Richard badał ją. „A ty jesteś?”
„Jego pielęgniarką.”
„Na razie,” powiedział Richard cicho.
Nathaniel to usłyszał. Jego głowa się odwróciła. „Czy to była groźba?”
„Nie. Przypomnienie.” Richard znów się uśmiechnął, zebrał swoje papiery i zostawił teczkę. „Sześć tygodni, Nate. Zarząd nie będzie czekał wiecznie.”
Po odejściu Richarda Nathaniel pozostał całkowicie nieruchomy przez kilka minut. Potem zrzucił teczkę z biurka. Dokumenty przesunęły się po podłodze jak białe flagi.
Tym razem Grace nie powiedziała mu, żeby je podniósł.
Patrzył na porozrzucane dokumenty. „Słyszałeś go. Jestem niestabilny.”
„Słyszałam mężczyznę, który chce, żeby twój podpis obraził cię w twoim własnym domu.”
„Ma rację w jednej rzeczy.”
„Jakiej?”
Głos Nathaniela opadł. „Nie obchodzi mnie, co stanie się z firmą.”
Grace spojrzała na niego. „To kłamstwo.”
Odwrócił się w jej stronę. „Nie znasz mnie.”
„Wiem, że nie budowałeś robotów chirurgicznych dla małych szpitali, ponieważ kochałeś kwartalne raporty. Wiem, że walczyłeś, aby utrzymać swoją fundację niezależną, gdy sprzedaż uczyniłaby cię bogatszym. Wiem, że gdzieś pod tym niezwykle drogim złym humorem jest mężczyzna, który kiedyś się liczył.”
Jego ręce zacisnęły się na kołach wózka. „Przestań udawać, że wiesz, dlaczego cokolwiek zrobiłem.”
Grace chciała mu to wtedy powiedzieć. Chciała mu opowiedzieć o bransoletce szpitalnej swojej matki, liście z jego fundacji, o tym, jak jej rodzina płakała wokół kuchennego stołu, ponieważ obcy, którego nigdy nie spotkają, uratował ich przed utratą wszystkiego. Ale wdzięczność ujawniona w niewłaściwym czasie może brzmieć jak dług, a Nathaniel był zbyt zraniony, aby przyjąć cokolwiek, nie zamieniając tego w dowód manipulacji.
Więc przełknęła prawdę.
„Na razie,” powiedziała, „wiem, że terapia zaczyna się za dwadzieścia minut.”
Nathaniel zaśmiał się gorzko. „Oto to. Z powrotem do pracy.”
„Tak,” powiedziała Grace. „Ponieważ jeśli Richard Ashford chce udowodnić, że jesteś skończony, najgrubsza możliwa odpowiedź to stać się silniejszym.”
Spojrzał na nią wtedy. Naprawdę spojrzał. Coś w jego wyrazie się zmieniło.
Nie zaufanie.
Jeszcze nie.
Ale może pierwsza podejrzliwość, że nie stoi z wszystkimi innymi.
Postęp przychodził jak świt przez burzowe chmury: powoli, nierówno, często ukryty, aż pokój nagle stawał się jaśniejszy.
Nathaniel zaczął odpowiadać na e-maile. Na początku dyktował obelgi, których nigdy nie wysyłał. Potem zaczął czytać raporty. Następnie poprosił Eleanor, aby przyniosła mu archiwalne pliki fundacji. Pewnej nocy Grace znalazła go w bibliotece otoczonego teczkami, okulary nisko na nosie, notatnik prawny spoczywający na kolanach.
„Uważaj,” powiedziała z progu. „To wygląda niebezpiecznie jak dbanie.”
Nie spojrzał w górę. „Idź sobie.”
„Opisałeś pilota chirurgii wiejskiej w Idaho jako „finansowo absurdalny, ale moralnie oczywisty.” To było w notatce z 2016 roku.”
Teraz spojrzał w górę. „Czytałaś moje notatki?”
„Niektórzy ludzie czytają powieści romantyczne.”
„To niepokojące.”
„Miałeś lepszy styl pisania przed wypadkiem.”
„Miałem lepsze wszystko przed wypadkiem.”
Znajoma gorycz weszła do pokoju z tym zdaniem. Grace weszła do środka, ale nie złagodziła swojego głosu. „Nie. Miałeś inne rzeczy przed wypadkiem. Niektóre były lepsze. Niektóre gorsze.”
„Zamierzasz to umieścić na plakacie?”
„Tylko jeśli zgodzisz się stać obok niego, wyglądając na zirytowanego.”
Dał najmniejszy uśmiech. Tym razem pozwoliła sobie go złapać. „Oto.”
Jego twarz stwardniała. „Nie rób tego.”
„Twój pierwszy prawdziwy uśmiech, odkąd przyjechałam.”
„Uśmiechnąłem się, gdy Richard odszedł.”
„To było żądza krwi. Inna kategoria.”
Spojrzał w dół na notatnik prawny, ale uśmiech utrzymywał się o sekundę dłużej, niż zamierzał.
W następnym tygodniu próbował stanąć między równoległymi barami po raz pierwszy, odkąd Grace przyszła do domu. Dr Hayes nadzorował. Eleanor obserwowała z progu, trzymając obie ręce na ustach. Grace stała wystarczająco blisko, aby go złapać, jeśli upadnie, ale wystarczająco daleko, aby praca należała do niego. Ramiona Nathaniela drżały. Pot na jego szarym koszuli ciemniał. Jego nogi trzęsły się pod nim, niepewne i wściekłe.
„Nie mogę,” powiedział przez zęby.
„Jesteś,” odpowiedziała Grace.
„Nie jestem.”
„Kłócisz się ze mną, stojąc. To multitasking.”
„Grace.”
Sposób, w jaki powiedział jej imię, zatrzymał ją. Nie z gniewem. Z lękiem.
Zbliżyła się. „Usiądź, jeśli musisz. Ale nie nazywaj tego niczym.”
Jego oddech był urywany. Minęło dziesięć sekund. Piętnaście. Dwadzieścia. Pozostał w pozycji pionowej. Potem jego kolana ugięły się, a Dr Hayes pomógł mu z powrotem usiąść.
Upokorzenie wykrzywiło twarz Nathaniela. „Żałosne.”
Grace przykucnęła przed nim, zanim słowo mogło się osadzić. „Nie.”
Odwrócił wzrok.
„Nie,” powtórzyła, ostrzej teraz. „Nie masz prawa nazywać dwudziestu sekund walki żałosnymi.”
Jego oczy błysnęły. „Nie masz prawa mówić mi, jak to się czuje.”
„Masz rację. Nie mam. Ale mogę ci powiedzieć, co widziałam. Widziałam mężczyznę, któremu powiedziano, że jego życie się skończyło, który mimo to wstał.”