego mieszkania. Po remoncie nie przypominało już o Sławomirze.
A wy, co sądzicie? Czy Sławomir miał rację? Podzielcie się swoimi myślami i zostawcie senne lajki.
– Nic nie szkodzi, Sławku! Nowy Rok świętowałeś na najwyższym poziomie!