Marszałek Reed aresztował Clay’a Mercera dwa dni później w stajni na zewnątrz Silverton. Do tego czasu jeden z rannych ludzi Mercera postanowił, że więzienie wygląda bezpieczniej niż lojalność i złożył pełne zeznanie. Silas Vane został oskarżony o oszustwo, spisek, próbę morderstwa i utrudnianie federalnego prawa górniczego. Szeryf Doyle zrezygnował, zanim ktokolwiek mógł zmusić go do zrobienia tego publicznie.
Kiedy Gideon w końcu obudził się z jasnym umysłem, minął tydzień.
Pokój kliniki pachniał mydłem, lekarstwami i dymem z drewna. Jego noga była związana od kolana do kostki. Ból siedział w nim jak drugi szkielet, ale żył. Światło słoneczne prześlizgiwało się przez koronkową zasłonę. Obok łóżka Margaret spała na krześle, jedna policzek oparty na złożonych ramionach. Jej włosy, umyte i zaplecione, wciąż miały smugę wyschłej krwi, którą dr Finch przeoczyła w pobliżu skroni. Jej bandażowane stopy były oparte na stołku.
Gideon obserwował ją przez długi czas.
Pamiętał deskę. Zakład. Swoją okrutność. Jej stojącą w burzy z krwią na twarzy. Jej ręce zszywające jego ranę. Jej ramię pod jego ramieniem. Jej ciało pochylone w uprząż linową, ciągnące go przez śnieg, ponieważ postanowiła, że śmierć nie ma ostatniego głosu.
Nagle otworzyła oczy, jakby poczuła jego spojrzenie.
„Jesteś obudzony,” powiedziała.
„Wygląda na to, że jestem.”
„Wiesz, gdzie jesteś?”
„W klinice.”
„Wiesz, kim jestem?”
Spojrzał na nią. „Kobieta, której byłem zbyt głupi, by szanować.”
Jej usta zadrżały w uśmiechu. „Dr. Finch powiedziała, że zamieszanie jest możliwe, ale to brzmi jak jasność.”
Próbował się poruszyć i syknął.
„Nie ruszaj się,” rozkazała.
„Tak, pani.”
To sprawiło, że jej uśmiech się poszerzył.
Cisza osiadła między nimi, delikatna tym razem.
Potem Gideon powiedział: „Nathan?”
Jej uśmiech zniknął. Sięgnęła do szuflady obok łóżka i wyjęła mosiężny zegarek. Położyła go w jego dłoni.
Gideon zamknął palce wokół niego. Na chwilę twardy górski człowiek z Grace Hollow zniknął, a Margaret zobaczyła tylko brata, który czekał na prawdę przez siedem lat.
„Nie chcę srebra dla Nathana.”
„Nie,” powiedziała. „Ale możesz użyć go, aby zbudować coś, co by go uszczęśliwiło.”
Spojrzał na nią.
Margaret wyprostowała się, zbierając odwagę. „Nie sprzedam spekulantom. Rozwinę kopalnię, ale nie tak, jak Vane. Odpowiednie wsparcia. Sprawiedliwe płace. Fundusz dla wdów. Lekarz opłacany z książek firmy, a nie z jałmużny. Żaden mężczyzna nie wysłany do szybu, którego bałabym się wejść sama.”
Gideon wpatrywał się. „Znasz górnictwo?”
„Znam rachunki. Wiem, kiedy mężczyźni kłamią. Wiem, jak zatrudniać ludzi, którzy wiedzą to, czego nie wiem.” Jej ręce raz skręciły się w jej lapie, pierwszy znak niepewności, jaki widział od czasu przebudzenia. „Ale potrzebuję partnera, który zna górę. Szlaki, pogodę, mężczyzn, niebezpieczeństwa. Kogoś wystarczająco upornego, aby powiedzieć mi, kiedy się mylę.”
„Ta ostatnia część może być moim powołaniem.”
Spojrzał na zegarek w swojej dłoni. Potem na nią.
„A co ty dostajesz?”
Spojrzała mu w oczy. „Być traktowaną jak ktoś, kto został.”
Gideonowi zaciśnięte gardło.
Margaret zaśmiała się lekko. „To brzmiało mniej głupio w mojej głowie.”
„Nie,” powiedział. „Brzmiało prawdziwie.”
Sięgnął po jej rękę. Pozwoliła mu ją wziąć.
„Wzięłem cię jako żart,” powiedział.
„Tak.”
„Będę tego żałował, dopóki nie będę pod ziemią.”
„Dobrze. Żal może poprawić twoje maniery.”
Śmiech wydobył się z niego, a chociaż bolało, nie przestał. Margaret też się zaśmiała, cicho i zaskoczona, a pokój wydawał się cieplejszy.
„Nie wiem, jak być partnerem dla damy,” powiedział Gideon.
„Na szczęście mam małe zainteresowanie byciem traktowaną jak jedna.”
„Czego więc chcesz?”
Jej oczy spotkały się z jego. „Być traktowaną jak ktoś, kto został.”
Gideon uniósł jej bandażowaną rękę i ostrożnie przycisnął ją do swoich ust.
„Zostałaś,” powiedział. „A jeśli mnie zechcesz, Margaret Whitmore, to ja też zostanę.”
Bright Mercy zmieniło Grace Hollow.
Nie z dnia na dzień. Żadne miejsce zbudowane na chciwości nie staje się przyzwoite w tydzień. Ale zmiana zaczęła się w dniu, w którym Margaret Whitmore weszła do biura oceny z srebrem w swojej torbie, odmrożeniem na stopach i federalnym nakazem w ręku. Mężczyźni, którzy się z niej śmiali, nauczyli się spuszczać wzrok. Mężczyźni, którzy ją niedoceniali, nauczyli się, że pamięta imiona. Kobiety, którym powiedziano, że biznes nie jest ich domeną, obserwowały, jak podpisuje kontrakty, zatrudnia kierowników, odrzuca oszustów i zadaje ostrzejsze pytania niż jakikolwiek bankier w Denver.
Gideon powoli wracał do zdrowia. Jego noga nigdy nie wygoiła się prosto. Chodził z ciężkim utykiem przez resztę swojego życia, a gdy przychodziły burze, stara rana bolała przed pojawieniem się chmur. Twierdził, że to przydatne, barometr z kości. Margaret nazywała to wymówką, by być dramatycznym.
Często się kłócili.
Ona chciała odpowiednich biur. On chciał prowadzić operacje z werandy z kawą. Ona chciała wydrukowanych zasad bezpieczeństwa. On mówił, że mężczyźni nie czytają zasad. Ona odpowiadała, że mężczyźni mogą się uczyć, albo mogą znaleźć pracę gdzie indziej. On chciał nazwać pierwszy nowy tunel imieniem Nathana. Ona nalegała, że zaszczyt powinien należeć zarówno do Nathana Harta, jak i Arthura Whitmore’a, ponieważ żaden z mężczyzn nie znalazł prawdy sam.
Zawarli kompromis.
Kopalnia Whitmore-Hart otworzyła szyb Nathan-Arthur z wzmocnionymi belkami, zamontowanymi dzwonkami ewakuacyjnymi i zatrudniła dr Eleanor Finch na stałą pensję. Kiedy pierwsza wdowa górnika otrzymała emeryturę zamiast uścisku dłoni i modlitwy, połowa miasta nazwała Margaret sentymentalną. Kiedy pracownicy z byłych kopalń Vane’a zaczęli odchodzić, aby dołączyć do jej, druga połowa nazwała ją niebezpieczną.
Gideon nazywał ją „szefową” publicznie, a „Maggie” tylko wtedy, gdy najpierw się uśmiechała.
Pewnego wiosennego wieczoru, prawie rok po burzy, Margaret stała na zewnątrz biura kopalni, obserwując, jak zachód słońca zamienia szczyty w różowo-złote. Nosiła teraz praktyczną wełnianą sukienkę, ciemnozieloną i prostą, przeznaczoną do ruchu, a nie do aprobaty. Jej