Postanowiłem sprawdzić dziewczynę i przez jeden wieczór udawać człowieka, któremu ledwo starcza do wypłaty. Na pierwsze spotkanie nie zabrałem jej do kawiarni ani do restauracji, tylko zaproponowałem zwykły spacer. Nie spodziewałem się jednak, że zanim zapadnie noc, ona pokaże mi, jaka jest naprawdę.
Nigdy nie należałem do ludzi, którzy muszą każdemu udowadniać, że im się powiodło. Mimo to, gdy skończyłem trzydzieści lat, miałem już za sobą kawał ciężkiej pracy i całkiem stabilne życie. Prowadziłem kilka warsztatów samochodowych, mieszkałem w dużym domu pod Krakowem i jeździłem porządnym SUV-em. Z zewnątrz wyglądało to tak, jakby wszystko było na swoim miejscu. Tylko w sprawach sercowych wciąż coś się rozsypywało. Kobiety często nie widziały we mnie Marcina, który lubił wędkowanie, stary rock i ciche wieczory bez pośpiechu. Widziały Marcina, który może zapłacić za wakacje na Teneryfie, kupić markową torebkę albo futro, o którym mimochodem wspomniały przy kolacji. Wystarczało, że orientowały się, że stoję finansowo mocniej niż przeciętny facet, a ich spojrzenie nagle robiło się inne. Uważne, rachujące, lepkie od oczekiwań. Miałem dość poczucia, że nie jestem mężczyzną, tylko portfelem z nogami.
Kiedy poznałem Annę przez internet, uznałem, że tym razem nie będę czekał, aż sytuacja sama pokaże prawdę. W profilu nie napisałem, czym się zajmuję. Zdjęcia też wybrałem najzwyklejsze: żadnych samochodów, żadnych restauracji, żadnego błysku, który krzyczy, że komuś się udało. Pisaliśmy do siebie mniej więcej tydzień. Anna była pielęgniarką, czasem robiła drobne błędy w wiadomościach, ale pisała żywo, ciepło i bez tej wyuczonej pozy, od której od razu robi mi się chłodno. Gdy rozmowa naturalnie zeszła na spotkanie, zaproponowałem park. Zazwyczaj podjeżdżałem po kobiety autem, ale tym razem wystukałem na telefonie:
„Spotkajmy się przy wejściu do parku Jordana o 19:00. Tylko przepraszam, jestem teraz bez samochodu, stoi u mechanika. A z taksówkami też nie poszaleję, bo wypłatę mi przytrzymali”.
To był mój test. W takich chwilach wiele znajomości kończyło się szybciej, niż zdążyły się naprawdę zacząć. Jedne kobiety nagle przestawały odpisywać, inne pisały, że może lepiej przełożyć spotkanie na „kiedy indziej”. Anna odpowiedziała niemal od razu i dorzuciła uśmiechniętą buźkę:
„Żaden problem! Jest ładna pogoda, a spacer dobrze nam zrobi”.
Przygotowałem się do tego wieczoru prawie jak do ważnej akcji. SUV został w garażu. Włożyłem starą kurtkę, którą pamiętałem jeszcze z czasów studiów, znoszone dżinsy i trampki, które już dawno powinny przejść na zasłużoną emeryturę. Drogi zegarek schowałem do szuflady, a na rękę założyłem zwykłą opaskę sportową. Do kieszeni wsunąłem dokładnie pięćdziesiąt złotych w gotówce. Przyszedłem wcześniej, usiadłem na ławce i nagle złapałem się na tym, że denerwuję się jak chłopak przed pierwszą randką. Anna pojawiła się punktualnie. Miała prosty płaszcz, płaskie buty i rozpuszczone włosy, które lekko poruszał wiatr.
— Cześć! — uśmiechnęła się tak szczerze, że od razu zrobiło mi się cieplej. — Ty jesteś Marcin?
— Tak, to ja. Przepraszam, że tak skromnie — powiedziałem, trzymając się swojej roli. — Mam teraz trochę trudniejszy czas. W pracy niepewnie, kilka zaległości, więc na restaurację dzisiaj mnie nie stać.
Machnęła ręką, jakby odganiała coś zupełnie nieważnego.
— Daj spokój. Nie spotkaliśmy się po to, żeby się najeść, tylko żeby pogadać. Szczerze mówiąc, ja za restauracjami nie przepadam, zawsze jest tam głośno. Chodźmy lepiej nad staw.
Spacerowaliśmy prawie trzy godziny. Rozmowa płynęła sama: o książkach, dzieciństwie, o tym, dlaczego jesienne powietrze pachnie tak, jakby ktoś wsypał do niego wspomnienia. Anna ani razu nie zapytała, gdzie pracuję naprawdę, ile zarabiam ani czy „mam plany na rozwój”. Interesowało ją, jakiej muzyki słucham, czy lubię psy i czy boję się wysokości. Śmiała się z moich żartów, nie z mojego statusu. Przy niej nagle poczułem coś, czego dawno nie czułem przy kobiecie: spokój. Nie musiałem grać pewnego siebie człowieka sukcesu, nie musiałem rzucać nazwami drogich miejsc ani udowadniać, że jestem „kimś”. Byłem zwyczajnym facetem w starej kurtce i wyglądało na to, że jej to wystarcza.
Pod wieczór zrobiło się chłodniej. Oboje poczuliśmy głód. Akurat przechodziliśmy obok małej budki z kebabem i kawą.
— Może coś przekąsimy? — zapytałem. — Tylko uprzedzam, że mogę postawić wyłącznie to, na co wystarczy.
Sięgnąłem do kieszeni, wyciągnąłem swoje pięćdziesiąt złotych i zacząłem udawać, że bardzo dokładnie liczę banknot i drobne.
— Poprosimy dwie kawy i jednego kebaba na pół — powiedziałem do sprzedawcy.
Anna stała tuż obok. Czekałem na jej reakcję. Byłem prawie pewien, że skrzywi usta, że usłyszę coś w rodzaju: „Uliczne jedzenie? Serio?” albo: „Nie możesz nawet kupić dziewczynie normalnej kolacji?”. W głowie miałem już gotowy scenariusz, w którym nagle przypomina sobie o pilnej sprawie i grzecznie kończy spotkanie.
Ale Anna niespodziewanie zrobiła krok do przodu.