Od dawna zrezygnowałam z serwisów randkowych. Wydawało mi się, że dorośli ludzie powinni już wiedzieć, czego chcą, i umieć patrzeć na siebie i innych realistycznie.
Jednak w miniony piątek przyjaciółka namówiła mnie, abym znów zajrzała do aplikacji. Śmiała się głośno, czytając na głos perły lokalnych kandydatów, jeden zabawniejszy od drugiego. Nie wytrzymałam i pobrałam aplikację na nowo — i dosłownie po dziesięciu minutach wiedziałam, że trafiłam na prawdziwą perełkę.
Na ekranie spoglądał na mnie mężczyzna. Wyglądał na pewnego siebie, dobrze po sześćdziesiątce, choć w ankiecie dumnie podawał: 58. Zdjęcie było zrobione od dołu, najpewniej po to, by nadać twarzy powagi i znaczenia.
Ale najciekawsze było w opisie. Przeczytałam go dwa razy, bo początkowo nie mogłam uwierzyć, że ktoś serio coś takiego napisał. Brzmiało to tak:
„Szukam kobiety do poważnego związku. Wiek maksymalnie 45 lat (duszą czuję się młody). Szczupła, bez zbędnych kilogramów i złych nawyków. Własne mieszkanie obowiązkowe — nie zapraszam nikogo do siebie, mam dość kobiet zainteresowanych wyłącznie moją powierzchnią mieszkalną. Wymagania: tworzenie przytulnego domu, gotowanie, troska o mężczyznę, brak histerii. Kobiety z dziećmi lub problemami finansowymi proszone są o nieodpisywanie”.
Siedziałam na kanapie, czując jednocześnie oburzenie i dziką ciekawość. Czyli ten „młody duchem” kawaler na tle starzejącego się mieszkania szuka kobiety młodszej, szczupłej, samodzielnej, z własnym mieszkaniem, która dodatkowo będzie się nim opiekować? Tylko dlatego, że postanowił uczynić ją szczęśliwą swoją obecnością?
Zazwyczaj przewijam takich mężczyzn bez wahania. Tym razem jednak obudziła się we mnie prawdziwa ciekawość badacza. Chciałam zrozumieć, co kryje się za taką listą wymagań.
Moja ankieta była niemal pusta: brak twarzy, tylko zdjęcie pleców na tle morza. Wiek podałam — 43 lata. Napisałam do niego pierwsza.
„Wojciech, dobry wieczór! Przeczytałam Twój profil i od razu pomyślałam: oto mężczyzna marzeń, który dokładnie wie, czego chce. Pasuję do Twoich kryteriów: szczupła, mieszkam sama w własnym trzypokojowym mieszkaniu w centrum, uwielbiam gotować barszcz i piec ciasta. Tylko jeszcze nie spotkałam osoby, o którą chce się troszczyć. Czy jesteś jeszcze wolny?”
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast — po trzech minutach. Widocznie Wojciech czuwał przy telefonie, czekając na swoją idealną kobietę.
„Dobry wieczór. Tak, jestem wolny. Ale uprzedzam: mam wymagania. Ważne, by kobieta rozumiała swoją rolę. Wzrost i waga jakie?”
Prawie się zadławiłam herbatą, ale odpisałam szczerze: 165 cm i 60 kg. Te dane Wojciecha zadowoliły. Od razu zaproponował rozmowę telefoniczną, a potem spotkanie. Umówiliśmy się na kolejny dzień w parku przy stacji metra.
Kiedy zaproponowałam kawiarnię, bo zapowiadano deszcz, Wojciech odpowiedział wymownie:
„Wolę spacery na świeżym powietrzu. Nie przepadam za lokalami, gdzie płaci się za nic”.
Wszystko stało się jasne. Nasz „książę” okazał się też człowiekiem wyjątkowo oszczędnym. Do parku przyszłam przygotowana. Ubrana prosto, ale schludnie i ze smakiem. Wojciech już siedział na ławce. W rzeczywistości wyglądał na swój wiek, a może nawet o pięć lat starszy. Miał na sobie zużytą kurtkę, a w dłoniach kręcił klucze od samochodu.
Przywitaliśmy się. Natychmiast przyjrzał mi się od stóp do głów surowym, niemal rachunkowym wzrokiem. Widocznie przeszedł test sylwetki, bo skinął z aprobatą głową i zaproponował spacer.
Przez pierwsze piętnaście minut Wojciech mówił wyłącznie o sobie. Raczej narzekał: na byłą żonę, która rzekomo nie potrafiła oszczędzać, na przełożonych, którzy nie docenili jego talentów (pracował jako ochroniarz na zmianach co trzy dni), na młodzież, ceny, a także na kobiety, które chciały od niego tylko pieniądze. Jakie dokładnie, nie dociekałam.
— A Ty, — wreszcie zwrócił się do mnie, — mówiłaś, że masz trzypokojowe mieszkanie w centrum. To po rodzicach czy po byłym mężu?
Ton miał taki, jakby już mentalnie przenosił swoje rzeczy do mojego salonu. Wtedy zrozumiałam: czas rozpocząć test. Ciężko westchnęłam, zrobiłam najgorszą minę, jaką potrafiłam, i spojrzałam mu prosto w oczy.
— Wojciechu, jesteś tak przenikliwy… Muszę się przyznać. Nie chcę zaczynać związku od kłamstwa.
Natychmiast się napiął, a krok zrobił wolniejszy.
— Mieszkanie mam naprawdę, — kontynuowałam niemal tragicznym szeptem. — Ale miesiąc temu wydarzyła się katastrofa. Córka rozwiodła się z mężem, wyrzucił ją. I przyjechała do mnie z trójką dzieci. I dwoma labradorami.
Oczy Wojciecha wyraźnie się zaokrągliły.
— U nas teraz w domu totalny chaos, — prawie szlochając, dodałam. — Ciągły hałas, dzieci biegają, psy szczekają, miejsca brak. Tak bardzo się zmęczyłam! A kiedy zobaczyłam Twój profil, od razu pomyślałam: to przeznaczenie. Ty przecież szukasz przytulnego domu i troski! Mogę Ci gotować zupy, drugie dania, kompot, robić masaż nóg wieczorami, dbać, strzepywać kurz… Tylko, Wojciechu, pozwól mi zamieszkać u Ciebie! Chociażby na rok, dopóki córka nie rozwiąże kwestii kredytu. Masz pewnie mały kącik dla swojej muzy? Nie zajmę dużo miejsca!
Zapanowała taka cisza, że było słychać nawet samochody na sąsiedniej ulicy. Wojciech zastygł. Twarz, jeszcze niedawno pełna pewności siebie, zrobiła się czerwona.
— E-e… — wydusił, cofając się ostrożnie. — Zamieszkać? U mnie?
— Oczywiście! Jesteś przecież mężczyzną, opoką, gospodarzem, zdobywcą! A ja będę obok, cicha i oddana. Nawet przywiozę własne zasłony, żeby było przytulniej. I naleśniki każdego ranka…
— Tak, wiesz co! — nagle wybuchł „książę”. — Nie zawracaj mi głowy! W profilu jasno napisałem: z problemami mieszkaniowymi nie kontaktować się! No proszę, chciałaś wbić się na cudze mieszkanie! A ja myślałem, że jesteś przyzwoitą kobietą!
Odwrócił się tak gwałtownie, że prawie nie przewrócił się o własną nogę, i niemal biegiem ruszył w stronę wyjścia z parku. Nawet nie pożegnał się. Po prostu zniknął w tłumie, ratując swoje bezcenne metry kwadratowe przed straszną najemczynią.
A ja stałam pośrodku alei i śmiałam się tak głośno, że ludzie wokół zaczęli się oglądać.
Kiedy wróciłam do domu, pierwsze, co zrobiłam, to otworzyłam aplikację. Oczywiście, Wojciech już mnie zablokował. Ale jego profil nie zniknął. Wciąż szukał szczupłej, bezproblemowej kobiety z mieszkaniem, która uczyni jego życie przyjemnym i zapewni spokojną, dostatnią starość.
Śmieszne? Tak. Ale tylko w połowie. Bo za tym śmiechem kryje się smutek. Skąd u niektórych mężczyzn w takim wieku bierze się niezachwiana pewność własnej wyjątkowości?
Dlaczego naprawdę wierzą, że sam fakt ich istnienia wystarczy, aby kobieta z własnym mieszkaniem, przyzwoitym wyglądem i spokojnym życiem z radością podjęła pełną opiekę nad nimi?
Może ktoś dawno wpoił im, że są darem losu i nigdy nie przestali w to wierzyć?
Mój ojciec ożenił się z ciotką po śmierci mojej matki — ale wprost na weselu mój brat powiedział: „Tato wcale nie jest tym, za kogo się podaje”.
