Staruszka z trudem podniosła się z łóżka, ciało jej spracowane i kruche od lat. Oparła dłonie o ścianę i powoli, krok po kroku, przeszła do drzwi. W kuchni sięgnęła po miskę pełną okruchów chleba i wyszła na chłodny poranny dziedziniec.
„Może jeszcze dam sobie radę… Kury tak głośno gdaczą. Może je wypuścić do ogrodu? Później nie pozbieram…” – myślała, zatrzymując się na moment. „A co ja w ogóle rozważam? Niedługo przecież synowa chce mnie do domu spokojnej starości wysłać”.
Otworzyła drzwi do kurnika. Siedem kur natychmiast wyskoczyło na wolność, a za nimi dumnie paradował kogut. Staruszka rozsypała okruchy po ziemi i ruszyła w stronę wychodka. Po chwili, wychodząc, spojrzała na grządki.
– Glafo, wciąż się męczysz? – odezwała się sąsiadka zza płotu. – Już prawie dziewięćdziesiąt lat stuknęło.
– A jakże, Agrafeno! – odpowiedziała staruszka, podchodząc do ogrodzenia. – Kapustę i marchew jeszcze trzeba zebrać. Dobrze, że Miszka z Iriną ziemniaki wykopali.
– Masz dobrego wnuka! – pochwaliła sąsiadka.
– Ciężko mu bez ojca… – wzruszyła się Glafera.
– Oj, oj, Glafo, przestań płakać. Twój syn już nie cierpi. Przez rok ledwo mógł się poruszać. Myślisz, że to było łatwe? Teraz patrzy na ciebie z nieba.
– Agrafeno, miał raptem sześćdziesiąt lat. Silny był, a w ciągu roku jak świeca dogasł… – westchnęła staruszka. – Niedługo i ja do syna pójdę.
– Nie spiesz się, Glafo! Jeszcze pożyjesz.
– A jak mam tu żyć? Nogi ledwie mnie niosą, a zimno coraz bliżej… – ciężko westchnęła. – Sama, jak przetrwam zimę?
– Masz przecież synową i wnuki.
– O, Agrafeno, co ty mówisz? Miszka z trójką dzieci, a jeszcze teściowa z nimi się tłoczy. Katia z dwójką w jednej kawalerce. A Marfa, moja synowa?
– Ona tylko o twojej śmierci myśli. Kiedy odbywały się czterdziestki po Denisie, słyszałam, jak szeptała do Katii, by sprzedać mój dom i sobie kupić mieszkanie.
– Nie zgadzaj się, Glafo!
– Katia to moja wnuczka, niech jej będzie dobrze. A ja? Pewnie do domu spokojnej starości mnie wyślą. Tam przynajmniej ktoś spojrzy. Tutaj nawet piec boję się rozpalić. Drov nie ma. Zmarznę i nikt się nie dowie.
– Dziękuję, Agrafeno! – odwróciła się staruszka. – Dobrze, pójdę zebrać jaja. Kury na wolności, po ogrodzie się kręcą.
Skierowała się ku kurnikowi. Rano poczuła, że zimniej. Nie chciało jej się wychodzić spod kołdry, ale trzeba było wstać. Osunęła się z łóżka, otuliła szalem i ruszyła na dwór. Dopiero zdążyła nakarmić kury, a przy bramie już stał samochód wnuka. Zwykle przyjeżdżał w weekendy, dziś była środa. Staruszka poczuła, że coś w jej życiu zmienia się.
– Dzień dobry, babciu! – zawołał wnuk.
– Co się stało? – zmarszczyła brwi Glafera.
– Nie zostawiaj cię samej tutaj – powiedział, wskazując na niebo. – Zima nadchodzi.
– A kury? A kapusta, marchew? – zaniepokoiła się staruszka.
– Babciu, ja o kury się zatroszczę. A teraz zbiorę warzywa, póki ty się przygotujesz. Nie zwlekaj!
Glafera zawahała się. Mieszkała tu ponad sześćdziesiąt lat, odkąd Ivan przywiózł ją młodą żoną. Tutaj urodził się Denis. Piętnaście lat już, jak Ivana nie ma. Teraz i Denisa. Staruszka usiadła na ławce i rozpłakała się.
Siedziała długo, aż nagle wstała i spojrzała przez okno. Wnuk już wykopał całą marchew, kapustę ścinał. Dobry plon. Głowy warzyw wyrównane. Wzdychnęła i ruszyła zbierać swoje rzeczy.
„Co zabrać? Szkoda zostawić wszystko… Nie wszystko uniosę. W domu spokojnej starości tyle nie pozwolą. Wezmę album ze zdjęciami dla pamięci. Dokumenty muszę zebrać. Dom sprzedadzą, jeśli czegoś nie znajdą? Ubrania też zabiorę. Nowi właściciele pewnie wyrzucą resztę”.
– Babciu, długo jeszcze? – przerwał wnuk. – Wszystko już włożyłem do szopy. W weekendy rozdamy wszystkim.
Załadował jej rzeczy do samochodu, pomógł usiąść i ruszyli. Glafera patrzyła przez okno, żegnając się z wioską.
Miasto było blisko. Wkrótce pokazały się pięciopiętrowe bloki. Samochód się zatrzymał.
– O, do Denisa przyjechaliśmy – zdziwiła się staruszka. – Może wnuk przywiózł mnie pożegnać z synową?
– Dzień dobry, ciociu Glafo! – przywitała ją Marfa z uśmiechem, całując nawet w policzek.
– Dzień dobry, Marfo! – pomyślała. – Boi się, że domu nie przepiszę, widocznie.
– Ciociu Glafo, przygotowaliśmy dla ciebie pokój, w którym Denis spędził ostatnie dni – dodała ze łzami w oczach synowa.
– I remont zrobili – popchnęła staruszkę do drzwi. – Nowe łóżko i szafa już czekają.
Glafera wreszcie zrozumiała, co chcą jej powiedzieć. – Czyli nie wysyłacie mnie do domu starców?
– Mamo, mamo, co ty!
– O co płaczecie?
– Babciu, skąd ci przyszło do głowy, że sprzedamy dom? – roześmiał się wnuk. – Zamienimy go na letnią rezydencję! Latem wszyscy tam będziemy, a las obok.
Serce Glafery napełniło się radością. Jak wspaniałych ma wnuków!
– I jaka mam synowa! – pomyślała. – Jak to przez czterdzieści lat przeoczyłam?
Czasem nie dostrzegamy dobroci wokół, dopóki strach nie zaciemni oczu. A życie potrafi zaskoczyć, jeśli tylko mu na to pozwolimy.
