– Hej, czy już odebrałeś Adasia z przedszkola? – zapytała Aneta, głos miała jakby serce chciało wyskoczyć z piersi.
– Ja? Nie, po co miałbym? – odpowiedział Marek, jakby odpowiadał na cudze słowa.
– Kto miałby, Marek? Przecież rano mówiłam, że się spóźnię, piątkowy projekt do oddania, nie mogę go podwieźć.
– A ja mam malowanie czeka, malarz jeszcze nie przyszedł. Mówiłaś „spóźnię się”, nie „weź dziecko”.
– Nie zrozumiałeś mnie – rzuciła Aneta, odkładając telefon.
W ogromnym oknie biura migotały światła wieczornej Warszawy. Jedne jasne, inne zapalały się i gasły. Aneta przeczesała palcami włosy, wstrząsnęła głową i głośno westchnęła. Zegar wskazywał za pięć siódma. Piąty raz w miesiącu rodzice nie zdążyli odebrać dziecka przed zamknięciem przedszkola.
– Dzień dobry, panie Stanisławie – wybrała numer znajomego. – Tak, korki w drodze, ale nic nie działa.
– Spokojnie, zaraz złapię Adasia – odpowiedział z drugiego końca.
Stanisław był dalekim krewnym Anety, mieszkał w kawalerce pod przedszkolem. Rok temu, gdy jej syn dostał miejsce w oddalonym od domu przedszkolu, przypomniała sobie o emerycie, który pięć lat pracował w tym miejscu. Chętnie zgodził się pomagać, i teraz Adaś chodził do przedszkola blisko domu. Pierwszy raz Aneta naprawdę się spóźniła, utknęła w korku, więc ponownie poprosiła o wsparcie.
Stanisław, który dawno nie odwiedzał ukochanego przedszkola, cieszył się możliwością spędzenia czasu z dziećmi, zwłaszcza z dalekim krewniakiem. Adaś był spokojnym, uśmiechniętym chłopcem, a staruszek cieszył się każdą chwilą razem.
Drzwi skrzypnęły, witając gościa. Starszy pan otworzył wejście, potem kolejne, a zapach domowej kuchni objął go. W małym holu przy stole siedział stróż, przed nim komputer.
– Stanisław, cześć! – pozdrowił ochroniarz, zauważając go. – Znowu się spóźniłeś.
– Nie gniewaj się, Geniu – mruknął staruszek.
Nie spuszczał wzroku z Adasia, który siedział na malutkiej kanapce i zerkał na zegar.
– Jeden but znalazłem, drugi szukam. Rękawiczki schną na kaloryferze – żartował Stanisław.
– Wychodź wcześniej, przygotuj wszystko, malec czeka – podpuszczał Gieniek.
– Cześć, dziadku Stasiu! – uśmiechnął się chłopiec.
– Cześć, Adaśku – pogładził chłopca po głowie. – Załóż czapkę, idziemy, rękawiczki są.
Stanisław wziął Adasia za rękę. Ciepła dłoń chłopca ogrzała staruszka, przypominając, jak długo siedział bez zajęcia.
– Wychowawczyni szła do dentysty, a ja już gotowy – powiedział Adaś, gdy szli na zewnątrz.
– Co dziś robiliście ciekawego? – zapytał staruszek.
– Lepiliśmy bałwana z plasteliny – zaśmiał się chłopiec. – Nie rozumiem, czemu nie Mikołaj, przecież temat był Nowy Rok?
– Ćwiczymy małą motorykę – uśmiechnął się Stanisław.
– Mama znowu się spóźniła – smutno dodał Adaś.
– Utknęła w korku, zadzwoniła, będzie za chwilę – uspokoił go staruszek.
Adaś, czując się pewniej, mocniej ścisnął rękę starszego pana. Czasem czekali na rodziców na placu zabaw, częściej wchodzili do mieszkania, gdzie chłopiec podziwiał dziwne przedmioty, których można było dotykać, w przeciwieństwie do domu, gdzie wszystko było cenne i niedostępne. Z biura do przedszkola jechali trzydzieści–czterdzieści minut, ale wieczorami zawsze były korki, a Aneta często przychodziła dopiero o osiemnastej.
– Tak mi głupio wobec pana, Stanisławie – powiedziała, ubierając syna.
– Nic nie szkodzi, napijemy się herbaty, pobawimy – odpowiedział emeryt.
Aneta nerwowo poprawiała Adasia, który, choć sapnął, cierpliwie znosił. W domu chłopiec już stał w korytarzu, a męża wciąż nie było.
– Jesteś głodny? – zapytała.
– Nie, jadłem w przedszkolu i piłem herbatę u dziadka – odparł Adaś.
– On nie jest twoim dziadkiem! – odrzuciła Aneta lekko zirytowana. – Masz przecież dziadka Sławkę i Wojtka, ale oni daleko.
– Gdzie oni są? Dlaczego tak daleko i nie przyjeżdżają? – zapytał chłopiec, nieświadomy, że wkrótce matka wybuchnie z powodu pytań.
Adaś zatkał uszy, gdy matka krzyczała, potem udał się do swojego pokoju.
Gdy Marek wrócił do domu, nagromadzone napięcie wybuchło.
– Nie krzycz tak. Słyszę wszystko, nawet o siódmej rano. Jeśli mnie brakuje, możesz pracować w domu – próbował go uspokoić.
– Może rzucisz pracę i zostaniesz w domu? – podpuszczał.
– Jeden miesiąc klientów wystarczy, zarobimy, potem będziemy żyli z makaronu – odpowiedział, jakby planował przetrwanie.
Rozmowa się zaostrzała. Adaś wszedł do kuchni, ale czując się zbędny, wrócił do pokoju.
– Chcesz, żebym przejął obowiązki domowe i porzucił pracę? – zapytał Marek.
– Może tak – mruknął. – Ale to mój projekt, moje marzenie.
Wieczorem Marek, zmęczony, wyszedł do salonu, gdzie chłopiec pokazywał samochodzik.
– Tato, patrz, jak się kręci! – mówił Adaś.
– Tak – odpowiedział Marek, nie odrywając wzroku od telefonu.
Następnego dnia Aneta wróciła z pracy za późno. Marek już był w domu, zerknął przez drzwi, ale w kuchni coś syczało, więc schował się.
– Nakarmiłaś Adasia? Śpi? – spytał, trzymając się z łzami w oczach.
– Przecież miałaś go odebrać – odpowiedział.