— I po co tu przyjechałaś? Przecież nie spodziewaliśmy się ciebie… — wyrwało się zaskoczonej z jej własnego progu zologce, gdy zobaczyła Marinę.
Marina zgasiła silnik i wpatrzyła się przez przednią szybę na swój letni domek. Wszystko wydawało się takie samo: niebieski dach, otaczające działkę brzozy, zielona furtka, którą kiedyś pomalował jej ojciec. Jedynie światło na werandzie wydawało się obce. Może sąsiedzi? Ale oni wiedzieli, że Marina prawie rok tu nie była.
Sięgnęła po torbę na tylnym siedzeniu i nagle stanęła jak wryta. Ktoś poruszał się po działce. Cień przesunął się między jabłoniami, a potem pojawił bliżej domu. Kobieta w koszulce i szortach, trzymająca dziecko na rękach.
— Co tu się, do diabła, dzieje? — wyszeptała Marina, wysiadając z auta.
Zbliżyła się do furtki i zamarła. Z domu dobiegały głosy, śmiech, stukot naczyń. Na werandzie suszyła się dziecięca bielizna, pod zadaszeniem stały rowery: dwa dla dorosłych i jeden dla dziecka. Furtka była otwarta. Marina popchnęła ją i skrzypnęła znajomo.
Nogi same niosły ją do ganku. Myśl w głowie była jedna: ktoś mieszka w moim domu. Drzwi do środka były uchylone, w korytarzu niemal potknęła się o dziecięce sandałki. Na wieszakach wisiały obce kurtki, w kącie stały dwa duże walizki i kosz z zabawkami.
Serce biło jak szalone. Z kuchni dobiegał kobiecy głos, coś o jutrzejszym spacerze w lesie, potem dziecięcy śmiech i szelest naczyń. Pachniało smażonymi ziemniakami z koperkiem.
— Mamo, możemy jutro nad rzekę? — zabrzmiał radosny głos chłopca.
— Zobaczymy, Artiom. Jeśli nie będzie padać — odpowiedziała kobieta.
Marina zrobiła krok w stronę kuchni, potem kolejny. Zatrzymała się w progu.
Przy stole siedział mężczyzna około trzydziestu pięciu lat w kratowanej koszuli, obok niego kobieta w podobnym wieku, jasne włosy związane w kucyk. Na jej kolanach siedziała trzyletnia dziewczynka, naprzeciw rozgadany chłopiec wymachiwał widelcem.
Kobieta pierwsza zauważyła Marinę. Jej twarz momentalnie się skurczyła, oczy rozszerzyły. Filiżanka z herbatą wypadła jej z rąk i roztrzaskała się o podłogę.
— A ty czego tu przyszłaś? — wyszeptała zdenerwowana. — Nie spodziewaliśmy się ciebie.
Marina rozpoznała głos. Irina. Siostra byłego męża, która zawsze była miła i gościnna, dopóki Marina była w związku z Dmitrijem. Po rozwodzie zniknęła.
— Ira? — głos Mariny zabrzmiał dziwnie, chrapliwie. — Co tu robicie?
Mężczyzna, najwyraźniej mąż Iriny, powoli wstał od stołu. Twarz czerwona, zmieszana. Dzieci ucichły i patrzyły ciekawie na nieznaną ciocię.
— Marina zaczęła — powiedział mężczyzna. — Myśleliśmy… Dima mówił, że już tu nie przyjeżdżasz. Domek stoi pusty.
— Dima mówił? — poczuła Marina, jak krew napływa jej do twarzy. — Co jeszcze mówił?
Irina podniosła filiżankę z podłogi, wciąż trzymając córkę na kolanach. Dziewczynka zasapała i przytuliła się do matki.
— No, my nie spodziewaliśmy się — mówiła Irina szybko, nerwowo. — Mamy urlop, a wynajęcie domu drogie. Dima powiedział, że klucze zostały od czasów, kiedy wszyscy przyjeżdżaliśmy razem. Pamiętasz? Na twój trzyletni urodziny.
— Klucze zostały — powtórzyła Marina powoli. — I wy postanowiliście po prostu zamieszkać w moim domu?
— Chcieliśmy zapytać — dodał mąż Iriny pośpiesznie — ale nie mieliśmy twojego numeru.
Marinę przeszył ból. Naprawdę myślą, że problem tylko w tym, że nie zapytali? Gdyby zapytali, pewnie zgodziłaby się oddać im ten czas w domu. Ale to był jej dom. Jej prywatna oaza.
— Jak długo tu jesteście? — zapytała.
— Tydzień — odpowiedziała cicho Irina. — Planowaliśmy jeszcze dziesięć dni.
— Dziesięć dni? — powtórzyła Marina, jak echo.
Na kuchni zawisła ciężka cisza. Chłopiec ostrożnie odłożył widelec i spojrzał na rodziców. Dziewczynka na kolanach Iriny zaczęła kwilić, wyczuwając napięcie.
— Słuchaj, Marina — odezwał się mąż Iriny. — Nie chcieliśmy źle. Dom stał pusty. Sprzątamy, podlewamy kwiaty, nawet skosiliśmy trawę. Nie gorzej niż było.
— Nie gorzej? — głos Mariny drżał. — Wpadliście do mojego domu bez zgody, mieszkacie tu jak u siebie i mówicie, że nie gorzej?
— Nie wpadliśmy! — oburzyła się Irina. — Klucze miał Dima! Myśleliśmy…
— Myśleliście? — przerwała Marina. — Że umarłam? Że dom nikomu nie należy?
Irina mocniej przytuliła córkę, twarz jej stała się blada.
— Nie rozumiesz — zaczęła drżącym głosem. — Urlop mamy tylko dwa tygodnie w roku. Nie stać nas na wynajem. Dzieci tak czekały na wyjazd na działkę.
— A moje problemy? — Marina zrobiła krok do kuchni, a cała rodzina mimowolnie cofnęła się przy ścianie. — To mój dom! Mój! Od ojca.
— Wiemy — mruknął mąż Iriny. — Po prostu pomyśleliśmy…
— Pomyśleliście co? — przerwała Marina. — Że można brać cudze bez pytania?
Chłopiec nagle wybuchnął płaczem. Marina podskoczyła, spojrzała na niego. Chłopak, około ośmiu lat, chudy, z rozczochranymi włosami. Łzy spływały po policzkach, wargi drżały.
— Mamo, wracamy do domu? — szlochał. — A rzeka? A rowery?..
Serce Mariny ścisnęło się. Dzieci przecież nie były winne. Chciały tylko pobyć na świeżym powietrzu. Ale to jej dom! Jedyne miejsce ciszy i spokoju.
— Proszę — wyszeptała Irina. — Daj nam choć kilka dni. Wszystko zaplanowane, jedzenie na tydzień kupione. Dzieci tak się cieszyły.
— A ja gdzie mam mieszkać? — zapytała Marina, stojąc w progu, kurczowo ściskając torbę. Znużenie opadło na nią całym ciężarem. Na zewnątrz wieczór powoli gasł, a w pokoju brakowało światła, które pamiętała.
— Zostańcie — powiedziała cicho, nie patrząc na nich. — Do końca urlopu.
Irina spojrzała na nią pełnymi łez oczami, ale Marina już odwróciła się i ruszyła do drzwi, przestępując dziecięce sandałki.
Na zewnątrz zatrzymała się, głęboko wciągnęła powietrze pachnące dymem i czeremchą, zamknęła furtkę od wewnątrz. Potem wsiadła do auta, odpaliła silnik i, nie włączając świateł, ruszyła wzdłuż znajomej, gruntowej drogi, zostawiając za sobą dom, dziecięcy śmiech i światło na werandzie.
