— Marek — powiedziałam równym głosem. — Przed chwilą wepchnąłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował osiem tysięcy. Czekam na przelew do jutra.
Przestał się śmiać. Na ułamek sekundy. Potem znowu przykleił uśmiech do twarzy.
— Magda, no co ty. To był numer. Kupisz sobie nowy.
— Czekam na pieniądze do jutra — powtórzyłam. — Inaczej złożę zawiadomienie na policji. To nie jest żart, Marek. To jest naruszenie nietykalności.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby przycichła.
Paweł stał obok. Też mokry — wskoczył za mną, ale zdążyłam już wyjść.
— Jedziemy — powiedział. I po raz pierwszy od siedmiu lat nie dodał swojego zwyczajowego „on nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Z fotela spływała woda. Byłam przemoczona, wściekła i spokojna jednocześnie. Dziwne uczucie. Gniew nie był gorący. Był zimny. Jasny. Jak mroźny poranek.
Marek pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Pawła: „Powiedz swojej, żeby nie robiła histerii. Żart to żart. I w ogóle niech się cieszy, że jeszcze ją znoszę na naszych spotkaniach”.
Paweł w milczeniu pokazał mi wiadomość. Przeczytałam. I coś we mnie przesunęło się ostatecznie. Nie pękło. Właśnie przesunęło. Jak dźwignia, która długo nie mogła wskoczyć na miejsce, aż wreszcie zatrzasnęła się dokładnie tak, jak trzeba.
Tydzień później mieliśmy w domu kolację. Częściowo towarzyską, częściowo biznesową. Zaprosiłam dwoje potencjalnych partnerów franczyzowych. Paweł — swoich kolegów z pracy. A Marek wprosił się sam. Zadzwonił do Pawła: „Słyszałem, że macie spotkanie. Wpadnę z Anką”. Paweł zapytał mnie. Odpowiedziałam: niech przyjdzie.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon, ten sam co zawsze. Gotowałam dwa dni. Nie dla Marka. Wśród gości byli Krzysztof Nowacki i Elżbieta Wolska — właściciele sieci kawiarni z Krakowa, którzy rozważali moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Marek pojawił się w swojej popisowej koszuli, przyniósł butelkę wina za dwieście złotych i Annę. Objął Pawła, skinął mi głową, usiadł przy stole. Przez pierwszą godzinę zachowywał się poprawnie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Nawet pomyślałam, że może ta historia z basenem jednak czegoś go nauczyła.
Nie.
Kiedy przyszła pora na deser — podałam tartaletki z kremem jagodowym, też robione ręcznie — Marek rozparł się na krześle. W dłoni kieliszek czerwonego wina, spojrzenie już ciężkie i śliskie.
— A nasza Magda, swoją drogą, nie tylko świetnie gotuje, ale też świetnie je — powiedział, zwracając się do Nowackiego. — Paweł, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć na jedno posiedzenie?
Nowacki uniósł brwi. Wolska odłożyła widelczyk.
Siedziałam na drugim końcu stołu. Przede mną tartaletka. Krem jagodowy. Gotowany przeze mnie rano. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy franczyzowi. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek — znowu.
W środku nagle zrobiło się bardzo cicho. Nie wściekłość. Cisza. Taka, która przychodzi sekundę przed ostateczną decyzją.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony zamiast utopionego. Osiem tysięcy z mojej kieszeni, bo Marek nigdy niczego nie przelał.
— Kasiu — powiedziałam do telefonu. W salonie natychmiast ucichły rozmowy. — Tu Magda. Tak, wiem, że jest wieczór. Posłuchaj, jutro rano przygotuj wypowiedzenia wszystkich obowiązujących umów z „Bryza Media”. Wszystkich kontraktów. Projekty graficzne, social media, akcje sezonowe — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu punktów. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Położyłam telefon na stole. I spojrzałam na Marka.
On jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie tak, jak patrzy się na człowieka, który nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Magda — powiedział — co ty wyprawiasz?
— Marek — odpowiedziałam — „Cukiernia Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Od sześciu lat twoja agencja żyje z moich zleceń. Czterysta osiemdziesiąt tysięcy złotych rocznie. Prawie połowa twojego obrotu. Sprawdzałam.
Widziałam, jak zmienia się jego twarz. Po kolei. Najpierw niezrozumienie. Potem gorączkowe liczenie. Następnie świadomość. I w końcu strach.
— Czekaj — odstawił kieliszek, a wino chlapnęło na obrus. — „Cukiernia Plus” to ty? Kasia pracuje dla ciebie?
Nowacki siedział nieruchomo. Wolska patrzyła na Marka spojrzeniem, które znałam aż za dobrze. Tak patrzy się na owada, który nagle znalazł się w talerzu.
— Magda, no poczekaj — Marek zerwał się z miejsca. Drżały mu ręce. Przez wszystkie te lata pierwszy raz zobaczyłam, że drżą mu ręce. — To przecież praca. Nie mieszajmy w to spraw osobistych. Ja z Pawłem jestem przyjacielem. Ja po prostu nie wiedziałem. Naprawdę nie wiedziałem!
— Nie wiedziałeś, że „Cukiernia Plus” to ja — skinęłam głową. — Ale doskonale wiedziałeś, że jestem człowiekiem. I miałeś to gdzieś.
Anna siedziała nieruchomo ze spuszczonym wzrokiem. Jak zawsze.