Staruszka z trudem podniosła się z łóżka, opierając się na ścianie, i powoli ruszyła ku kuchni. Chwyciła miskę pełną chleba i wyszła na podwórze. Każdy krok był wysiłkiem, a jednak nie poddawała się.
„Może już powoli dam sobie radę. Kury takie hałaśliwe… Może wypuścić je do ogródka? Ale zaraz, zaraz… niedługo nie będę mogła tego robić sama, nie-wnuczku mój, nie będę tu długo…” — myślała, spoglądając na biegające ptaki.
Otworzyła drzwi kurnika i siedem kur wyskoczyło na zewnątrz, za nimi dostojnie maszerował kogut. Rozsypała okruchy na ziemi, po czym ruszyła w stronę wychodka, nie mogąc oderwać wzroku od grządek.
— Glafo, ciągle jeszcze harujesz? Już prawie dziewięćdziesiąt lat na karku! — odezwała się sąsiadka zza płotu.
— Oczywiście, Agrafeno — odpowiedziała staruszka, podchodząc bliżej. — Jeszcze kapustę i marchew trzeba zebrać. Na szczęście Miszka z Iriną już ziemniaki wykopali.
— Masz wspaniałego wnuka! — skomentowała sąsiadka.
Staruszka spuściła wzrok i uroniła łzę. — Ciężko mu bez ojca.
— No, no, Glafo, przestań płakać. Twój syn już nie cierpi. Rok leżał bez ruchu, wyobraź sobie… Ale teraz patrzy na ciebie z nieba.
— Miał tylko sześćdziesiąt lat. Był taki silny, a w ciągu roku wypalił się jak świeca — jęknęła Glaffira.
— Jeszcze przyjdzie twoja kolej, ale nie śpiesz się — pocieszała Agrafena.
— A jak mam tu żyć sama? Nogi ledwo niosą, chłód się zbliża… — westchnęła staruszka.
— Masz przecież nie-wnuczkę i wnuków — przypomniała sąsiadka.
— Och, Agrafeno… Miszka z trojgiem dzieci i teściowa razem w jednym pokoju, a Katia z dwójką w kawalerce. A Marfa? — spojrzała z wyrzutem.
— Myśli tylko o mojej śmierci. Słyszałam, jak Katii szepnęła, żeby sprzedała mój dom, by kupić sobie mieszkanie.
— Nie zgadzaj się, Glafo! — zawołała Agrafena.
— Katia jest moją wnuczką, niech jej się wiedzie. A ja? Do domu starców mnie wyślą, bo sama sobie nie poradzę, dodała, drżąc. Dobrze, że chociaż ktoś tam będzie patrzył.
— Dziękuję, Agrafeno. No dobrze, pójdę już, machnęła ręką. Kury na wolności, po ogródku chodzą. Idę zebrać jaja.
Kiedy rano poczuła chłód, nie chciało jej się wstawać spod kołdry, ale wiedziała, że musi. Powoli nałożyła chustkę i wyszła na podwórze. Dopiero co nakarmiła kury, gdy przy bramie zatrzymał się samochód wnuka. Zwykle przyjeżdżał w weekendy, a tu środa — poczuła, że coś się zmienia.
— Dzień dobry, babciu! — zawołał wnuk.
— Co się dzieje? — zmarszczyła brwi Glaffira.
— Nie musisz tu być sama. Zima się zbliża — oznajmił, wskazując na siebie i gestem zachęcając do ruchu.
— A kury? A ogród? — zaniepokoiła się staruszka.
— Ja się nimi zajmę. A ty zbierz plony, póki możesz. Nie zwlekaj! — uśmiechnął się wnuk.
Glaffira wahała się, przez sześćdziesiąt lat mieszkała tu, od czasu, gdy młoda przyjechała z Ivanem. Tu urodził się Denis. Piętnaście lat temu nie było Ivana. Teraz siadała, wspominając syna, i łzy spływały po policzkach.
Po chwili spojrzała w okno — wnuk już kopał marchew i ścinał kapustę. Dobry plon. Kocie główki jeden do jednego. Wzruszona, ruszyła pakować rzeczy.
„Co zabrać? Szkoda zostawić wszystko… Fotoalbum jako pamiątka. Dokumenty trzeba wziąć. Ubrania. Reszta zostanie dla nowych właścicieli…” — myślała.
— Babciu, długo jeszcze? — przerwał wnuk. — Wszystko już włożyłem do stodoły. W weekend rozdam wszystkim.
Spakowała się, wsiadła do auta i odjechali. Glaffira patrzyła przez okno, żegnając się z wsią. Miasto było blisko, widać już bloki. Samochód zatrzymał się.
— O, do Denisa! — ucieszyła się. Może wnuk przywiózł, by pożegnać się z nie-wnuczką?
— Dzień dobry, ciociu Glaffiro! — Marfa przywitała ją uśmiechem, przytulając w policzek.
— Dzień dobry, Marfo! — pomyślała. „Boisz się, że dom mi nie przekażesz?” — dodała w myślach.
— Ciociu Glaffiro, przygotowaliśmy dla ciebie pokój, gdzie Denis spędził ostatnie dni — i nie-wnuczka uroniła łzę. — Zrobiliśmy też remont, nową szafę i łóżko.
Glaffira wreszcie zrozumiała — nie trafi do domu starców. — Mamo, mamo, naprawdę, o co chodzi? — zapytała Marfa.
— Babciu, skąd wzięłaś myśl, że sprzedamy dom? — roześmiał się wnuk. — Zmienimy go w letnią rezydencję! Latem wszyscy tu będziemy, a las tuż obok.
Serce Glaffiry wypełniło się radością. „Jakie wspaniałe wnuki! I nie-wnuczka… jak mogłam tego nie zauważyć przez czterdzieści lat?”
Czasem nie dostrzegamy dobroci obok, dopóki strach nie przesłania oczu. Ale życie potrafi zaskoczyć, jeśli tylko mu na to pozwolimy.
