Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka. Owinęłam się. Wytarłam twarz. Ręce mi się nie trzęsły. Sama byłam tym zdziwiona.
— Adam — powiedziałam spokojnym głosem. — Przed chwilą wepchnąłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował osiem tysięcy. Czekam na przelew do jutra.
Przestał się śmiać. Na ułamek sekundy. Potem znowu przykleił do twarzy uśmiech.
— Małgosiu, co ty. To był żart. Kupisz sobie nowy.
— Czekam na pieniądze do jutra — powtórzyłam. — W przeciwnym razie składam zawiadomienie na policji. To nie jest żart, Adam. To przemoc fizyczna.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby przycichła.
Krzysztof stał obok. Też mokry — wskoczył za mną, ale ja zdążyłam już wyjść.
— Jedziemy — powiedział. I pierwszy raz od siedmiu lat nie dodał swojego zwyczajowego „on nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Z siedzenia ciekła woda. Byłam mokra, wściekła i spokojna jednocześnie. Dziwne uczucie. Złość nie była gorąca. Była zimna. Przejrzysta. Jak mroźny poranek.
Adam pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Krzysztofa: „Powiedz swojej, żeby nie robiła histerii. Żart to żart. I w ogóle niech się cieszy, że jeszcze ją znoszę na naszych spotkaniach”.
Krzysztof bez słowa pokazał mi wiadomość. Przeczytałam. I coś we mnie ostatecznie przesunęło się na swoje miejsce. Nie pękło. Właśnie się przesunęło. Jak dźwignia, która długo nie mogła wskoczyć w odpowiedni rowek, aż w końcu kliknęła dokładnie tam, gdzie trzeba.
Tydzień później urządzaliśmy kolację u nas w domu. Po części prywatną, po części biznesową. Zaprosiłam dwóch potencjalnych partnerów franczyzowych. Krzysztof — swoich kolegów. A Adam wprosił się sam. Zadzwonił do Krzysztofa: „Słyszałem, że macie jakieś spotkanie. Przyjdę z Ewką”. Krzysztof zapytał mnie. Odpowiedziałam: niech przyjdzie.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon, ten sam co zawsze. Gotowałam dwa dni. Nie dla Adama. Wśród gości byli bowiem Kamiński i Wysocka — właściciele sieci kawiarni z Lublina, którzy rozważali moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Adam pojawił się w swojej firmowej koszuli, przyniósł butelkę wina za dwieście złotych i Ewę. Objął Krzysztofa, skinął mi głową, usiadł przy stole. Przez pierwszą godzinę zachowywał się przyzwoicie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Przez moment nawet pomyślałam, że może historia z basenem czegoś go jednak nauczyła.
Nie.
Kiedy przyszła pora na deser — podałam tartaletki z kremem jagodowym, także robione ręcznie — Adam rozparł się na krześle. W dłoni trzymał kieliszek czerwonego wina, spojrzenie miał już tłuste.
— A nasza Małgorzata, swoją drogą, nie tylko świetnie gotuje, ale też świetnie je — powiedział, zwracając się do Kamińskiego. — Krzychu, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć za jednym razem?
Kamiński uniósł brwi. Wysocka odłożyła widelczyk.
Siedziałam po drugiej stronie stołu. Przede mną — tartaletka. Krem jagodowy. Ugotowany przeze mnie rano. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy franczyzowi. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek — znowu.
W środku nagle zrobiło się bardzo cicho. Nie gniew. Cisza. Ta sama, która przychodzi sekundę przed ostateczną decyzją.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony zamiast utopionego. Osiem tysięcy z mojej kieszeni, bo Adam nie oddał ani grosza.
— Paulina — powiedziałam do słuchawki. W salonie natychmiast zrobiło się cicho. — Tu Małgorzata. Tak, wiem, że jest wieczór. Posłuchaj, jutro z samego rana przygotuj wypowiedzenie wszystkich aktualnych umów z „Bryza Media”. Wszystkich kontraktów. Projekty, social media, akcje sezonowe — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu punktów. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Położyłam telefon na stole. I spojrzałam na Adama.
On jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie takim wzrokiem, jakim patrzy się na człowieka, który nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Małgorzata — powiedział — co ty wyprawiasz?
— Adam — odpowiedziałam — „Cukiernik-Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Przez sześć lat twoja agencja żyła z moich zleceń. Czterysta osiemdziesiąt tysięcy rocznie. Prawie połowa twoich obrotów. Sprawdziłam.
Widziałam, jak zmienia się jego twarz. Po kolei. Najpierw niezrozumienie. Potem gorączkowe liczenie. Następnie świadomość. I w końcu strach.
— Poczekaj — odstawił kieliszek, a wino chlusnęło na obrus. — „Cukiernik-Plus” to ty? Paulina jest od ciebie?
Kamiński siedział bez ruchu. Wysocka patrzyła na Adama spojrzeniem, które znałam aż za dobrze. Tak patrzy się na owada znalezionego na talerzu.
— Małgorzata, poczekaj — Adam zerwał się z miejsca. Ręce mu drżały. Przez te wszystkie lata pierwszy raz widziałam, że drżą mu ręce. — To przecież praca. Nie mieszajmy w to spraw osobistych. My z Krzychem jesteśmy przyjaciółmi. Ja po prostu nie wiedziałem. Naprawdę nie wiedziałem!