— Działkę sprzedajemy, mieszkanie dzielimy!
— Madzia! A ty co tu robisz w środku tygodnia? — donośny głos pani Zofii dobiegł zza sąsiedniego płotu tak nagle, że Magdalena aż drgnęła. — Twoi wczoraj pod wieczór odjechali. A twoja teściowa, ta Halina, darła się na całą alejkę, że ty już tutaj nikim nie jesteś i nikt cię o nic pytać nie będzie!
Magdalena stanęła nieruchomo przy furtce rodzinnego ogrodu działkowego, zaciskając w dłoni pęk kluczy. Zardzewiała kłódka była zimna i mokra od porannej rosy. Jeszcze poprzedniego dnia Piotr zapewniał ją, że zostanie dłużej w pracy, bo musi zamknąć kwartalne zestawienie, ale lepkie, nieprzyjemne przeczucie od rana nie chciało jej puścić.
Pchnęła drewniane drzwi werandy.
Nie powitał jej znajomy zapach sosnowych desek, suszonego tymianku i starych książek. W twarz uderzył ciężki, kwaśny odór, taki jak w taniej budzie przy dworcu: rozlane słodkie wino, zjełczała słonina, wilgotne szmaty, w których od dawna siedziała pleśń.
Na stole przykrytym starą ceratą w prawie wytarte stokrotki stały trzy puste butelki po najtańszym winie owocowym. Obok leżał talerz z sinymi kawałkami tłustego boczku, oblepiony ospałymi muchami.
Magdalena weszła do pokoju i zamarła.
Na łóżku było rozłożone białe koronkowe przykrycie. Babcia robiła je ręcznie, cienkim szydełkiem, z bawełnianej nici, przez dwie długie zimy. Chowała je jak skarb i pozwalała wyjmować tylko na największe święta. Teraz pośrodku tej delikatnej bieli leżały wielkie fioletowe klapki z taniej gumy. Z ich podeszw na koronkę osypała się wyschnięta, szara glina.
Magdalena powoli nabrała powietrza, odwróciła się i wyszła do ogrodu.
Tam, gdzie jeszcze w poprzednią niedzielę kwitły ogromne różowe głowy starych odmianowych piwonii, które jej dziadek, Stanisław, czterdzieści lat wcześniej przywiózł ze szkółki pod Lublinem, teraz ziała goła ziemia. Krzewów nie tylko nieumiejętnie obcięto. Ktoś wyrwał je łopatą, zostawiając poszarpane doły, a potem szczodrze zasypał wszystko szarą solą z paczki, żeby korzenie już na pewno nie odbiły.
Kilka kroków dalej, w miejscu na ognisko, w popiele matowo połyskiwał zwęglony łańcuch. Drewniana huśtawka z rzeźbionymi bokami w kształcie łabędzich skrzydeł, ostatnia rzecz, którą dziadek zdążył zrobić własnymi rękami przed śmiercią, zniknęła. Porąbano ją po prostu siekierą na opał.
— Madzia, czemu ty tak stoisz i nic nie mówisz? — pani Zofia podeszła już do samego płotu i, opierając się piersią o sztachety, mówiła coraz głośniej. — Przecież ci tłumaczę: Halina rządziła się tu jak u siebie. Wrzeszczała, że koniec z pańskim wymyślaniem i hodowaniem bezużytecznych badyli. Rodzinie, mówiła, ziemniaki potrzebne, a ta panienka niech sobie w mieście fochy stroi, księżniczka się znalazła. A huśtawkę po twoim dziadku sama siekierą zaczęła. Powiedziała, że drewno suche, porządne, na kiełbasę z grilla będzie jak znalazł. A ten twój Piotrek tylko nosił jej torby i patrzył pod nogi.
Magdalena usiadła na starej ławce przy płocie. Palcami dotknęła szorstkiego drewna, poszarzałego od deszczu i lat.
— Piotr nosił? — zapytała cicho, prawie bez tonu.
— A jakże! Jeszcze jej klucze sam podał. Widziałam na własne oczy, jak mu je z ręki zabierała. Potem przy kranie chwaliła się wszystkim: „No, przycisnęliśmy pannicę. Teraz działka będzie na Piotrusia przepisana, papiery już złożone w urzędzie”.
Magdalena wyjęła telefon z kieszeni kurtki i otworzyła swój profil w elektronicznym systemie ksiąg wieczystych.
Ekran smartfona odbijał słońce. Zmrużyła oczy, wpatrując się w obracający się znak ładowania. Po kilku sekundach strona odświeżyła się, a przy rubryce „Status wniosku” pojawiła się czerwona informacja: „Postępowanie wstrzymane”.
Magdalena nacisnęła link, pobrała załączony plik PDF i otworzyła go.
Przed oczami miała projekt aktu darowizny działki rekreacyjnej z numerem księgi wieczystej zaczynającym się od WA1M oraz drewnianego domku. Darczyńca: Magdalena Anna Wysocka. Obdarowana: Halina Maria Wysocka.
Jej spokojny, wygodny Piotr, który zawsze grzecznie mył po sobie talerz i pastował buty tak długo, aż lśniły jak lustro.
W pamięci wrócił lutowy wieczór. Piotr wszedł wtedy do kuchni, pocierając kark — zawsze tak robił, kiedy szykował się do kłamstwa.
„Madzia, w ROD zbierają listę do dopłat na podłączenie gazu. Podeślij mi skan dowodu i dokumenty działki, dam prezesowi, żebyś sama nie musiała jechać”.
Wtedy jeszcze się uśmiechnęła i pomyślała: „Jak on o mnie dba”. Wysłała dokumenty i zapomniała.
Magdalena zamknęła plik i zmusiła się do głębokiego wdechu. Ciepłe działkowe powietrze miało teraz wyraźny posmak spalenizny po porąbanej huśtawce.
Nie była zwykłą działkowiczką, która nie rozumie papierów. Pracowała jako geodetka i zbyt często widziała, jak bliscy ludzie potrafią rozszarpać się o kilka arów ziemi albo parę metrów mieszkania. Rok wcześniej, kiedy Halina Maria po raz pierwszy zaczęła mówić, że „Piotruś jest jak lokator na cudzym, na tej dziadkowej ziemi”, Magdalena pojechała po cichu do wydziału ksiąg wieczystych i złożyła zastrzeżenie, że żadna czynność dotycząca jej nieruchomości nie może przejść bez jej osobistego potwierdzenia.