– Śpią? – zapytała półgłosem, siadając obok.
– Zabawili się i padli. Jak poszła prezentacja?
– Dostałam awans… Pensja będzie wyższa.
– No to będziecie mieli na porządną nianię. Taką sprawdzoną, z doświadczeniem.
Ksenia milczała dłuższą chwilę.
– Przepraszam panią, Swietłano Siergiejewno. Za tamtą awanturę. I za to, że nie przyjechałam na urodziny. Wydawało mi się, że po prostu musi nam pani pomagać…
– Teraz widzisz różnicę? Pomoc daje radość. Służba jest więzieniem. Nie potrzebuję prezentów ani rekompensaty. Potrzebuję szacunku. Zapamiętaj, Ksenia: babcia to bajki, pierogi i ciepło. To nie obiekt pracujący według rozkładu. Tylko tak. I żadnej innej wersji nie będzie.
Następnego dnia Swietłana Siergiejewna mimo wszystko pojechała do sanatorium. Spacerowała po sosnowym lesie, piła koktajle tlenowe i oddychała swobodą. Wieczorem syn przysłał jej filmik: Olechka i Igor machali rączkami do telefonu i wołali: „Babciu Swieto, przyjeżdżaj!”. A zza kadru odezwał się głos Kseni: „Powiedz babci dziękuję, bardzo ją kochamy i czekamy na nią w gości”.
Po paru tygodniach wszystko naprawdę zaczęło się układać. Ksenia znalazła dobrą opiekunkę, Dima sprzedał drugi samochód, długi zmalały, a napięcie opadło. Swietłana Siergiejewna z przyjemnością zabierała wnuki na weekendy: smażyła naleśniki, czytała im bajki, a dzieci widziały teraz, że babcia nie jest przy nich zmęczona i rozdrażniona, tylko pogodna, serdeczna i pełna życia.
Drugą wiosnę z rzędu cała rodzina pojechała razem na działkę. Ksenia z zachwytem oglądała skalniak urządzony przez teściową.
– To niesamowite… Chciałabym kiedyś być tak samo samodzielna i aktywna jak pani – przyznała pewnego dnia.
Swietłana Siergiejewna uśmiechnęła się łagodnie.
– Naucz się w porę mówić „nie”. Nawet najbliższym. Wtedy starczy ci sił, żeby powiedzieć im szczere „tak”.
Rodzina przeszła przez wiele trudnych chwil, ale teraz wreszcie zapanowały w niej zgoda i wzajemny szacunek. Swietłana Siergiejewna ocaliła samą siebie, a młodzi nauczyli się doceniać cudze wybory i osobistą przestrzeń. Każdy ich wspólny wieczór i każda sobota przy domowych wypiekach przestały być obowiązkiem – stały się prawdziwym świętem miłości, ciepła i zrozumienia.