Wieczór zaczął się zwyczajnie. Były toasty, śmiech, muzyka i długie wspomnienia. Helena zachowywała się jednak inaczej niż zazwyczaj. Miała na sobie lekką letnią sukienkę, włosy rozpuściła na ramiona, a na twarzy pojawiał się uśmiech, którego Marek dawno u niej nie widział. W tamtym świetle wyglądała znacznie młodziej. Była swobodna, pełna energii i ciepła.
Andrzej wypił za dużo i zasnął w hamaku, zanim na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy.
Katarzyna musiała wrócić do miasta. Następnego ranka prowadziła ważne szkolenie i nie mogła sobie pozwolić na spóźnienie. Obiecała, że przyjedzie z samego rana.
Marek został.
Sam również wypił więcej, niż powinien.
Od dawna nie układało mu się z żoną. Ich małżeństwo powoli niszczyły drobne kłótnie, wzajemne pretensje, zmęczenie i ciągłe poczucie, że każde z nich żyje osobno. Coraz rzadziej rozmawiali o czymś innym niż rachunki, zakupy i kolejne raty kredytu. Spali obok siebie, ale bliskość zniknęła między nimi niemal zupełnie. Razem trzymały ich już głównie przyzwyczajenie i wspólne zobowiązania.
Tamtego wieczoru Marek i Helena zostali sami na werandzie.
Na stole stały brudne talerze, puste kieliszki i miska z resztkami sałatki. Nad działkami wisiał wąski sierp księżyca, a z oddali dochodziło szczekanie psa.
Helena obracała kieliszek w palcach i długo milczała.
— Wiesz, Marku — odezwała się w końcu — czasem myślę, że nigdy nie miałam własnego życia.
Spojrzał na nią zaskoczony.
— Zawsze byłam czyjąś żoną, matką, gospodynią. Zawsze musiałam być rozsądna, spokojna i odpowiedzialna. Całe lata robiłam to, czego oczekiwali inni. A przecież ja jeszcze żyję. Nadal coś czuję. Nadal czegoś pragnę.
Po raz pierwszy opowiedziała mu o samotności. Przyznała, że Andrzej od dawna był dla niej bardziej współlokatorem niż mężem. Mijali się w domu, rozmawiali o zakupach i lekarzach, lecz nie było między nimi czułości ani prawdziwej bliskości.
Marek słuchał i miał wrażenie, że mówi także o nim.
Tej nocy przestał widzieć w Helenie wyłącznie matkę swojej żony. Po drugiej stronie stołu siedziała kobieta. Zmęczona, rozczarowana i spragniona choćby jednej chwili, w której nie będzie musiała udawać, że wszystko jest w porządku. Była zagubiona dokładnie tak samo jak on.
Później nie potrafił sobie przypomnieć, kto pierwszy wyciągnął rękę.
Zapamiętał jedynie zapach jej perfum, w którym delikatna woń konwalii mieszała się z goryczą ziół. Zapamiętał ciepło skóry, drżenie oddechu i szept wypowiedziany tuż przy jego twarzy:
— To niczego nie zmieni. Tylko ten jeden raz… Chcę przez chwilę poczuć się tak, jakbym znowu miała dwadzieścia lat.
Rano obudził się w pokoju gościnnym z ciężarem w piersi. Wstyd był tak silny, że nie mógł spojrzeć na własne odbicie w lustrze. Czuł się jak najgorszy zdrajca.
Helena krzątała się w kuchni. Smażyła naleśniki, parzyła kawę i zachowywała się tak, jakby poprzedniej nocy nie wydarzyło się nic poza długą, szczerą rozmową.
Ustalili, że nigdy do tego nie wrócą.
Że nikomu nie powiedzą.
Że wykreślą tamtą noc ze swojego życia.
Przez kilka miesięcy niemal uwierzyli, że im się udało.
Aż do dzisiaj.
Aż do chwili, gdy Marek zobaczył znamię pod uchem noworodka.
Przetarł spocone czoło. Pielęgniarki przechodziły obok i spoglądały na niego z niepokojem, ale prawie ich nie zauważał.
W głowie tłukła mu się jedna myśl.
Chłopiec i dziewczynka.
Bliźnięta.
Jeśli chłopiec był jego synem, czy dziewczynka także była jego dzieckiem?
Mogły być bliźniętami dwujajowymi, ale zostały poczęte w tym samym czasie. Marek nie potrzebował wyników badań, by poczuć pewność, która rozrywała mu wnętrze.
Został ojcem własnego szwagra i własnej szwagierki.
Ta myśl była tak potworna i absurdalna, że przez moment chciał się roześmiać. Z jego gardła wydobył się jednak tylko zduszony, bolesny jęk.
Drzwi sali otworzyły się cicho.
Na korytarz wyszła Helena.
Miała na sobie miękki szpitalny szlafrok. Jedną dłonią podpierała się o ścianę, drugą przytrzymywała brzuch. Każdy krok sprawiał jej ból. Jej twarz była popielata i wyczerpana, ale w oczach miała niezwykłą, niemal gorączkową stanowczość.
— Musimy porozmawiać — powiedziała. — Chodź ze mną.
Wskazała niewielki pokój odwiedzin na końcu korytarza.
W środku stały dwa wysłużone fotele, stary telewizor i lodówka, która jednostajnie buczała w rogu. Helena zamknęła drzwi.
Przez kilka sekund żadne z nich się nie odezwało.
— Zrozumiałeś, prawda? — zapytała w końcu, patrząc mu prosto w oczy.
— Na jego szyi jest moje znamię — odpowiedział Marek. — Takie samo, w tym samym miejscu, aż do najmniejszego szczegółu. Pani doskonale wie, co to oznacza.
— Ciszej — przerwała mu ostro, unosząc dłoń. — Najpierw mnie wysłuchaj.
Wzięła głęboki oddech.
— Andrzej nie może mieć dzieci. Nigdy nie mógł. Jako młody chłopak ciężko przeszedł świnkę i doszło do poważnych powikłań. Wiedzieliśmy o tym jeszcze przed ślubem. Lekarze nie pozostawili nam żadnych złudzeń.
Marek patrzył na nią bez ruchu.
Po raz kolejny poczuł, jak usuwa mu się ziemia spod nóg.
— A Katarzyna? — zapytał ledwie słyszalnie.