„Dlaczego?”
Ponieważ nauczono mnie rozpoznawać kształt zamachu, zanim się w pełni uformuje. Ponieważ mój ojciec wciągnął mnie do swojego kręgu, aby zbierać słabości, przysługi i zabezpieczenia. Ponieważ przez tygodnie studiowałam Dominica i odkryłam, że chociaż był zimniejszy niż przebaczenie, nie był lekkomyślny wobec ludzi, którzy nigdy mu nie zaszkodzili. Ponieważ w tej ułamku sekundy, obserwując jego śmierć, czułam, że to mniej strategia, a bardziej rodzaj tchórzostwa, którego nigdy bym nie przeżyła w sobie.
Powiedziałam: „Taki skandal zrujnuje imprezę.”
Jego wzrok opadł na moje usta przez jedną niebezpieczną sekundę, zanim wrócił do moich oczu. „Źle kłamiesz.”
„Właściwie, jestem w tym bardzo dobra.”
„To tylko pogarsza sytuację.”
Dominic wziął mnie za łokieć. Nie ścisnął. Nie ciągnął. Po prostu dotknął mnie z cichą pewnością mężczyzny, który zapomniał, że odmowa istnieje. Następnie poprowadził mnie przez prywatny korytarz, w którym wisiały antyczne portrety, a nowoczesne kamery obserwowały nas. Jego ochroniarze podążali wystarczająco daleko, by być cieniami. Nikt nie mówił. Nawet ściany Blackwood House wydawały się wstrzymywać, gdy wspinaliśmy się po ukrytych schodach w kierunku piętra nad balem.
Apartament, który otworzył, był większy niż mieszkanie, które wynajęłam na początku za gotówkę i fałszywe nazwisko, i w jakiś sposób zimniejszy niż jakiekolwiek zamknięte pomieszczenie, jakie kiedykolwiek znałam. Szkło od podłogi do sufitu wychodziło na East River, czarną pod zimowym księżycem. Ogień palił się w marmurowym kominku i prawie nie dawał ciepła. W powietrzu unosił się zapach cedru, dymu i starego pieniądza.
Dominic zrzucił swoją marynarkę i rzucił ją na oparcie krzesła. „Usiądź.”
„Wolę stać.”
„Właśnie pocałowałaś mnie na balu pełnym dwustu świadków, oskarżyłaś moją przyszłą żonę o próbę otrucia mnie, a teraz martwisz się o osobiste granice?”
„Kiedy tak to ujęłaś, brzmi to lekkomyślnie.”
„Czy tak było?”
„Nie.”
Ta odpowiedź przyciągnęła jego uwagę.
Podszedł do mnie z wyważonymi krokami. Każde wyszkolone włókno w moim ciele mówiło mi, by się cofnąć. Stałam nieruchomo. Cofanie się tylko uczy drapieżników kierunku, w którym uciekasz.
„Zauważyłaś wymianę,” powiedział.
„Tak.”
„A zamiast krzyczeć, zrzucić szkło lub wezwać jednego z moich ludzi, pocałowałaś mnie.”
„To był najszybszy sposób, aby sprawić, by twoja ręka opadła, nie dając twoim ochroniarzom powodu, by mnie zastrzelili.”
Jego oczy się zwęziły. „To nie jest sposób myślenia koordynatora gali.”
„To sposób myślenia kogoś, kto lubi żyć.”
Zatrzymał się wystarczająco blisko, bym mogła zobaczyć cienką, jasną bliznę przez jego prawe brwi. „Czy się mnie boisz, Elise Porter?”
„Tak,” powiedziałam.
Po raz pierwszy wyglądał na zaskoczonego.
Potem dodałam: „Ale strach to dane. To nie jest rozkaz.”
Coś się zmieniło w jego oczach. Nie miękkość. Dominic Sterling nie miękł. Ale jakiś niewidoczny plik w jego umyśle przeniósł mnie z jednej kategorii do drugiej.
„Kim jesteś?”
„Kobietą, która utrzymała cię przy życiu.”
„Ta odpowiedź ma bardzo krótki czas życia.”
„Więc zadawaj lepsze pytania szybko.”
Jeden kącik jego ust drgnął. „Twoje usta są niebezpieczne.”
„Dziś okazały się przydatne.”
Zaśmiał się cicho, krótko, a dźwięk zrobił coś niewybaczalnego z moim żołądkiem.
Puknięcie zakończyło to. Owen wszedł z zamkniętą torbą raportową w jednej ręce i małym aksamitnym pudełkiem w drugiej. Jego spojrzenie przeszło od Dominica do mnie i zatrzymało się zbyt długo na przestrzeni między nami. Nie ufał mi. Słusznie. Sam bym mi nie zaufała.
„Laboratorium potwierdziło pochodną akonitu,” powiedział Owen. „Szybka. Trudna do złapania, chyba że ktoś już jej szuka.”
Dominic spojrzał na pierścionek zaręczynowy w aksamitnym pudełku. Celeste musiała go rzucić w kogoś po tym, jak ją uwięziono. Iskrzył się jak bardzo małe, bardzo drogie oskarżenie.
„Gdzie ona jest?” zapytał Dominic.
„Północne skrzydło gościnne. Dwóch strażników. Bez telefonu.”
„Dobrze.”
Owen zwrócił uwagę z powrotem na mnie. „A co z nią?”
Dominic wciąż patrzył na moją twarz. „Zostaje tam, gdzie mogę ją widzieć.”
„Panie—”
„Nie prosiłem o radę.”
Szczęka Owena stwardniała. „Zrozumiano.”
Kiedy odszedł, Dominic skinął głową w stronę łączącego pokoju. „Będziesz spać tam.”
„Nie będę spać.”
„Będziesz udawać. Ja udam, że w to wierzę.”
„Jak wzruszające. Już budujemy zaufanie.”
„Zaufanie,” powtórzył, jakby to słowo należało do języka, którego rzadko używał. „Nie. Budujemy tymczasowe porozumienie złożone całkowicie z podejrzeń.”
„To prawie romantyczne.”
Jego oczy znów opadły na moje usta, a powietrze zmieniło swoje niebezpieczeństwo.
„Powinnaś być ostrożna z tym,” powiedział cicho.
„Z czym?”
„Sprawianiem, że zastanawiam się, czy ten pocałunek był tylko taktyczny.”
Powinnam się uśmiechnąć. Powinnam to zaprzeczyć. Powinnam mu przypomnieć, i sobie, że był celem, a ja byłam szpiegiem noszącym życie niewinnej kobiety jak suknię.
Zamiast tego, nic nie powiedziałam.
Jego milczenie odpowiedziało na moje.
To był pierwszy błąd po pocałunku. Drugi pojawił się pół godziny później, gdy znalazłam pistolet.
Czekał na toaletce w sypialni, umieszczony z obraźliwą starannością obok złożonego szarego swetra i czarnych spodni dresowych, które były dokładnie w moim rozmiarze. Nie był ukryty. Nie był zapomniany.
Został zaoferowany.
Test.
Patrzyłam na niego przez pełne dziesięć sekund, a potem przeklęłam pod nosem, bo wiedziałam lepiej. Ale trening jest starszy niż ostrożność. Podniosłam go, wyjęłam magazynek, sprawdziłam komorę i rozłożyłam go z pewnością mięśniową kobiety, która nauczyła się dyscypliny broni znacznie wcześniej, niż nauczyła się polegać na kimkolwiek.
Suwnica. Sprężyna. Lufa. Rama.
„Czy koordynatorzy imprez często rozkładają pistolety między zmianami strojów?”
Moje ręce zastygły.
Dominic stał w drzwiach z podwiniętymi rękawami, obserwując mnie z wyraźną satysfakcją.
Spojrzałam w dół na czystą linię metalowych części na toaletce. Nie pozostało żadnych eleganckich kłamstw.
„Zostawiłeś go tam,” powiedziałam.
„Zostawiłem.”
„Aby zobaczyć, co zrobię.”
„Tak.”
„I?”
Podszedł bliżej, podniósł lufę, zbadał ją, a następnie dokładnie odłożył w to samo miejsce, w którym ją położyłam. „A teraz wiem, że kobieta, która mnie uratowała, jest wyszkolona, kontrolowana i zbyt komfortowa z bronią, by zajmować się układaniem kwiatów na życie.”
„Może niedoceniasz, jak niebezpieczna może być praca przy organizacji wydarzeń.”
„Elise.”
Sposób, w jaki powiedział moje pożyczone imię, sprawił, że kłamstwo stało się cięższe.
Spojrzałam mu w oczy. „Nie chcesz prawdy tej nocy.”
„Nie masz pojęcia, czego chcę.”
„Wiem, że tacy jak ty przekonują się, że chcą prawdy, dopóki prawda nie zabierze im czegoś.”
Podszedł, aż toaletka przycisnęła mnie do pleców. „A co twoja prawda zabierze mi?”
„Kontrolę.”
Przez długi moment żadne z nas się nie ruszyło.
Potem powiedział, prawie delikatnie: „To pierwsza szczera rzecz, jaką mi dałaś przez całą noc.”
Kolejne cztery dni były wojną bez strzałów.
Dominic przesłuchiwał mnie podczas śniadania, przy kawie, spacerując po posiadłości, w windach, gdzie stał zbyt blisko, i w korytarzach, gdzie stał zbyt nieruchomo. Nigdy nie krzyczał. Nie potrzebował głośności. Miał cierpliwość mężczyzny, który nauczył się, że presja może wydobyć odpowiedzi ze skały.
Dowiedział się, że moje CV było zbyt wypolerowane. Dowiedział się, że agencja, w której twierdziłam, że pracuję, przekazywała moje płatności przez trzy firmy-widma. Dowiedział się, że moje referencje odpowiadały poprawnie, ale brzmiały jak ludzie czytający z kartki. Dowiedział się, że mieszkałam w Chicago, Savannah, Phoenix i Portland pod nieco zmienionymi wersjami siebie.
Dowiedział się również, że mogę go rozśmieszyć, gdy zamierzał mnie przestraszyć.
„Często zmieniasz miasta,” powiedział drugiego poranka, przesuwając tablet po stole śniadaniowym. „Uciekasz przed czymś czy goniąc coś?”
„Pracując.”
„Kłamstwo.”
„Mówisz to zbyt szybko.”
„Ty mówisz swoje zbyt gładko.”
„Wezmę to za komplement.”
„Nie powinnaś.”
Nalał czarnej kawy do mojej filiżanki bez pytania, chociaż do tego momentu wiedział dokładnie, jak ją piję. To irytowało mnie bardziej niż przesłuchanie. Niebezpieczni mężczyźni nie powinni zauważać małych preferencji. To sprawia, że nienawidzenie ich staje się niewygodne.
„Udajesz, że jesteś niezdarna,” kontynuował.
„Nie udaję.”
„Potknęłaś się obok wieży szampana, aby zablokować ojca Celeste, odepchnęłaś senatora od niewłaściwego stołu i upuściłaś długopis, gdy tylko Owen zbliżył się w zasięg słuchu.”
„Może twoje podłogi mnie nie lubią.”
„Miałaś doskonałą równowagę, gdy rozkładałaś mój pistolet.”
Podniosłam kawę. „Zepsułeś eksperyment, przyznając, że to był eksperyment.”
Oparł się. „Ty zepsułaś moje zaręczyny, całując mnie.”
„Nie ma za co.”
Jego wyraz twarzy rozgrzał się o ułamek. „Jesteś nie do zniesienia.”
„Słyszałam to od lepszych mężczyzn.”
„W tym domu nie ma lepszych mężczyzn.”
„To prawdopodobnie prawda, ale nie w ten sposób, w jaki to miałeś na myśli.”
Potem się zaśmiał, naprawdę się zaśmiał, a dźwięk zaskoczył nas oboje.
Później tego popołudnia Owen zablokował mnie na zewnątrz biblioteki. Dominic został wciągnięty w prywatną rozmowę, a Owen wykorzystał pierwszą niechronioną minutę jak wierny pies, pokazując zęby.
„Nie wiem, kim jesteś,” powiedział, blokując korytarz, „ale jeśli mu zaszkodzisz, zakończę cię.”
Spojrzałam na niego. „Czy to oficjalna tura powitalna?”
Jego ręka zacisnęła się na moim ramieniu.
Ruchłam się, zanim myśl zdążyła nadążyć. Odwróciłam się w stronę uchwytu, zerwałam jego uścisk, zaczepiłam stopę za jego kolanem i położyłam go płasko na plecach, zanim zdążył wziąć oddech. Moje kolano naciskało na jego klatkę piersiową. Jego nadgarstek był zablokowany w mojej dłoni pod kątem, który stałby się kosztowny, jeśli by się sprzeciwiał.
Głos Dominica dobiegł z dalekiego końca korytarza.
„Cóż,” powiedział, „to wyjaśnia kilka rzeczy.”
Owen wpatrywał się we mnie, upokorzony i wściekły.
Zwolniłam go i wstałam. „Złapał mnie.”
Dominic podszedł, jego oczy żyły czymś, co nie było złością. „Owen prowadził moją ochronę przez jedenaście lat.”
„Powinien przestać zaczynać od prawej ręki.”
Owen powoli wstał. „Panie, ona jest niebezpieczna.”
Dominic nie odrywał ode mnie wzroku. „Wiem.”
„Mówisz to tak, jakby ci to sprawiało przyjemność.”
„Nie zdecydowałem, jakiego rodzaju wiadomość to jest.”
Ale on już zdecydował. Mogłam to zobaczyć.
Dominic Sterling nie był już tylko podejrzliwy wobec mnie. Był zafascynowany.
To było gorsze.
Fascynacja sprawia, że mądrzy mężczyźni stają się lekkomyślni.
Piątego dnia pierwsza zasadzka znalazła nas.
Dominic nalegał, abym towarzyszyła mu na spotkaniu w magazynie w pobliżu nabrzeża Brooklynu. „Jeśli zostawię cię tutaj, spróbujesz zniknąć,” powiedział, zapinając spinki do mankietów.
„Jeśli mnie zabierzesz, mogę spróbować nadal.”
„Wtedy przynajmniej będę obecny podczas próby.”
„To interesujący opis niewoli.”
Spojrzał na mnie w lustrze. „Przestałaś być niewolnicą w momencie, w którym zacząłem się martwić, czy jesteś komfortowa.”
Moja klatka piersiowa się napięła. „To nie jest zdrowa definicja wolności.”
„Nie,” powiedział. „Ale to dokładna definicja nas.”
Konwój opuścił Blackwood House w południe. Trzy czarne SUV-y. Wzmocnione szkło. Uzbrojeni mężczyźni. Dominic siedział obok mnie w środkowym pojeździe, jedna ręka na telefonie, każda linia napięcia ukryta pod idealnym krojem.
Byliśmy dziesięć ulic od magazynu, gdy prowadzący SUV eksplodował.
Wybuch rzucił nasz pojazd na bok. Ogień wybuchł na przedniej szybie. Kierowca krzyknął. Owen przeklął z przedniego siedzenia. Zanim ktokolwiek zdążył cofnąć, SUV za nami również wybuchł, uwięziając nas między ścianami palącego się metalu.
Pociski uderzały w okna jak deszcz.
Dominic zepchnął mnie w dół i przykrył swoim ciałem. „Trzymaj się nisko.”
„Nie.”
Jego głowa błyskawicznie zwróciła się w moją stronę. „Nie?”
„Jesteśmy uwięzieni. Strzelcy nad nami. Jeśli tu usiądziemy, rozbiją szkło lub zaduszą nas dymem.”
Owen spojrzał wstecz, oszołomiony. „Ma rację.”
Dominic sięgnął po swoją broń, a potem zawahał się. Obliczenia przeszły przez jego twarz, ścigane przez zaufanie i coś zbyt bliskiego strachu. Wyciągnął drugi pistolet z kabury na kostce i włożył mi go do ręki.
„Nie sprawiaj, że będę żałował tej decyzji.”
Sprawdziłam magazynek, załadowałam nabój i zobaczyłam, jak potwierdzenie ściemnia jego oczy.
„Nie ma obietnic,” powiedziałam.
Owen policzył nas. Na trzy ruszyliśmy.
Ulica stała się dymem, ciepłem i hałasem. Zwinęłam się za SUV-em, znalazłam błyski luf w oknach drugiego piętra i oddałam trzy czyste strzały. Jeden napastnik zniknął do tyłu. Inny stracił karabin. Trzeci schował się o ułamek za późno.
Owen krzyknął coś obscenicznego, gdy mnie zobaczył strzelającą.
Dominic poruszał się z brutalną precyzją, ale dwóch mężczyzn wyszło z uliczki z nożami, wykorzystując ogień jako osłonę. Dotarłam do nich pierwsza. Uderzyłam kolbą pistoletu w jedno gardło i uderzyłam łokciem w szczękę drugiego mężczyzny. On zamachnął się dziko. Złamałam mu nadgarstek, zmiotłam nogę i rzuciłam go w bok SUV-a na tyle mocno, by wgnieść panel drzwi.
Potem ulica ucichła, z wyjątkiem płomieni.
Przetrwali napastnicy uciekli.
Dominic obrócił się przez dym. Sadza smugi jego policzek. Jego broń była wciąż uniesiona, ale jego oczy były utkwione we mnie, jakby ostatnia zasłona spaliła się.
„Kim do diabła jesteś?” zapytał.
Spojrzałam na ciała, zniszczone pojazdy, puste okna. „Później.”
„Nie,” powiedział, nisko i zraniony. „Teraz.”
Owen znalazł mapę trasy na jednym z martwych mężczyzn. Pokazywała cały plan konwoju: czas wyjazdu, kolejność pojazdów, punkt zatoru, miejsca strzelców.
Ktoś w środku nas sprzedał.
Dominic wpatrywał się w mapę. „Tylko sześć osób znało tę trasę.”
„Celeste?” zapytał Owen.
„Wiedziała, że wychodzę. Nie wiedziała jak.”
Dźwięk dobiegł z tyłu. Odwróciłam się.
Celeste Whitmore wypadła z drzwi spalonego budynku, jej włosy były rozpuszczone, twarz pokryta sadzą, jeden rękaw zerwany z płaszcza. Owen podniósł broń.
„Nie strzelaj!” krzyknęła. „Proszę. Nie wiedziałam, że naprawdę chcą go zabić.”
Dominic zamarł jak śmierć. „Wyjaśnij.”
Łzy wyryły jasne ślady na jej policzkach. „Elliot powiedział, że to cię przestraszy. Powiedział, że musisz zrozumieć, że sojusz z moją rodziną ma znaczenie. Powiedział, że nikt nie umrze.”
„Elliot,” powtórzył Dominic.
Elliot Crane. Jego doradca. Jego strateg. Człowiek stojący za każdą ekspansją, każdą polityczną darowizną, każdą starannie zaaranżowaną wojną prawną. Człowiek, który obserwował mnie przez cztery dni z grzecznymi oczami i cierpliwością drapieżnika.
Zimno otworzyło się w moim żołądku.
„On zaplanował też truciznę,” wyszeptała Celeste. „Powiedział mi, że zamierzasz mnie zawstydzić po ślubie. Że umowy zostawiły mnie z niczym. Że będę żoną do zdjęć, podczas gdy ty oddasz prawdziwą władzę swoim ludziom.”
Dominic wyglądał, jakby ją uderzyła. „Umowy dały ci wspólną kontrolę nad szlakami transportowymi Whitmore’a.”
Celeste wpatrywała się. „Nie. Elliot pokazał mi—”
„Fałszywe dokumenty,” powiedziałam.
Oboje się odwrócili.
„Elliot potrzebował, żebyś była wystarczająco wściekła, by stać się użyteczna,” kontynuowałam. „Jeśli Dominic umrze przed małżeństwem, twoja rodzina obwinia zewnętrznych rywali. Jeśli Dominic przeżyje strach, biegniesz do Elliota po wskazówki. Jeśli zasadzka go zabije, Elliot wkracza w zgliszcza jako jedyny człowiek, który rozumie każdy system.”
Celeste przyłożyła drżącą rękę do ust.
Dominic uniósł broń w jej stronę.
Stanęłam między nimi.
Jego oczy wbiły się w moje. „Przesuń się.”
„Nie.”
„Próbowała mnie zabić.”
„Została obsłużona.”
„Wybrała.”
„Ja też.”
To go zatrzymało.
Dym unosił się między nami. Jego szczęka stwardniała. „Co to ma znaczyć?”
Nie było już gdzie się schować. Ulica płonęła. Jego doradca go zdradził. Celeste płakała za moim ramieniem. Owen obserwował mnie z bronią w ręku i podejrzeniem w każdym calu.
Obniżyłam pistolet.
„Nazywam się Elise Porter,” powiedziałam. „Ale nie jestem planistką gali.”
Dominic nie mrugnął.
„Mój ojciec to Malcolm Porter. Porter Freight. Południowy Filadelfia.”
Owen przeklął pod nosem.
Twarz Dominica zamknęła się. Wszyscy wzdłuż wybrzeża znali Malcolma Portera, czarującego starego diabła, który posiadał doki, związki zawodowe, ciężarówki, sędziów i dzieci, które uważał za inwentarz. Synów, gdy byli użyteczni. Córki, gdy były bardziej użyteczne.
„Jesteś córką Portera,” powiedział Dominic.
„Tak.”
„Weszłaś do mojego domu pod fałszywymi pretensjami.”
„Tak.”
„Jak długo?”
„Osiem tygodni.”
Jego broń opadła o cal, nie z powodu zaufania, ale z niedowierzania. „Raportowałaś mu.”
„Na początku.”
„Na początku,” powtórzył, każda sylaba zimniejsza. „A pocałunek?”
Przełknęłam. „Pocałunek był prawdziwy.”
Jego śmiech był cichy i dziki. „To okrutna rzecz do powiedzenia po przyznaniu, że wszystko wokół było fałszywe.”
„Miałam obserwować cię, a nie ratować.”
„Ale uratowałaś.”
„Tak.”
„Dlaczego?”
Mogłam mu przekazać strategię. Mogłam powiedzieć, że moja rodzina nic nie zyska, jeśli Elliot przejmie kontrolę. Mogłam wyjaśnić, że chaos w portach zaszkodzi wszystkim. Te stwierdzenia były prawdziwe.
Nie były prawdą.
„Ponieważ nie byłeś mężczyzną, jakiego mi obiecano,” powiedziałam. „Ponieważ obserwowałam cię przez osiem tygodni i widziałam kogoś, kto przeraża ludzi, tak, ale także płacił rachunki szpitalne dla robotników portowych, trzymał truciznę z dala od dzielnic pod swoją kontrolą i znał każde dziecko strażnika po imieniu. Ponieważ gdy uniosłeś ten kieliszek, nie widziałam celu. Widziałam ciebie.”
Ból przeszedł przez jego twarz, zanim go ukrył.
„Wprowadź ją do samochodu,” powiedział do Owena, mając na myśli Celeste. „Zamknij ją. Nie rozmawia z nikim poza mną.”
Potem podszedł wystarczająco blisko, by tylko ja mogłam go usłyszeć.
„Jeśli mnie znowu zdradzisz,” powiedział, „nie przeżyję tego jako mężczyzna. Stanę się potworem, którego twój ojciec wysłał cię tutaj znaleźć.”
Skinęłam głową, ponieważ ostrzeżenie było ostatnią łaską, jaką miał do zaoferowania.
„Nie będziesz musiał.”
Z powrotem w Blackwood House Dominic rzucił szklankę w kominek i stał wśród błyszczących kawałków jak człowiek, który odmawia krwawienia publicznie.
„Osiem tygodni,” powiedział.
„Tak.”
„Moje spotkania. Moi ludzie. Moje rutyny.”
„Tak.”
„Moje słabości.”
„Na początku.”
Ostrym ruchem się obrócił. „Przestań to mówić.”
„Przestałam raportować przed balem.”
„Kiedy?”
„W noc, gdy śledziłam cię do szpitala Mercy Harbor.”
Jego wyraz twarzy się zmienił. Nie wiedział.
Mówiłam dalej, zanim odwaga mnie opuściła. „Poszedłeś sam. Bez kamer. Bez prasy. Siedziałeś przez dwie godziny z umierającym kierownikiem portu, ponieważ jego żona utknęła w śniegu. Trzymałeś go za rękę, żeby nie umarł w pustym pokoju. Zadzwoniłam do mojego ojca po tym i powiedziałam mu, że nie było nic użytecznego do zgłoszenia w tym tygodniu.”
Dominic odwrócił wzrok.
„To wtedy zaczęłam kłamać im,” powiedziałam. „Przed pocałunkiem. Przed tym wszystkim.”
Zamknął oczy na chwilę. „Czy myślisz, że to naprawia to, co zrobiłaś?”
„Nie.”
„Dobrze.”
„Ale mogę ci pomóc powstrzymać Elliota.”
Zaśmiał się bez ciepła. „Za zgodą twojego ojca?”
„Z jego zgodą lub bez niej.”
„Ludzie nie opuszczają rodzin takich jak nasze.”
„Wiem.”
„Więc nie sprzedawaj mi ładnych historii, Elise.”
Przeszłam przez pokój i położyłam dłoń na jego sercu. Złapał mnie za nadgarstek, ale nie usunął mojej ręki.
„Nie proszę cię, byś wierzył w ładne historie,” powiedziałam. „Proszę cię, byś uwierzył w dźwignię. Elliot niedocenia kobiet. Użył Celeste, ponieważ myślał, że ambicja czyni ją głupią. Obserwował mnie, ponieważ myślał, że chęć posiadania ciebie czyni mnie słabą. Zdradził cię, ponieważ myślał, że lojalność to coś, co mężczyźni tacy jak on mogą kupić i sprzedać. Ta arogancja to otwarte drzwi.”
Uścisk Dominica wokół mojego nadgarstka się wzmocnił. „I wiesz, jak przez nie przejść?”
„Wiem, jak kopnąć je z zawiasów.”
Przez chwilę złość walczyła z instynktem w jego oczach. Obserwowałam, jak toczy się wojna: zdradzony mężczyzna, strateg, zraniony chłopiec ukryty pod imperium, samotny król, który właśnie dowiedział się, że jego zamek jest wyłożony nożami.
W końcu pochylił czoło do mojego.
„Nie wybaczam ci,” wyszeptał.
„Wiem.”
„Nie ufam ci.”
„Będziesz.”
„Ten poziom arogancji powinien mnie wkurzać.”
„I tak jest.”
Jego usta musnęły moje, prawie pocałunek i prawie odmowa. „To także utrzymuje mnie przy życiu.”
Plan rozpoczął się od Celeste.
Siedziała w strzeżonym pokoju, nosząc sweter kogoś innego, z siniakami na twarzy i gorszymi obrażeniami na swojej dumie. Gdy Dominic i ja weszliśmy razem, jej wzrok opadł na jego rękę unoszącą się blisko mojego pleców, a potem podniosła go do mojej twarzy. Z jej ust wydobył się gorzki śmiech.
„Więc nie jest już więźniem.”
„Nigdy nie byłam w tym dobra,” powiedziałam.
Oczy Celeste się zwęziły. „Nadal cię nienawidzę.”
„To akceptowalne. Nie przyszłam po przyjaźń.”
„Więc po co tu jesteś?”
„Ponieważ Elliot sprawił, że patrzyłyśmy na siebie, gdy powinnyśmy były patrzeć na niego.”
Jej usta się napięły.
Dominic położył teczkę na stole. „To są prawdziwe warunki małżeństwa.”
Celeste otworzyła ją podejrzliwymi palcami. Jej twarz zmieniła się, gdy czytała. Najpierw niedowierzanie. Potem zdezorientowanie. Potem przerażenie.
„Powiedział mi, że nie będę miała nic,” wyszeptała.
„Miałabyś kontrolę nad trzema kontraktami portowymi i miejsce w zarządzie legalnej firmy,” powiedział Dominic. „Miałabyś władzę.”
Łzy pojawiły się w oczach Celeste, ale z gniewem je przetarła. „Powiedział, że się z ciebie śmieję.”
„Nie śmiałem się.”
„Nie kochałeś mnie.”
„Nie,” powiedział Dominic. „Ale szanowałem cię.”
Szczerość zraniła ją głębiej niż okrucieństwo.
Spojrzała na mnie. „A co ty zyskałaś za uratowanie go?”
„Komplikacje.”
Przeciw swojej woli, Celeste prawie się uśmiechnęła. Zniknęło to natychmiast. „Elliot ma zabezpieczone biuro pod starym terminalem promowym. Zabrał mnie tam dwa razy. Nigdy nie widziałam kodu dostępu, ale pamiętam jego rytm. Cztery cyfry. Ostatnie dwie się zgadzały.”
Pochyliłam się do przodu. „Co jeszcze?”
„Ma akta. Nagrania. Zabezpieczenia na wszystkich. Jeśli zostanie ujawniony, uwolni wystarczająco dużo, by zrujnować Dominica, mojego ojca, Porterów, połowę miasta.”
„To nie jest zamach,” powiedziałam. „To jest przełącznik martwego człowieka.”
Twarz Dominica stwardniała. „Gdzie jest terminal?”
Celeste podała adres.
Gdy skończyła, spojrzała na Dominica. „Jeśli ci pomogę, co się ze mną stanie?”
Badał ją. „Odpowiesz za truciznę.”
Jej twarz zadrżała.
„Ale,” dodał, „odpowiesz żywa. A gdy to się skończy, zdecydujesz, czy chcesz pozostać w tym świecie, czy odejść z wystarczającą ilością pieniędzy i ochrony, by zacząć od nowa gdzieś, gdzie nikt cię nie rozpozna.”
Celeste wpatrywała się w niego. „Pozwolisz mi odejść?”
„Uczę się,” powiedział, zerkając na mnie, „że klatki tworzą bardziej niebezpiecznych wrogów niż wolność.”
Terminal promowy był pułapką, oczywiście.
Elliot chciał, aby Dominic przyszedł osobiście. Zamiast tego, Celeste i ja poszłyśmy naprzód.
Dominic nienawidził planu. Nienawidził go głośno, prywatnie i z wystarczającą ilością wynalazczego przekleństwa, by zaimponować Owenowi. Ale logika się zgadzała. Elliot spodziewał się gniewu Dominica. Spodziewał się mężczyzn z bronią. Spodziewał się męskiej dumy szturmującej przez główne wejście.
Nie spodziewał się, że dwie kobiety, które manipulował, i które zlekceważył, przybędą razem w skradzionym vanie do konserwacji miasta.
„Jeździsz jak przestępca,” mruknęła Celeste, gdy zaparkowałam dwie ulice dalej.
„Wychowałam się wśród kilku.”
„To wyjaśnia twoją osobowość.”
„Właśnie miałam to samo powiedzieć.”
Weszłyśmy przez tunel serwisowy, który Celeste pamiętała z jednej z wizyt Elliota. Terminal pachniał solą, rdzą i pieniędzmi, które zostały pozostawione do zgniotu. Śnieg przesiewał się przez przerwy w dachu. Gdzieś poniżej maszyny brzęczały. Elliot miał moc, serwery i wystarczającą arogancję, by ukrywać się w miejscu, które Dominic posiadał przez trzy firmy-widma.
Celeste dotknęła swojej rozciętej wargi. „Jeśli nas zabije, chcę, aby to zostało nagrane, że nadal cię nie lubię.”
„Nagrane.”
„Ale,” dodała niechętnie, „miałaś rację.”
„To brzmiało bolesnie.”
„Było.”
Znalazłyśmy Elliota w pokoju kontrolnym, otoczonego monitorami i zamkniętymi szafkami. Wstał, gdy weszłyśmy. Zaskoczenie błysnęło na jego starannie wyważonej twarzy, zanim przykryło je rozbawienie.
„Panie,” powiedział. „Jakie rozczarowanie. Prosiłem o Dominica.”
„Był zajęty,” powiedziałam.
Celeste uniosła podbródek. „Będąc żywym.”
Uśmiech Elliota zbladł. „Celeste, zawsze myliłaś przetrwanie z inteligencją.”
„Nie,” powiedziała. „Pomyliłam twoją uwagę z szacunkiem.”
To go uderzyło. Jego oczy stały się zimne.
Ruchnął w stronę broni na biurku, ale byłam szybsza. Strzeliłam w monitor obok jego ręki. Iskrzenie rozbłysło po całym pomieszczeniu. Zamarł.
„Następny strzał przechodzi przez twój nadgarstek,” powiedziałam.
Elliot zaśmiał się cicho. „Córka Malcolma Portera. Zastanawiałem się, kiedy przestaniesz udawać, że jesteś bezbronna.”
Utrzymałam pistolet stabilnie. „Zanim przestaniesz oddychać, najwyraźniej.”
„Wierzysz, że Dominic cię zatrzyma?” zapytał. „Mężczyźni tacy jak on wybaczają zdradę tylko wtedy, gdy pragnienie ich oślepia. Pragnienie znika. Krew pozostaje.”
Celeste cicho zbliżyła się do szafek, podczas gdy ja trzymałam jego uwagę.
„Używałeś kobiet, ponieważ ich nienawidziłeś,” powiedziałam. „To uczyniło cię przewidywalnym.”
„Używałem ambicji,” Elliot poprawił. „Twojej. Jej. Dominica. Twojego ojca. Wszyscy czegoś chcą.”
„Czego ty chcesz?”
Jego maska opadła. „Czego zasłużyłem.”
„Oto to.”
Jego twarz się skrzywiła. „Zbudowałem imperium Sterlingów, podczas gdy on bawił się jak książę. Posprzątałem katastrofy jego ojca, pogrzebałem świadków, kupiłem sędziów, negocjowałem pokój i uśmiechałem się, podczas gdy on dziedziczył tron. Wiesz, jak mężczyźni tacy jak Dominic nazywają mężczyzn takich jak ja?”
Nic nie powiedziałam.
„Użyteczni,” wypluł.
Celeste znalazła zewnętrzny dysk dokładnie tam, gdzie miałyśmy nadzieję, że będzie.
Elliot dostrzegł jej odbicie w ciemnym ekranie i rzucił się.
Wszystko pękło jednocześnie.
Strzelił. Celeste krzyknęła i schowała się za szafką. Strzeliłam mu w ramię. Zderzył się ze mną, zrzucając pistolet z mojej ręki. Uderzyliśmy w podłogę mocno. Jego palce zacisnęły się na moim gardle z wyćwiczonym okrucieństwem.
„Myślisz, że jesteś inna?” syczał. „Jesteś tylko kolejną córką, próbującą udowodnić, że zasłużyła na dziedzictwo syna.”
Uderzyłam go kolanem w żebra. Jęknął, ale jego chwyt się trzymał. Czarne punkty zaczęły pełzać na krawędziach mojego widzenia.
Potem Celeste uderzyła go w głowę metalową tacą serwisową.
Elliot zgiął się na bok, oszołomiony.
Celeste stała nad nim, drżąc. „Dekoracyjna panna młoda,” wyszeptała. „Pamiętasz?”
Drzwi otworzyły się kilka sekund później.
Dominic wszedł z Owenem i sześcioma uzbrojonymi mężczyznami, wyglądając jak każdy koszmar, na który Elliot kiedykolwiek zasłużył. Jego oczy znalazły mnie na podłodze. Przez jedną surową sekundę całe pomieszczenie zobaczyło, co czuł, zanim mógł to ukryć.
„Elise.”
„Jestem w porządku,” sapnęłam.
„Nie masz już prawa definiować, co to znaczy być w porządku.”
Podniósł mnie niepewnymi rękami, sprawdzając moje gardło, moją twarz, moje oddychanie. Próbowałam zrobić żart. Jego wyraz twarzy zabił go. Bał się. Nie był zirytowany. Nie był zaborczy. Bał się w sposób, który rozdarł coś między nami na szeroko.
Owen powstrzymał Elliota, który śmiał się, nawet gdy krew przesiąkała mu przez kołnierz.
„Myślisz, że to się kończy na mnie?” Elliot zakaszlał. „Wysłałem kopie. Prokuratorzy federalni. Redakcje. Rodziny rywalizujące. Jeśli upadnę, wszyscy płoną.”
Celeste uniosła dysk. „Masz na myśli te?”
Jego uśmiech zniknął.
Spojrzałam na Dominica. „Kłamał o uwolnieniu. Potrzebował plików w pobliżu, ponieważ dźwignia działa tylko wtedy, gdy kontrolujesz, kiedy się to dzieje.”
Dominic wpatrywał się w Elliota, a przez chwilę myślałam, że zabije go tam, gdzie klęczał.
Zamiast tego cofnął się.
„Zadzwoń do kontaktu federalnego,” powiedział do Owena.
Wszyscy zamarli.
Owen wpatrywał się. „Panie?”
„Zadzwoń do niej.”
Elliot znów zaczął się śmiać, ale tym razem niepewność przerwała jego śmiech. „Nie oddasz mnie rządowi. Te pliki obciążają także ciebie.”
Dominic nie odwrócił wzroku od niego. „Niektóre z nich.”
Cisza opadła na pokój.
To był zwrot, którego nikt z nas się nie spodziewał.
Dominic zwrócił się do mnie, a wyraz jego twarzy nie był poddaniem. To była decyzja.
„Mój ojciec zbudował zgniłe części,” powiedział. „Elliot je powiększył. Utrzymałem kontrolę, ponieważ mówiłem sobie, że władza oznacza lepsze zarządzanie maszyną niż ktokolwiek inny. Ale takie maszyny jak ta nie stają się czyste, ponieważ jeden człowiek nie lubi krwi w zębatkach.”
Patrzyłam na niego. „Dominic.”
Dotknął mojego posiniaczonego gardła z niewyobrażalną ostrożnością. „Prosiłaś mnie, bym ci zaufał. Teraz proszę cię, byś obserwowała mnie, jak staję się kimś, kto na to zasługuje.”
Elliot przeklinał go. Celeste płakała w milczeniu. Owen wyglądał, jakby podłoga otworzyła się pod jego stopami.
W ciągu godziny agenci federalni przybyli przez prywatne ustalenie, które Dominic najwyraźniej trzymał ukryte przez lata i nigdy nie użył. Elliot został wzięty żywy. Pliki stały się kartami przetargowymi, nie dla ucieczki, ale dla kontrolowanej demolki. Nazwy, trasy, firmy-widma, przekupieni urzędnicy, brutalne grupy—Dominic oddał wystarczająco dużo, by zniszczyć najgorsze części swojego własnego imperium i chronić ludzi, którzy zostali uwięzieni w jego wnętrzu.
To nie uczyniło go niewinnym.
Nigdy nie udawał, że tak jest.
Trzy miesiące później Blackwood House zorganizował kolejne formalne spotkanie. Żadne zaręczyny. Żadne zatrute szampany. Żaden kwartet smyczkowy udający, że nie zauważa paniki.
Tym razem bal był wypełniony robotnikami portowymi, prawnikami, byłymi kierowcami, personelem ochrony i rodzinami, które spędziły lata żyjąc w cieniu mężczyzn takich jak Malcolm Porter, Elliot Crane i ojciec Dominica. Tego wieczoru ogłoszono legalną Fundację Blackwood Harbor, finansowaną z przejętych aktywów i prywatnych ugód wystarczająco dużych, by sprawić, że starzy przestępcy będą się dusić.
Celeste Whitmore stała przy mównicy w granatowym garniturze, bez pierścionka i bez drżącego uśmiechu. Zdecydowała się zeznawać przeciwko Elliotowi w zamian za ochronę i wykorzystała wpływy swojej rodziny, aby wymusić reformy w pomieszczeniach, gdzie moralne argumenty same w sobie umarłyby grzecznie w komisji. Nadal mnie nie lubiła. Ja również jej nie lubiłam. Dobrze współpracowałyśmy.
Owen został szefem operacji bezpieczeństwa prawnego, tytuł wystarczająco szanowany, by uczynić go nieszczęśliwym.
Mój ojciec wydziedziczył mnie w liście tak sztywnym, że mógłby być wyryty. Oprawiłam go. Dominic powiesił go w swoim biurze bez pytania. Udawałam, że jestem zła. Nie byłam.
Pod koniec nocy Dominic znalazł mnie na balkonie nad East River. Śnieg przesuwał się nad ciemną wodą, łagodniejszy niż noc, w którą go pocałowałam, łaskawszy niż świat, który nas stworzył.
„Zniknęłaś,” powiedział.
„Cieszyłam się pięcioma minutami bez publicznego powiązania z reformą, zdradą lub skandalem.”
„Za późno.”
Stał obok mnie, blisko, ale nie zamykając mnie w sobie. Nauczył się różnicy. To miało większe znaczenie niż przeprosiny.
„Zrezygnowałeś z królestwa,” powiedziałam.
„Zachowałem to, co zasługiwało na zachowanie.”
„Dom?”
„Ludzi.” Spojrzał na mnie. „Ciebie.”
Uśmiechnęłam się trochę. „Uważaj. To prawie brzmiało emocjonalnie zdrowo.”
„Ewoluuje. Powoli. Pod protestem.”
„Dobrze.”
Sięgnął do kieszeni i wyciągnął małe aksamitne pudełko.
Spojrzałam na nie. „Dominic.”
„To nie jest pierścionek.”
„Ludzie mówią to tylko wtedy, gdy to absolutnie jest pierścionek.”
Otworzył pudełko.
W środku nie było diamentu. To był stary mosiężny klucz związany wąską niebieską wstążką.
„Południowe biuro,” powiedział. „Strategia fundacji, nadzór bezpieczeństwa, jakikolwiek tytuł zdecydujesz, że chcesz. Żadnej klatki. Żadnej smyczy. Żadnego skradzionego imienia. Twoje drzwi. Twoje decyzje. Twoja wolność, by odejść.”
Moje gardło się zacisnęło, a ja odmówiłam obwinienia emocji.
„A jeśli zostanę?”
Jego oczy trzymały moje. „Wtedy będzie to dlatego, że sama tego zechcesz.”
To była różnica między światem, który odziedziczyliśmy, a tym, który próbowaliśmy zbudować. Mężczyźni tacy jak Elliot wierzyli, że ludzie są kawałkami na planszy. Mężczyźni tacy jak mój ojciec wierzyli, że lojalność można wyhodować przez strach. Nawet Dominic kiedyś wierzył, że ochrona i posiadanie stoją wystarczająco blisko, by dzielić to samo imię.
Ale miłość, prawdziwa miłość, nie żądała poddania.
Otwierała drzwi i przetrwała odpowiedź.
Wzięłam klucz.
Dominic wypuścił powietrze jak mężczyzna, który czekał miesiącami na pozwolenie, by oddychać.
„Następnym razem, gdy cię pocałuję publicznie,” powiedziałam, zbliżając się, „nie będzie to po to, by uratować twoje życie.”
„Nie?”
„Nie. Będzie to po to, by przypomnieć wszystkim, że zniszczyłam twoje zaręczyny, ujawniłam twojego doradcę, pomogłam zdemontować twoje przestępcze imperium i w jakiś sposób nadal stałam się najlepszą decyzją, jaką kiedykolwiek podjąłeś.”
Potem się uśmiechnął—w pełni, pięknie, niebezpiecznie—ale już nie jak mężczyzna ukrywający ostrza za zębami.
„Skromna jak zawsze, Elise Porter.”
„Szczera jak zawsze, Dominic Sterling.”
Pocałowałam go pod padającym śniegiem, nie jako szpieg, nie jako broń, nie jako kobieta udająca, że jest nieszkodliwa w pokoju pełnym wilków.
Pocałowałam go jako siebie.
I tym razem nic się nie złamało.
