Musiałam usłyszeć więcej. Musiałam wiedzieć więcej.
Musiałam być pewna, zanim zareaguję.
Wtedy znów usłyszałam Jennę – jej ton zmienił się, jakby przełączyła przełącznik, dzięki czemu wiedziałam, że rozmawia z jedną ze swoich przyjaciółek.
„W końcu odeszli” – powiedziała Jenna. Jej głos był teraz lekki, prawie bez tchu, jakby zdjęła maskę.
„Karen, przysięgam, że tracę rozum. Muszę przez cały dzień udawać idealną mamę. To wyczerpujące”.
Roześmiała się cicho, co nie słyszałam od niej od tygodni.
Zastanawiałam się, co powiedziała Karen. Nastąpiła przerwa, po czym jej ton stał się ostrzejszy.
„On nadal zwleka z ślubem” – kontynuowała rozmowę ze swoją przyjaciółką Karen. „Wiem, że to z powodu dziewczyn.
Ale kiedy już je adoptuje, zgodnie z prawem stają się jego problemem, a nie moim. Dlatego muszę się ich pozbyć. Niedługo mamy spotkanie z pracownikiem socjalnym.
Oparłam dłoń o ścianę, aby utrzymać równowagę.
„Dom?
Pieniądze z ubezpieczenia? To powinno być dla nas! Muszę tylko sprawić, żeby James się obudził i poczuł zapach kawy…
i wpisał moje imię do aktu własności. A potem nie obchodzi mnie, co stanie się z tymi dziewczynkami. Sprawię, że ich życie będzie koszmarem, dopóki on się nie podda.
A potem ten naiwny człowiek pomyśli, że to był jego pomysł”.
Zaparło mi dech w piersiach. Jak miałem poślubić tę okropną kobietę?
„Nie będę wychowywać cudzych resztek, Karen” – powiedziała. „Zasługuję na coś znacznie więcej”.
Wyszedłem przez frontowe drzwi i cicho je za sobą zamknąłem. Ręce mi drżały.
W samochodzie siedziałem nieruchomo.
Moje odbicie w lusterku wstecznym wyglądało nieznajomo – blado, wychudzone i wściekłe.
Wszystko stało się dla mnie jasne.
To nie była pomyłka ani chwila słabości. Jenna planowała to od dawna. Każdy raz, kiedy pakowała lunch lub zaplatała im włosy, każde słowo pochwały, które kierowała do dziewcząt, było częścią strategii.
Żadne z nich nie wynikało z miłości.
Wyobraziłam sobie pamiętniki Mayi, ułożone w stos na jej biurku, każdy z nich opatrzony etykietą z nazwą pory roku i wypełniony historiami, których nigdy nikomu nie pozwoliła przeczytać.
Pomyślałam o brudnych palcach Lily, delikatnie wciskających nasiona nagietka w grządkę, którą zbudowała obok ogrodzenia, szepcząc do nich, jakby były magiczne.
Przypomniałam sobie, jak obie mówiły „dobranoc” – cicho i synchronicznie, jakby rzucały zaklęcie, aby chronić się nawzajem podczas snu.
Jenna widziała to wszystko i uznała to za ciężar.
Siedziałam tam, ściskając kierownicę, z zaciśniętą szczęką i skręconym żołądkiem. Serce waliło mi nie tylko z gniewu, ale także z bólu spowodowanego świadomością, jak blisko byłam powierzenia niewłaściwej osobie wszystkiego, co mi pozostało.
To nie miała być kłótnia; to był ostatni rozdział roli Jenny w naszej historii.
Przez chwilę jeździłam po okolicy, zatrzymując się, aby kupić dziewczynkom pizzę na kolację. A potem wróciłam do domu, jakby nic się nie stało.
„Hej, kochanie!
Wróciłem do domu”.
Jenna podbiegła, uśmiechając się i całując mnie, jakby nic się nie stało. Pachniała kokosem i kłamstwami.
Tej nocy, po tym jak dziewczynki poszły spać, przesunąłem dłonią po twarzy i westchnąłem.
„Jenna… może miałaś rację, kochanie”.
„W jakiej sprawie?” – zapytała, przechylając głowę.
„W sprawie dziewczyn.
Może… może nie dam rady. Może powinnam się ich wyrzec.
Może powinniśmy znaleźć rodzinę, która się nimi zaopiekuje. Potrzebują matki… nie nas…
jesteśmy tylko zastępcami, niczym więcej”.
Jenna mrugnęła powoli, a jej oczy zabłysły, gdy zdała sobie sprawę, co mówię.
„Och, kochanie” – powiedziała. „To dojrzałe podejście. To słuszna decyzja dla nas wszystkich”.
„Tak, Jen.
„Tak, Jen.
I może… nie powinniśmy czekać z naszym ślubem. Utrata mamy uświadomiła mi, że nie mamy czasu do stracenia.
Więc po prostu to zróbmy. Pobierzmy się!”
„Mówisz poważnie, James?” – krzyknęła.
„Tak. Naprawdę”.
„O mój Boże!
Tak, James! Zróbmy to. W ten weekend – skromnie, prosto, tak jak chcemy”.
Pokręciłem głową.
„Nie, zróbmy to z rozmachem.
Zaprośmy wszystkich! Niech to będzie dla nas nowy początek, kochanie. Twoja rodzina, przyjaciele mojej mamy, sąsiedzi, koledzy z pracy…
wszyscy!”
Gdyby uśmiechnęła się jeszcze szerzej, jej twarz mogłaby pęknąć.
Następnego ranka Jenna rozmawiała przez telefon z kwiaciarnią, zanim jeszcze umyła zęby. Wybrała hotel w centrum miasta, zarezerwowała salę balową i opublikowała zdjęcie swojego pierścionka z podpisem:
„Nasza wieczność zaczyna się teraz. James i Jenna, na zawsze”.
W międzyczasie obiecałem dziewczynkom, że nigdy ich nie opuszczę.
A potem sam wykonałem kilka telefonów.
Sala balowa hotelu lśniła w sposób, który Jenna uwielbiała. Na każdym stole leżały białe obrusy, a w szklanych miseczkach migotały pływające świeczki.
Kuzynka Jenny grała na fortepianie utwór, który ćwiczyła, stojąc blisko sceny.