Od kilku miesięcy Oleg nosił w sercu decyzję o rozwodzie z Iriną, swoją żoną, z którą spędził siedem lat w ciszy bez dzieci. Pewnego dnia zrozumiał, że w jego codziennym życiu pojawiła się pustka, a rutyna stała się nie do zniesienia.
Ich dni w Moskwie mijały w monotonii: poranek, wieczór, tydzień, miesiąc — wszystko powtarzało się w kółko. Iryna była perfekcyjną gospodynią, jej dom zawsze lśnił czystością, a kuchnia wypełniała się aromatem świeżo przygotowanych potraw. Kiedy Oleg pracował w swoim gabinecie, myśląc o filiżance kawy, minuta później Iryna pojawiała się z gorącym napojem.
— Jak zgadujesz moje pragnienia? — pytał z lekkim uśmiechem.
— Po prostu czuję, bo cię kocham — odpowiadała ona, uśmiechając się łagodnie.
Dawniej takie chwile kończyły się czułym uściskiem, pocałunkiem, zaproszeniem do sypialni. Teraz Oleg jedynie delikatnie klepnął ją w rękę:
— Dziękuję, Iro. Przepraszam, muszę jeszcze popracować.
Iryna patrzyła na niego z uwagą, po czym wracała do swoich zajęć. Oleg kierował dużym działem, prowadził spotkania nie tylko w biurze przy Twerskiej, lecz także w innych lokalizacjach. Dlatego nikt nie był zdziwiony, gdy coraz częściej spotykał się z młodą stażystką, Poliną — odważną i ambitną kobietą, gotową na wszystko dla kariery. W wieku dwudziestu lat Polina potrafiła subtelnie manipulować i przyciągnęła Olega swoją energią i namiętnością.
Pewnego dnia w windzie, nagle stanęła blisko niego, przycisnęła się i pocałowała:
— Chciałam sprawdzić, jaki masz smak.
Winda zatrzymała się, Polina wyszła, nie oglądając się, a Oleg stał sparaliżowany niepewnością. W kolejnych dniach Polina zachowywała się spokojnie, nie wyróżniała się w tłumie, jedynie jej ubrania były nieco śmielsze. Ignorowała jego spojrzenia, rozmawiała o pracy, a to sprawiało, że Oleg coraz częściej myślał o niej, nawet w domu wyobrażając sobie ją zamiast Iriny.
Iryna nie zauważała niczego, wciąż troskliwa. Lecz w sercu Olega rodziła się potrzeba czegoś innego, pociąg, który Polina podsycała. Wymieniali spojrzenia, przypadkowe dotknięcia, szeptane aluzje. Oleg budził się z myślą o Polinie, a perspektywa spotkania z nią napełniała go radością.
Kiedyś spotkali się w archiwum. Pośród regałów namiętność wzięła górę. Potem wynajęli pokój w hotelu na Sadowym kręgu, zanurzeni w sobie, nie zwracając uwagi na upływ czasu. Po raz pierwszy Oleg wrócił do domu po północy. Na kuchennym stole czekał pod przykryciem obiad, Iryna spała w sypialni. Oleg spojrzał na jej spokojną twarz i cicho wyszedł, a Iryna obudziła się i długo patrzyła w ciemność.
Mijały miesiące. Oleg wyruszał w długą podróż służbową do Petersburga; planował poinformować Irinę o rozwodzie, ale postanowił odczekać powrót. Iryna nie miała pojęcia o nadchodzącej burzy w ich życiu. Podczas delegacji Polina dołączyła do niego. Ich wieczory pełne były dawnej namiętności.
Ale tragedia nie pyta o plany: Oleg spieszył się na spotkanie, gdy niekontrolowany samochód wjechał na chodnik. Kobieta z wózkiem i dzieckiem mogła zginąć, gdyby nie jego szybka reakcja — odsunął ich, ale sam doznał poważnego uderzenia. Nie słyszał nic, czuł tylko ostry ból i stracił przytomność. Kilka dni spędził w śpiączce, lekarze ostrzegali o konsekwencjach wypadku. W szpitalnym łóżku, w opatrunkach i gipsie, myślał o przyszłości.
Polina przyszła tylko raz i z przerażeniem spojrzała na Olega:
— Oleg, co teraz będzie? Kto zajmie twoje miejsce? — pytała.
— Tylko o to ci chodzi? Mogę być kaleką, a ciebie to nie interesuje?
— Nie mogłam tego przewidzieć… chcę żyć. Proponujesz mi być przy tobie?
— To było wcześniej! Po co w ogóle ratowałeś? To ich los. — Polina opuściła pokój, zostawiając zapach francuskich perfum.
Po godzinie przyjechała Iryna i została przy mężu aż do wypisu. Troszczyła się cicho, bez narzucania.
— Iro, odpocznij, przecież nie śpisz — próbował powstrzymać łzy Oleg.
— Śpię, kiedy ty śpisz — odpowiadała cicho.
Po powrocie do Moskwy Oleg został wezwany do biura:
— Rozumiecie, proces nie czeka, nawet na tak ważnego pracownika — powiedział dyrektor. — Oleg, w pełni wróć do zdrowia, kiedy będziesz gotowy, znajdziemy dla ciebie miejsce.
Oleg wyszedł z biura, opierając się o laskę, czekając na windę. Polina weszła za nim z poważnym mężczyzną w garniturze, nie patrząc na niego. Oleg zrozumiał, że wszystko się kończy.
Miesiące później poświęcone były rehabilitacji. Koszty były ogromne, a Iryna cierpliwie znosiła brak pieniędzy, męża w złym humorze, zapach lekarstw. Oleg poczuł się lepiej dzięki niej, jedynej, która nie opuściła go w potrzebie.
— Iro, dziś kolacja w restauracji, jak dawniej? — pytał z radością.
— Miałam trochę, spłacono mi dług. Chcę wydać na nas — odpowiedziała.
— Dlaczego nie masz kolczyków, łańcuszków?
— Sprzedałam wszystko, także część ubrań na twoje leczenie, nie chciałam, by cierpiał — wyjaśniła spokojnie.
Trudne dni mijały, żyli tylko z pensji Iryny, ona z trudem radziła sobie z domowym budżetem, gotowała smaczne obiady, nigdy się nie skarżąc. Potem pojawiła się szansa: dyrektor międzynarodowej firmy zaoferował Olegowi wysoką pozycję i wynagrodzenie. Oleg wpadł w wir radości, obejmując Irinę i wirując po mieszkaniu:
— Teraz wszystko będzie dobrze! Kocham cię, Irko!
— Cieszę się, ale nie możemy już być razem. Odchodzę — powiedziała cicho.
Oleg osunął się w fotelu:
— Iro, jak to? — pytał zdruzgotany.
— Wiedziałam o każdym twoim zdradzeniu. Przebaczałam, wierzyłam, że mnie kochasz. Potem poczułam, że straciłam twoją miłość. Teraz już nie kocham cię — oznajmiła.
Prosił o szansę, błagał, ale Iryna rano odeszła. Minęły trzy lata. Oleg znów osiągnął sukces, stał się poważnym mężczyzną, a jego uśmiech był jedynie formalnością. Z kobietami kontaktował się tylko służbowo, porzucając wszelkie próby zbliżenia.
Pewnego dnia, w małym miasteczku pod Kijowem, podczas spaceru, niemal potrącił go mały chłopiec. Oleg zdążył go złapać:
— Dokąd się spieszysz, maluchu? — zapytał.
Chłopiec zaskoczony spojrzał na niego:
— Tato?
— Tak, to ja — uśmiechnął się Oleg, a starsza kobieta przybiegła i objęła chłopca.
Wieczorami Oleg wracał w te miejsca, ale dziecko i babcia już się nie pojawili. Pewnego dnia, wracając z kolacji, został zaatakowany przez bandytów. Został pobity, ale w ostatniej chwili Irina przybyła, opatrując jego rany.
— Przepraszam za wszystko, wróć do mnie — powtarzał Oleg, całując jej dłonie.
W szpitalu okazało się, że dziecko nie doznało poważnego urazu, a Iryna opowiedziała całą prawdę: ukrywała przed Olegiem ciążę, mieszkała w wynajętym mieszkaniu, powierzając opiekę nad dzieckiem Tamare. Ich syn, Wania, przytulił się do ojca, a Oleg po raz pierwszy poczuł prawdziwe szczęście. Wkrótce wrócili do Moskwy, a ich mieszkanie wypełnił śmiech i radość, których Oleg nigdy wcześniej nie docenił.
