Klik.
Zofia powoli wypuściła powietrze.
Policjanci wyglądali teraz na znacznie spokojniejszych.
Byli przekonani, że odzyskali pełną kontrolę nad sytuacją.
Jeden z nich cofnął się o krok i uśmiechnął z wyższością.
— Widzi pani? Wszystko poszłoby znacznie łatwiej, gdyby od początku współpracowała.
Zofia lekko odwróciła głowę.
— Przecież współpracowałam.
— Cały czas pani dyskutowała.
— Zadawałam pytania.
Drugi funkcjonariusz parsknął śmiechem.
— W praktyce to dokładnie to samo.
Po raz pierwszy na twarzy Zofii pojawiła się zmiana.
Nie był to jednak strach.
Nie złość.
Raczej szczere zdumienie.
Spojrzała prosto na stojącego obok policjanta.
— Naprawdę chcecie dalej tak postępować?
Roześmiał się.
— To ma być groźba?
— Nie.
Zofia zrobiła krótką przerwę.
— To rada.
Pierwszy policjant przewrócił oczami.
— Tacy ludzie jak pani zawsze myślą, że znają wszystkie przepisy.
Zofia nie odpowiedziała.
Po chwili powiedziała jednak:
— W wewnętrznej kieszeni mojej kurtki jest pewien przedmiot.
Policjant przyjrzał jej się podejrzliwie.
— Jaki?
— Małe skórzane etui.
— Jest tam coś, o czym powinniśmy wiedzieć?
— Sądzę, że powinni je panowie wyjąć.
Mężczyźni ponownie wymienili rozbawione spojrzenia.
— Dobrze.
Jeden z nich wsunął dłoń do wewnętrznej kieszeni kurtki Zofii.
Po chwili wyczuł palcami etui.
Wyciągnął je na zewnątrz.
Było niewielkie, wykonane z ciemnej skóry.
Policjant obrócił je w dłoni.
— Co to jest?
Zofia spojrzała na niego.
— Proszę otworzyć.
Otworzył.
Uśmiech natychmiast zniknął z jego twarzy. 😳
Przez kilka sekund tylko patrzył w milczeniu na zawartość.
Jego partner zmarszczył czoło.
— Co tam jest?
Pierwszy funkcjonariusz nie odpowiedział.
— Co to jest? — powtórzył drugi.
Mężczyzna podał mu skórzane etui.
Drugi policjant również zamarł.
W środku znajdowała się służbowa odznaka.
Obok leżała legitymacja państwowa ze zdjęciem Zofii i jej pełnymi danymi.
Napis pod fotografią nie pozostawiał żadnych wątpliwości.
BIURO SPRAW WEWNĘTRZNYCH.
Żaden z funkcjonariuszy nie powiedział ani słowa.
Zofia nadal stała w kajdankach, przyciśnięta do samochodu.
Pierwszy policjant spojrzał na legitymację.
Potem na nią.
Następnie znów na dokument.
— Pani jest…
— Tak.
Jego twarz wyraźnie pobladła.
Drugi jeszcze raz przeczytał legitymację, jakby liczył na to, że napis nagle zmieni znaczenie.
Zofia odwróciła się odrobinę, żeby widzieć obu mężczyzn.
— Pytałam, dlaczego mnie zatrzymaliście.
Nie odpowiedzieli.
— Prosiłam, żebyście się przedstawili.
Nadal panowała cisza.
— Wykonywałam wszystkie wasze polecenia.
Pierwszy funkcjonariusz natychmiast sięgnął do kajdanek.
— Proszę pani, doszło do oczywistego nieporozumienia.
Zofia przez dłuższą chwilę patrzyła mu w oczy.
— Nieporozumienia?
— Otrzymaliśmy zgłoszenie dotyczące podejrzanego samochodu.
— Jakie dokładnie zgłoszenie?
Policjant zawahał się.
Jego partner szybko wtrącił:
— Samochód odpowiadał opisowi.
— Jakiemu opisowi?
Tym razem również nie padła żadna odpowiedź.
Zofia skierowała wzrok na radiowóz.
— Przypuszczam, że nagrania dyspozytora to potwierdzą.
Drugi mężczyzna nerwowo przełknął ślinę.
— Możemy to wszystko wyjaśnić.
— Jestem pewna, że będziecie mieli taką możliwość.
Dopiero wtedy pierwszy policjant zdjął jej kajdanki.
Zofia powoli opuściła ręce.
Na obu nadgarstkach pozostały wyraźne, czerwone ślady.
W ciągu niespełna minuty agresywna postawa funkcjonariuszy ustąpiła miejsca nerwowym przeprosinom.
— Nie wiedzieliśmy, kim pani jest.
Zofia ostrożnie potarła jeden z obolałych nadgarstków.
— I właśnie na tym polega problem.
Obaj mężczyźni zamilkli.
Zofia spojrzała na nich bez cienia uśmiechu.
— Czyli uważacie, że wszystko, co zrobiliście, byłoby w porządku, gdyby na moim miejscu znalazł się ktoś inny?
To pytanie zabrzmiało mocniej niż wszystkie jej wcześniejsze słowa.
Pierwszy policjant otworzył usta.
Nie zdołał jednak nic powiedzieć.
Wtedy Zofia spojrzała na swój samochód.
Niewielka kamera zamontowana przy przedniej szybie nadal mrugała.
Funkcjonariusze podążyli za jej wzrokiem.
Ich twarze ponownie się zmieniły.
— Mój samochód nagrywa cały przebieg zdarzenia — powiedziała spokojnie Zofia.
Drugi policjant wpatrywał się w kamerę.
— Nagrywała nas pani?
— Nagrywanie rozpoczęło się, zanim podeszliście do mojego okna.
Pierwszy wyglądał tak, jakby nagle zrobiło mu się niedobrze.
Zofia wyjęła telefon z przedniego siedzenia.
— Nagranie zostało już automatycznie zapisane w kopii zapasowej.
— Proszę posłuchać — odezwał się szybko jeden z policjantów. — Nie ma sensu tego eskalować.
Zofia ledwie zauważalnie uniosła kącik ust.
— To ciekawe.
— Co takiego?
— Pięć minut temu wcale nie zależało wam na tym, żeby cokolwiek spowalniać.
W oddali pojawił się samochód.
Za nim nadjechał kolejny.
Były to nieoznakowane auta.
Chwilę później dostrzegli służbowy samochód terenowy przełożonego całej jednostki.
Obaj policjanci odwrócili się w stronę nadjeżdżających pojazdów.
Jeden z nich cicho zaklął.
Zofia odsunęła się od samochodu.
— Chyba lepiej, jeśli zostaniecie na miejscu.
Tym razem żaden nie zaprotestował.