Rano pod budynek podjechała karetka. Syrena ucichła nagle, a zaraz za nią na dziedziniec wtoczyły się samochody ozdobione białymi wstążkami i kwiatami. Przed wejściem do kostnicy zatrzymał się prawdziwy orszak weselny. Ludzie w odświętnych ubraniach stali jak zagubieni — jedni płakali, inni tylko patrzyli przed siebie pustym wzrokiem.
Pannę młodą wniesiono na noszach. Miała na sobie koronkową suknię, włosy były starannie ułożone, a bukiet wciąż spoczywał na jej piersi. Obok szedł narzeczony. Nie krzyczał, nie szlochał, nie robił scen. Patrzył na nią tak, jakby do samego końca wierzył, że to wszystko jest jakąś potworną pomyłką.
Salowa obserwowała ich z korytarza. W kostnicy pracowała dopiero od niedawna. Na początku bała się wszystkiego, a nocami śniły jej się zimne ściany i długie, puste przejścia. Kiedyś ordynator powiedział jej:
— Nie umarłych trzeba się bać. Groźniejsi są ci, którzy chodzą po świecie i się uśmiechają.
Od tamtej chwili zaczęła patrzeć na ciała spokojniej. Przecież one nikomu już nie mogły zrobić krzywdy.
Gdy rodzinę wyprowadzono, ciało zostawiono w boksie. Lekarz pobieżnie przejrzał dokumenty i rzucił:
— Sekcja jutro. Dziś kończ dyżur i nie siedź tu dłużej, niż trzeba.
— A przyczyna zgonu jest na pewno potwierdzona? — zapytała salowa.
Nie odpowiedział. Po prostu odszedł. W pomieszczeniu zapadła cisza.
Została sama. Podeszła bliżej stołu. Panna młoda wyglądała zbyt spokojnie. Jej skóra nie miała szarego odcienia, usta nie były sine, a policzki wciąż muskał delikatny rumieniec.
Zmarszczyła brwi. W kostnicy zawsze panował chłód. Ciała bardzo szybko stawały się lodowate.
Dotknęła dłoni dziewczyny i natychmiast cofnęła palce. Skóra była ciepła.
Dotknęła jeszcze raz — wolniej, ostrożniej, jakby bała się własnej pomyłki. Pod opuszkami czuła miękkość żywego ciała. Przez jedną krótką chwilę wydało jej się nawet, że klatka piersiowa poruszyła się niemal niezauważalnie.
— To niemożliwe… — wyszeptała.
Przyłożyła ucho do piersi dziewczyny. W martwej ciszy kostnicy usłyszała słaby, ledwie wyczuwalny dźwięk.
Serce.
Salowa odskoczyła i zasłoniła usta dłonią. Jeśli się nie myliła, tę dziewczynę pochowano by żywcem.
Nie czekała ani chwili. Wybiegła na korytarz i prawie biegiem ruszyła do gabinetu lekarza.
— Proszę szybko ze mną iść. Ona żyje. Trzeba ją zobaczyć.
Lekarz podniósł wzrok znad papierów, wyraźnie poirytowany.
— Kto żyje?
— Panna młoda. Jej ciało jest ciepłe, a serce bije. Słyszałam to.
Ciężko westchnął, odłożył długopis i z wyraźną niechęcią wstał.
— Chodźmy. Ale jeśli znowu coś sobie wmówiłaś, będziesz pisać wyjaśnienia o swoim stanie.
Weszli do boksu. Dziewczyna leżała dokładnie tak samo — nieruchoma, z zamkniętymi oczami.
Lekarz podszedł, włożył rękawiczki i zaczął badanie. Dotknął szyi, sprawdził źrenice, przyłożył stetoskop.
Salowa nie odrywała wzroku od jego twarzy.
— I co? — spytała cicho.
Wyprostował się.
— Ciało przez pierwsze godziny potrafi zachować ciepło. To normalne. Puls mogłaś pomylić ze skurczem mięśni. Przy niektórych zatruciach zdarzają się reakcje pośmiertne.
— Ale słyszałam serce.
— Wydawało ci się. W izbie przyjęć już ją sprawdzaliśmy. Nie ma żadnej pracy serca.
Zdjął rękawiczki i wrzucił je do pojemnika.
— Nie nakręcaj się. Taka praca. Z czasem przywykniesz.
Wyszedł, zostawiając ją samą.
Znów podeszła do stołu. Dziewczyna wyglądała zbyt żywo.
Kilka minut później salowej wydało się, że palce panny młodej lekko drgnęły.
Pochyliła się gwałtownie.
— Jeśli mnie słyszysz, daj jakiś znak — szepnęła.
Nie było żadnej reakcji.
Stała tak i próbowała wmówić sobie, że lekarz miał rację. Że wszystko sobie dopowiedziała. Że zmęczenie płata jej figle.
Ale gdzieś głęboko czuła coś zupełnie innego.
Tamtej nocy nie wróciła od razu do domu. Weszła jeszcze raz do boksu i ponownie sprawdziła ciało — skóra pozostawała ciepła stanowczo zbyt długo.
Wtedy podjęła decyzję.
W kącie pomieszczenia zamontowała małą kamerę i skierowała ją na stół. Nikomu nic nie powiedziała.
Rano przyszła wcześniej niż wszyscy. Zamknęła się w składziku i włączyła nagranie.
Najpierw nic się nie działo. Potem zobaczyła ruch. Panna młoda gwałtownie nabrała powietrza, jak ktoś, kto wynurza się po długim czasie spod wody. Jej palce zacisnęły się, a powieki powoli uniosły.
Salowa zastygła przed ekranem. Kilka minut później do pomieszczenia wszedł lekarz. Nie sam — razem z nim był narzeczony.
Na nagraniu wyraźnie było słychać, jak lekarz mówi:
— Wszystko w porządku. Dawka została wyliczona co do joty. Oficjalnie — śmierć kliniczna. Dokumenty są już gotowe.
Narzeczony nerwowo obejrzał się za siebie.
— Szybciej. Nikt nie może nas zobaczyć.
Pomogli dziewczynie usiąść. Była słaba, ale przytomna. Chwilę później wyprowadzili ją służbowym wyjściem. Salowa siedziała bez ruchu, nawet nie mrugając.
Teraz rozumiała już wszystko.
Nie doszło do żadnego przypadkowego zatrucia. Pannę młodą celowo wprowadzono w stan głębokiej śpiączki farmakologicznej. Puls zwolnił niemal do niewyczuwalnego poziomu. Przy pobieżnym badaniu wyglądała jak martwa.
Po co?
Kilka dni przed ślubem wykupiono na nią wysoki pakiet ubezpieczenia. W razie jej śmierci pieniądze trafiały do męża.
Plan był podwójny: zgarnąć odszkodowanie i przepisać aktywa. A potem „ciało” miało zostać skremowane, zanim ktokolwiek zada zbyt wiele pytań.
Sądząc po nagraniu, panna młoda wiedziała o wszystkim. Zgodziła się zniknąć, by zacząć nowe życie za granicą i uwolnić się od nacisku rodziny.
Nie przewidzieli tylko jednego — salowej, która nie uwierzyła, gdy usłyszała: „zdawało ci się”.
Kopię nagrania zachowała.
I tym razem do gabinetu lekarza weszła już nie sama.
