Marina włożyła brudne naczynia do zmywarki, uruchamiając program ekspresowy. Piątkowa kolacja okazała się wielkim sukcesem: Igor z ogromnym apetytem zajadał się jej słynną grzybową tartą. Nawet Nastia, która zazwyczaj z pogardą krzywiła się na wszelkie potrawy przygotowane przez „tę karierowiczkę” – bo tak za jej plecami mawiała o Marinie – zjadła aż dwa kawałki.
„Idę pod prysznic!” – zawołał Igor z przedpokoju. – „Jutro gram w piłkę z chłopakami, muszę się wyspać.”
„Dobrze” – Marina machnęła ręką i zabrała się za przecieranie kuchennego stołu.
Nastia siedziała w salonie, całkowicie pochłonięta swoim telefonem. Przybyła poprzedniego dnia – tradycyjnie bez zapowiedzi, z mnóstwem zakupów i typowym dla niej wyrazem wiecznego niezadowolenia. „Tylko na weekend”, jak zawsze.
„Napijesz się herbaty?” – zapytała Marina, zerkając zza framugi drzwi.
„Nie” – odparła Nastia oschle, nie odrywając wzroku od ekranu.
Marina wzruszyła ramionami i wróciła do kuchni. Do takiego traktowania zdążyła się już przyzwyczaić. Trzy lata małżeństwa nauczyły ją ignorować uszczypliwości szwagierki. Igor zawsze powtarzał: „Nastia bywa kąśliwa, ale ma dobre serce. Nie zwracaj na to uwagi.”
Z łazienki dobiegł szum lejącej się wody. Marina włączyła czajnik i sięgnęła po swoją ulubioną filiżankę. W tej samej chwili z salonu dotarł do niej głos Nastii:
„Mamo, jak się masz? Tak, jestem u nich… Nie, ona znowu ugotowała jakąś swoją bzdurę… Słuchaj, rozmawiałam z prawnikiem.”
Marina znieruchomiała z kubkiem w dłoni. Nastia ściszyła głos, lecz w panującej w mieszkaniu ciszy każde słowo było słyszalne z niezwykłą wyrazistością.
„Tak, przez sąd… Skoro mieszkanie jest od babci dla Igora, a nie dla nich obojga… Nie, ta idiotka nawet nie wie, że można ją wymeldować… Igor podpisze wszystko, jeśli odpowiednio go poprosić…”
Filiżanka wyślizgnęła się z dłoni Mariny i z hukiem rozbiła się na podłodze.
„Co tam się stało?” – głos Nastii natychmiast stał się głośniejszy.
„Rozbiłam kubek” – wydusiła z siebie Marina, czując, jak wszystko w niej zastyga z przerażenia.
Mieszkanie – trzypokojowe w centrum miasta, w którym od trzech lat mieszkali z Igorem. Prezent od jego babci. „Na szczęście dla młodych” – powiedziała wówczas staruszka. A teraz ta żmija chce ją stamtąd wyrzucić?
„Jak zwykle” – Nastia pojawiła się w drzwiach kuchni. – „Zawsze wszystko ci leci z rąk.”
„Przepraszam, zamyśliłam się” – Marina schyliła się po okruchy, ciesząc się, że tamta nie widzi jej wyrazu twarzy.
„Co tak pełzasz po podłodze? Weź szufelkę.”
Marina posłusznie sięgnęła po szufelkę i miotełkę. Ręce drżały jej niczym liście.
„Co się trzęsiesz?” – Nastia zmrużyła oczy. – „Rozbiłaś to rozbiłaś, nic wielkiego.”
„Po prostu się przestraszyłam” – skłamała Marina.
„Ach tak, nasza delikatna, krucha wróżka” – prychnęła Nastia i odeszła.
W głowie Mariny krążyła jedna, uporczywa myśl: *Oni chcą mnie wyrzucić. Z mojego własnego domu. Dlatego Nastia tak nagle przyjechała…*
Igor wyszedł z łazienki, pogwizdując sobie jakąś melodię.
„Och, rozbiłaś kubek?” – uśmiechnął się. – „Nic nie szkodzi, kupimy jeszcze dziesięć takich samych.”
„Tak” – Marina wymusiła uśmiech.
Igor pocałował ją w czubek głowy i poszedł do sypialni.
Tej nocy Marina nie zmrużyła oka. Igor spokojnie pochrapywał obok, a ona wpatrywała się w sufit i rozmyślała. Powiedzieć mężowi? Ale on uwielbiał swoją siostrę i zawsze jej bronił. Poskarżyć się teściowej? Ona z pewnością działa w zmowie z Nastią! Nigdy nie była dla Mariny życzliwa, choć starała się tego nie okazywać.
*Muszę działać sama* – zdecydowała Marina nad ranem. *Ale jak?*
Rankiem pierwsza zerwała się z łóżka i na palcach zakradła do kuchni. Ręce drżały jej tak bardzo, że dwukrotnie minęła się z filiżanką, wsypując kawę.
„Spokojnie” – szepnęła do siebie. – „Myśl.”
Jej wzrok padł na wizytówkę prawnika, która od zeszłego miesiąca leżała na lodówce. Siergiej Walentinowicz pomógł sąsiadce w podziale majątku. Marina chwyciła za telefon.
„Dzień dobry! Siergiej Walentinowicz? To Marina Kotowa, sąsiadka Olgi Pietrowny.”
Mówiła szeptem, bezustannie zerkając w stronę drzwi.
„Potrzebuję pilnej konsultacji. Czy mogę dzisiaj? Na pierwszą? Świetnie!”
Igor wszedł do kuchni, zaspany, z odciskiem poduszki na policzku.
„Dzień dobry” – wyciągnął się w jej stronę, by ją pocałować. – „Czemu tak wcześnie?”
„Po prostu się obudziłam” – Marina odwróciła wzrok. – „Igor, pójdę dzisiaj do przyjaciółki, dobrze? Dawno się nie widziałyśmy.”
„Do której?”
„Do Lenki” – wyrzuciła z siebie pierwsze imię, które przyszło jej na myśl.
„A, no dobrze” – ziewnął. – „Ja zabieram Nastię do kina. Wczoraj o to prosiła.”
*Oczywiście, że prosiła* – pomyślała Marina, lecz nic nie powiedziała.
W kancelarii prawnika unosił się zapach kawy i papieru. Siergiej Walentinowicz, łysiejący mężczyzna w okularach, słuchał z uwagą.
„Więc tak, mieszkanie od babci pani męża… Czy jest pani tam zameldowana?”
„Tak, zaraz po ślubie.”
„A na kogo jest przepisane?”
„Słucham?”
„Dokumenty własności. Akt darowizny? Testament?”
Marina zmieszana mrugnęła powiekami.
„Nie wiem… Igor wszystkim się zajmował.”
Prawnik westchnął.
„Oto, co musi pani zrobić, Marino. Po pierwsze, ustalić, kto jest prawnym właścicielem mieszkania. Jeśli tylko pani mąż – to problem. Jeśli oboje – siostra nic nie będzie w stanie zrobić.”
„Jak to ustalić?”
„Należy zamówić wypis z księgi wieczystej przez e-usługi lub w odpowiednim urzędzie. Najlepiej jeszcze dzisiaj.”
Marina wróciła do domu z precyzyjnym planem działania. W przedpokoju potknęła się o buty Nastii.
„Och, wróciłaś!” – Nastia wyszła z kuchni. – „Gdzie się podziewałaś? Martwiłyśmy się o ciebie.”
„U przyjaciółki” – Marina starała się mówić spokojnym tonem.
„Z Igorem poszliśmy do kina” – Nastia uśmiechnęła się złośliwie, opierając się o ścianę. – „Brat jak dziecko znowu wybrał te głupie filmy akcji.”
Marina minęła ją, kiwając głową. W sypialni zamknęła drzwi i wyciągnęła telefon. Szybko odnalazła stronę urzędu online, zamówiła wypis. Zapłaciła. Teraz pozostało tylko czekać.
Wieczorem, gdy Igor już spał, a Nastia zamknęła się w pokoju gościnnym, Marina sprawdziła pocztę. Wypis nadszedł. Drżącymi palcami otworzyła plik. Serce zamarło. Mieszkanie było zapisane wyłącznie na Igora. Ani wspólna własność ułamkowa, ani intercyza – nic. Marina długo wpatrywała się w ekran, po czym ostrożnie, by nie szeleścić, wydrukowała dokument i schowała go do koperty. Rano zaniesie kopię swojemu prawnikowi. Tymczasem włożyła kopertę do szuflady nocnego stolika, pod bieliznę. Następnie stanęła przy oknie, patrząc w ciemną pustkę nocnego podwórza. Jej ręce już nie drżały.
