— Nie chcę już tak — dodał.
Poczułam, jak coś we mnie delikatnie się przesuwa.
— Więc na to nie pozwalaj.
Uśmiechnął się — po raz pierwszy od dawna spokojnie, bez wymuszonego wyrazu twarzy.
Minęło kilka tygodni.
Życie nie stało się idealne. Po prostu stało się bardziej uczciwe.
Marek nie zapraszał już Pawła do naszego domu. Czasem spotykali się gdzieś osobno, ale mnie to już nie dotyczyło. W domu zrobiło się ciszej — nie na zewnątrz, tylko w środku. Zniknęło oczekiwanie, że w każdej chwili znów padnie kolejny „żart”, po którym wszyscy niezręcznie zamilkną.
Pewnego wieczoru jedliśmy kolację we dwoje na tej samej werandzie. Lato jeszcze się trzymało, ale w powietrzu czuło się już pierwszy chłód.
— Pamiętasz tamten dzień? — zapytał Marek.
— Który dokładnie?
— Ten, kiedy wszystko się zmieniło.
Zamyśliłam się.
— To nie był jeden dzień — powiedziałam. — To było siedem lat, które skończyły się jednego wieczoru.
Skinął głową.
— Cieszę się, że wtedy nie przemilczałaś.
Spojrzałam na niego.
— Ja też.
Siedzieliśmy w ciszy, ale ta cisza była zupełnie inna. Nie było w niej ciężaru, tylko spokój.
Po jakimś czasie Ewa znów zajrzała do cukierni. Już nie tak niepewnie jak poprzednio.
— Mogę kawę? — zapytała.
— Oczywiście.
Rozgadałyśmy się. Wyglądała trochę inaczej — nie na szczęśliwą, ale spokojniejszą.
— On mniej… — nie dokończyła zdania.
— Mówi? — podpowiedziałam.
Skinęła głową.
— Nie wiem, na jak długo.
Wzruszyłam ramionami.
— To już jego wybór.
Ewa spojrzała na mnie.
— A ty nie żałujesz?
Uśmiechnęłam się.
— Nie.
I to była prawda.
Tamtego wieczoru, zamykając cukiernię, znów wciągnęłam chłodne powietrze. Miasto żyło swoim zwyczajnym rytmem: ludzie gdzieś się spieszyli, samochody mijały witryny, w oknach zapalały się światła. Wszystko wokół wyglądało tak samo jak zawsze.
Zmieniła się tylko jedna rzecz — nie pozwalałam już nikomu decydować, jak wolno mnie traktować.
I jak się okazało, to wystarczyło, by cała reszta powoli zaczęła wracać na właściwe miejsce.