Stara kobieta z trudem uniosła się z łóżka. Oparła się o ścianę i powoli dotarła do drzwi kuchni, biorąc misę pełną okruchów chleba. Wyszła na podwórko, gdzie jesienne słońce padało nisko na ziemię.
„Chyba powoli odzyskuję siły… Kury tak głośno gdaczą. Może je wypuścić na ogród? Później nie zbiorę. O czym ja myślę? Niedługo chyba synowa wyśle mnie do domu spokojnej starości…” — pomyślała, otwierając kurnik.
Siedem kur wybiegło na świeże powietrze, a za nimi z dumą kroczył kogut. Babcia rozsypała okruchy na ziemi i ruszyła w stronę wychodka. Wychodząc, spojrzała na grządki.
„Glaffiro” — odezwała się sąsiadka zza ogrodzenia. — „Wciąż tu harujesz? Prawie dziewięćdziesiąt lat na karku, a ty nie odpuszczasz.”
„A jakże, Agrafeno” — odpowiedziała babcia, podchodząc do płotu. — „Trzeba jeszcze zebrać kapustę i marchew. Dobrze, że Miszka z Iriną już wykopali ziemniaki.”
„Masz wspaniałego wnuka!”
„Ciężko mu bez ojca…” — łza zakręciła się w oku staruszki.
„No, no, Glaffiro, przestań płakać. Twój syn już nie cierpi. Rok nie mógł się ruszyć. Myślisz, że mu było łatwo? Teraz patrzy na ciebie z nieba.”
„Agrafeno, miał tylko sześćdziesiąt lat. Był silny, a w ciągu roku spłonął jak świeca. Niedługo i ja pójdę do swojego syna.”
„Nie spiesz się, Glaffiro! Jeszcze pożyjesz.”
„A jak tu żyć? Nogi ledwo niosą, ciężko oddychać…” — westchnęła ciężko. Sierpień chylił się ku końcowi, a zimno było coraz bliżej. „A sama? Jak przezimuję?”
„Masz przecież synową i wnuki.”
„Och, Agrafeno, o czym ty mówisz? Miszka ma troje dzieci i jeszcze teściowa się z nimi tłoczy. A Katia z dwójką dzieci w kawalerce. A Marfa, moja synowa?”
„Myśli tylko o mojej śmierci. Kiedy odprawiali czterdziestnicę po Denisie, słyszałam, jak szepcze do Katii, żeby sprzedała mój dom i kupiła sobie mieszkanie.”
„Nie zgadzaj się, Glaffiro!”
„Katia to moja wnuczka, niech żyje dobrze. A ja? Prawdopodobnie do domu spokojnej starości mnie wyślą. Tam przynajmniej ktoś mnie dopilnuje. Tutaj nawet pieca boję się rozpalić. Drewna brak. Zmarznę, a nikt się nie dowie.”
„Dziękuję, Agrafeno! Dobrze, pójdę już” — machnęła ręką. Kury biegały po ogrodzie, a ona ruszyła zebrać jajka.
Rano Glaffira poczuła chłód przenikający przez kołdrę. Nie chciało jej się wychodzić, ale wiedziała, że musi. Podniosła się, zziębnięta, narzuciła chustę i wyszła na podwórko. Zaledwie zdążyła nakarmić kury, gdy pod bramą zatrzymał się samochód wnuka. Była środa, zwykle przyjeżdżał w weekendy. Babcia poczuła, że coś w jej życiu zmienia się nieodwracalnie.
„Dzień dobry, babciu!”
„Co się stało?” — zmarszczyła brwi Glaffira.
„Nie musisz tu mieszkać sama” — wskazał ręką w kierunku nieba. — „Zbliżają się chłody.”
„A kury? A kapusta i marchew, jeszcze nie zebrane…” — jęknęła staruszka.
„Babciu, ja się tym zajmę. A teraz zbiorę plony, póki się przygotujesz. Nie zwlekaj!”
Glaffira zawahała się. Mieszkała tu ponad sześćdziesiąt lat, odkąd Ivan przywiózł ją jako młodą żonę. Tutaj urodził się Denis. Piętnaście lat temu zmarł Ivan, teraz i Denis… Staruszka usiadła na ławce, łzy spływały po policzkach.
Siedziała długo. Nagle zerwała się i spojrzała przez okno. Wnuk już wykopał całą marchew i ścinał kapustę. Dobry plon. Główki warzyw idealne. Westchnęła i zaczęła pakować rzeczy.
„Co zabrać? Szkoda zostawiać wszystko. A i tak do domu spokojnej starości nie pozwolą zabrać wielu rzeczy. Wezmę album ze zdjęciami na pamiątkę, dokumenty do zebrania. Co jeśli sprzedadzą dom i czegoś nie znajdą? Ubrania też zabiorę. Nowi właściciele i tak wszystko wyrzucą.”
„Babciu, długo jeszcze?” — przerwał wnuk. — „Wszystko już zebrane, do szopy włożone. W weekend rozdzielę dla wszystkich.”
Załadował rzeczy do samochodu, pomógł usiąść, ruszyli. Glaffira patrzyła w okno, żegnając się z wioską.
Miasto było blisko. Wkrótce pojawiły się bloki pięciopiętrowe. Samochód się zatrzymał.
„O, do Denisa przyjechaliśmy” — zdziwiła się staruszka. Może wnuk przywiózł ją pożegnać z synową?
„Witaj, ciociu Glaffiro!” — Marfa przywitała ją z uśmiechem, nawet całując w policzek.
„Witaj, Marfo!” — pomyślała w duchu. „Boji się, że nie przepiszę domu, widocznie.”
„Ciociu Glaffiro, przygotowaliśmy dla ciebie pokój, w którym Denis spędził ostatnie dni” — wzruszyła się synowa. — „I zrobiliśmy remont, nowa łóżko i szafa czekają.”
Glaffira w końcu zrozumiała. Nie wyślą jej do domu spokojnej starości.
„Mamo, mamo, co ty!”
„O czym płaczesz?”
„Babciu, skąd pomysł, że sprzedamy dom?” — zaśmiał się wnuk. — „Przerobimy go na letnią rezydencję! Latem wszyscy będziemy tam razem. A las tuż obok.”
Serce Glaffiry wypełniła radość. Jakże wspaniałych ma wnuków!
„I jaka cudowna synowa! Jak mogłam tego nie zauważyć przez czterdzieści lat?”
Czasem nie dostrzegamy dobra tuż obok, dopóki strach nie zaślepi nam oczu. Ale życie potrafi zaskoczyć, jeśli tylko dasz mu szansę.
