Patrzył na nią z drugiej strony nietkniętej tacy. „Co dokładnie robisz?”
„Czekam.”
„Na co?”
„Na to, żebyś zjadł.”
„Już ci mówiłem, że nie jestem głodny.”
„Słyszałam cię.”
„To czemu wciąż tam siedzisz?”
„Ponieważ twoje leki muszą być przyjmowane z jedzeniem, a ja nie mam pilniejszego miejsca, w którym muszę być.”
Nathaniel wypuścił zimny, pozbawiony humoru oddech. „Naprawdę myślisz, że możesz mnie przetrzymać?”
Grace oparła się wygodnie w krześle i złożyła dłonie na kolanach. „Panie Ashford, kiedyś pracowałam na nocnej zmianie na oddziale dziecięcym podczas pełni księżyca, wybuchu wirusa żołądkowego i alarmu pożarowego, który uruchomił mały chłopiec, próbując podgrzać swojego misia w mikrofalówce. Czekanie to nie jest miejsce, w którym się łamię.”
Eleanor natychmiast zwróciła się w stronę kredensu, ale nie na tyle szybko, by ukryć drganie w kąciku ust.
Minęło pięć minut. Potem kolejne pięć. Deszcz delikatnie muskał szybę. Zupa straciła parę. Grace nie namawiała go, nie schlebiała mu, nie litowała się nad nim ani nie groziła mu. Po prostu pozostała w swoim krześle, jakby dzielenie kolacji z wściekłym miliarderem było najzwyklejszym czwartkowym wieczorem, jaki można sobie wyobrazić.
W końcu Nathaniel wziął łyżkę. „Irrytujesz mnie.”
„Przeszłam od przerażającej do irytującej w jeden dzień,” powiedziała Grace. „To postęp.”
Wziął jeden kęs, głównie dlatego, że chciał zakończyć impas. Grace natychmiast wstała.
„Dobrze,” powiedziała. „Leki za dziesięć minut.”
„To wszystko?”
„To wszystko.”
„Żadnej wykładu o małych zwycięstwach?”
„Chcesz jeden?”
„Nie.”
„To skończ kurczaka.”
Odeszła, zanim zdążył odpowiedzieć. Nathaniel obserwował, jak odchodzi, zirytowany w sposób, którego nie potrafił nazwać. Pielęgniarki przed nią traktowały każdy kęs jak cud, a każdy mały ruch jak paradę. Grace zachowywała się tak, jakby jedzenie kolacji nie było heroiczne. Jakby nie był zrobiony z pękniętego szkła. Jakby wciąż miał zobowiązania wobec siebie.
To go obrażało.
To także, choć wolałby wpaść prosto do morza, by to przyznać, sprawiało, że czuł się mniej uwięziony.
Następnego ranka, dokładnie o dziewiątej, weszła do jego pokoju z kawą i tabletem. Nathaniel siedział blisko okna, udając, że nie nasłuchuje jej kroków. „Dzień dobry, Nathaniel.”
„Panie Ashford.”
„Dzień dobry, panie Radosny.”
Powoli obrócił krzesło. „Nie nazywaj mnie tak.”
„Zrozumiano.” Postawiła kawę blisko niego. „Panie Radosny.”
„Mogę cię zwolnić.”
„Możesz poprosić Eleanor, żeby mnie zwolniła. Eleanor mnie lubi.”
Z korytarza, nie zwalniając tempa, Eleanor powiedziała: „Lubię.”
Oczy Nathaniela się zwęziły. „Ten dom kiedyś miał standardy.”
„Wciąż je ma,” odpowiedziała Grace. „Dlatego terapia zaczyna się o dziesiątej.”
„Nie.”
„Twoja sprzeciw została wypuszczona w kosmos i zignorowana.”
„Nie zamierzam robić terapii.”
„Zamierzasz.”
„Nie chce mi się.”
„To niefortunne, ale nie jest medycznie ważne.”
Spojrzał na nią z gniewem. Ona spojrzała z cierpliwością zamkniętych drzwi. Po piętnastu minutach ciszy Grace otworzyła książkę w miękkiej oprawie i zaczęła czytać w krześle obok niego.
„Co teraz robisz?” zapytał Nathaniel.
„Czekam na mojego pacjenta.”
„Nie masz pacjenta. Masz zakładnika.”
„Zakładnicy nie mają celów terapeutycznych.”
„Ja też nie.”
Grace spojrzała w górę. „Masz. Po prostu je zakopałeś pod samolubstwem i drogimi swetrami.”
Jego twarz zamarła. Przez jedną ostrą sekundę zastanawiała się, czy posunęła się za daleko, za szybko. Potem odwrócił się. „Wynoś się.”
„Nie.”
„Mówiłem, wynoś się.”
„A ja mówię nie.”
Cisza, która nastąpiła, ważyła więcej niż złość. Grace zamknęła książkę, ale nie wyszła. Obserwowała szare wody razem z nim. Kilka minut później Nathaniel powiedział cichym głosem: „Będziesz żałować, że wzięłaś tę pracę.”
Grace odpowiedziała równie cicho. „Może. Ale nie dzisiaj.”
Poszedł na terapię o 10:42, co Grace zanotowała jako sukces tylko w swoich prywatnych notatkach.
Pierwsze tygodnie stały się wojną toczoną na calach.
Nathaniel odmawiał porannych rozciągnięć, więc Grace postawiła jego kawę wystarczająco daleko, by sięgnąć po nią zmuszało jego mięśnie do pracy. Narzekał na ćwiczenia chwytne, więc poprosiła go, by otworzył oporne słoiki w kuchni, aż zrozumiał, zbyt późno, że wykonał trzy serie. Raz, w jednym z jego ciemniejszych nastrojów, rzucił stos papierów terapeutycznych na podłogę, a ona spojrzała na bałagan i powiedziała: „Twoje nogi nie poruszają się tak, jak kiedyś. Twoje ramiona są w porządku. Podnieś je.”
„Jesteś niewiarygodna.”
„Opóźniasz.”
„Jestem na wózku inwalidzkim.”
„A także jesteś osobą, która zrobiła ten bałagan.”
Patrzył na nią tak długo, że Eleanor, obserwując z korytarza, prawie weszła. Potem Nathaniel pochylił się, złapał krawędź pierwszej strony między palcami i zaczął zbierać rozsypane kartki. Zajęło mu to siedem minut. Przez pięć z nich mamrotał przekleństwa. Kiedy skończył, rozciągnął się dalej, niż podczas całej zaplanowanej sesji.
Grace wzięła od niego papiery. „Dziękuję.”
„Nienawidzę cię.”