Kiedy słońce zaczęło opadać ku horyzontowi, Kamil zaproponował, żebyśmy zostali jeszcze chwilę.
— Zachód tutaj jest wyjątkowy. Jeden moment i świat rodzi się od nowa.
Staliśmy na szczycie wydmy. Wiatr uderzał w twarz, piasek iskrzył złotem. Kamil podszedł bliżej, objął mnie za ramiona, a ja się nie odsunęłam. W środku wszystko się ścisnęło i stopiło naraz.
— Anno — wyszeptał — rozumiesz, co czuję?
Milczałam.
— Wydaje mi się, że znalazłem to, czego szukałem.
Pocałował mnie. Delikatnie, ostrożnie, jakby bał się mnie spłoszyć. Jego usta pachniały miętą i słońcem. Serce waliło tak, jakby biegło po piasku. A jednak gdzieś głęboko poruszył się strach. Za pięknie. Za idealnie. Świat taki nie bywa.
W drodze powrotnej milczał. Patrzył na drogę i mocno trzymał kierownicę. Zapytałam:
— Wszystko w porządku?
— Tak. Myślę. Mam duże sprawy. Projekt. Może mogłabyś mi pomóc.
Zesztywniałam.
— Jak?
Uśmiechnął się:
— Później opowiem. Teraz nie pora mówić o pieniądzach.
Słowo „pieniądze” przesunęło mi się po plecach zimnym dreszczem. Ale on uśmiechnął się, dotknął mojej ręki i niepokój znów się rozpłynął.
Pod hotelem Kamil otworzył przede mną drzwi, jakby nie stało się nic nadzwyczajnego.
— Ufasz mi, Anno? — zapytał cicho.
— Chyba tak.
— Więc się nie bój. Czasem los wymaga kroku w ciemność.
To zdanie przeszyło mnie na wskroś.
Gdy zostałam sama, w pokoju zrobiło się zbyt cicho. Zdjęłam amulet, położyłam go na stole i długo patrzyłam na zielony kamień. Połyskiwał jak oko jaszczurki. Włączyłam telewizor, żeby zagłuszyć myśli, ale arabska mowa wydawała się za głośna.
Potem wzięłam telefon i otworzyłam wiadomości. Dziesiątki zdań: „Śpisz? Jesteś piękna. Pamiętaj, jestem obok”. Wszystko wyglądało szczerze. Może po prostu niepotrzebnie się boję?
Położyłam się, lecz sen nie przychodził. Za oknem szumiało miasto, a w głowie brzmiał jego głos: „Czasem los wymaga kroku w ciemność”. Jeszcze nie wiedziałam, że ten krok już zrobiłam.
Kolejne dni porwały mnie jak wir. Przestałam odróżniać poranek od wieczoru. Kamil pojawiał się jak z powietrza: raz wysyłał do pokoju bukiet białych lilii, raz zapraszał na spacer, raz dzwonił w środku dnia tylko po to, by powiedzieć: „Myślę o tobie”.
Umiał znajdować słowa. Każde jego zdanie brzmiało tak, jakby nikt na świecie nie wypowiedział go wcześniej. A ja wierzyłam. Śmiałam się, odpisywałam, znowu malowałam usta, wybierałam sukienki, przymierzałam ozdoby. Z każdym spotkaniem wydawało mi się, że młodnieję.
Pewnego dnia zabrał mnie nad morze. Nie na plażę dla turystów, lecz tam, gdzie przy przystani stały śnieżnobiałe jachty. Słońce oślepiająco odbijało się od wody, powietrze pachniało solą i benzyną.
Kamil podszedł do jednego z jachtów i powiedział:
— Dziś jest tylko nasz.
Zmieszałam się.
— Wynająłeś go?
— Czy mogłem pozwolić, żebyś patrzyła na morze tylko z brzegu? — odpowiedział i podał mi rękę.
Weszliśmy na pokład. Jacht miękko się zakołysał, silnik zamruczał i miasto zaczęło się oddalać. Morze było tak niebieskie, że chciało mi się płakać. Wiatr szarpał włosy, sukienka kleiła się do ciała, a we mnie była lekkość, jakbym zrzuciła z siebie kilkadziesiąt lat.
Kamil stał obok w białej koszuli, bez okularów. Jego ciemne oczy błyszczały. Odbijało się w nich słońce i ja sama.
— Wyglądasz jak kobieta ze starej legendy — powiedział. — Przyszła nad morze i odmieniła swój los.
— I jak skończyła się ta legenda?
— Znalazła miłość.
Powiedział to tak prosto, jakby mówił o czymś nieuniknionym.
Piliśmy herbatę z miętą, jedliśmy daktyle. Opowiadał o przyjaciołach, biznesie, jednej transakcji, która może zmienić wszystko. Słuchałam, prawie nie wnikając, oczarowana jego głosem.
Kiedy słońce zaczęło zachodzić, włączył cichą muzykę. Arabska melodia ciągnęła się jak oddech pustyni. Potem poprosił mnie do tańca. Speszyłam się, ale objął mnie pewnie i łagodnie. Serce biło w rytm muzyki.
— Wiesz, Anno — powiedział, patrząc mi w oczy — widziałem wiele kobiet, ale ty jesteś inna. Jest w tobie czystość.
— Nie chcesz niczego poza uczuciem? — wyszeptałam.
— A co złego jest w uczuciu? Nic. Tylko ono czyni nas bezbronnymi.
Te słowa przebiegły po skórze chłodem. Ale Kamil już się uśmiechał, jakby nie powiedział nic szczególnego.
Kiedy jacht wrócił do portu, niebo było fioletowe, a nad wodą wisiał ogromny księżyc. Odwiózł mnie do hotelu, wysiadł z auta, otworzył drzwi i podał mi rękę.
— Dziś byłaś moją królową — powiedział cicho. — Jutro pokażę ci coś wyjątkowego.
W pokoju długo stałam przy oknie. Fale toczyły się ku brzegowi, gdzieś daleko migotały światła. W dłoniach trzymałam bransoletkę, którą podarował mi na pożegnanie. Cienką, złotą, z małym kamieniem. Piękną. Zbyt piękną.
Przypomniałam sobie Marka: jego szorstkie dłonie, milczenie, zapach drogi. I nagle poczułam winę. Nieproszoną, zimną jak nocny piasek. Ale obok niej była słodycz. Pierwszy raz od lat czułam się potrzebna, pożądana, żywa.
Przed snem otworzyłam telefon. Nowa wiadomość od Kamila: „Odmieniłaś mój poranek. Jutro odmienisz moje życie”.