W niedzielę czekała ich kolejna próba. Teściowa Michała, pani Halina, urządzała na tarasie domu pod Piasecznem rodzinne spotkanie z grillem. Cała rodzina zebrała się, by przy muzyce i piwie świętować narodziny dziecka. Wszyscy byli radośni, tylko Michał czuł się tak, jakby szedł na egzekucję.
Pani Halina trzymała wnuka na rękach i z dumą przyglądała się jego twarzy. Nagle powiedziała coś, co sprawiło, że Michał znieruchomiał:
— Ach, jaki on śliczny. I taki jasny, prawda? Spójrzcie tylko na te blond włoski… Katarzyno, po kim on to ma? Przecież ty i Michał jesteście raczej ciemni. No cóż, nic nie szkodzi.
Przy stole zapadła cisza. Trwała może dwie sekundy, zanim któryś z wujków zażartował o listonoszu, który musiał mieć sporo pracy w tej okolicy. Dla Michała te dwie sekundy rozciągnęły się jednak w całą wieczność publicznego upokorzenia.
Katarzyna uśmiechnęła się nerwowo.
— Mamo, pewnie odziedziczył włosy po moich dziadkach ze strony ojca. Sama wiesz, że genetyka potrafi płatać figle.
Dla Michała jej odpowiedź zabrzmiała cynicznie. Stała się iskrą, która podpaliła lont.
Poczuł, jak gniew rozsadza go od środka. Chciał przewrócić grill, rozbić butelki i wykrzyczeć wszystkim uśmiechniętym krewnym, że w tym dziecku nie ma ani kropli jego krwi. Zacisnął jednak zęby i jednym łykiem przełknął ból.
Udawanie, że niczego nie widzi, stawało się nie do zniesienia.
Bomba musiała w końcu wybuchnąć.
We wtorkowy wieczór dom pogrążył się w ciężkiej, martwej ciszy. Katarzyna siedziała na kanapie i spokojnie składała świeżo wyprane ubranka. Jej opanowanie tylko potęgowało skurcz w żołądku Michała. Wyglądała jak uosobienie troski i oddania rodzinie — jak doskonały obraz hipokryzji.
— Katarzyno — odezwał się z korytarza.
Jego głos był tak niski i ostry, że drgnęła.
— Musimy porozmawiać. Nie wytrzymam już ani chwili dłużej w tym przedstawieniu.
Jej dłonie znieruchomiały. Odłożyła ubranka na stół i spojrzała mu w twarz. Od razu dostrzegła płonącą w jego oczach wściekłość.
— Co się stało, kochanie? Przerażasz mnie. Jesteś blady jak ściana.
Michał podszedł bliżej. Pięści zaciskał tak mocno, że pobielały mu knykcie.
— Trzy lata temu poddałem się wazektomii.
Mała sukienka, którą Katarzyna trzymała w rękach, powoli wysunęła się z jej palców i spadła na podłogę. W jednej chwili z jej twarzy odpłynęła cała krew. Oczy rozszerzyły się w bezgranicznym szoku.
— Co… co ty powiedziałeś? — wyszeptała, jakby przemówił do niej w obcym języku.
— Słyszałaś! — krzyknął Michał, czując, że tama powstrzymująca emocje właśnie pęka. — Nie mogłem dłużej patrzeć, jak po trzech poronieniach umierasz z rozpaczy. Poszedłem do kliniki, zapłaciłem gotówką i zrobiłem zabieg. Nie powiedziałem ci, bo nie chciałem zabijać tej odrobiny nadziei, która jeszcze w tobie została. Ale to oznacza, Katarzyno, że to przeklęte dziecko… nie może być moje.
Katarzyna poderwała się z kanapy. Całe jej ciało drżało tak mocno, że z trudem utrzymywała się na nogach.
— Michale… To niemożliwe… Nie, to jakiś żart. Przecież to nie może być prawda…
— Zrobiłem test DNA — przerwał jej bezlitośnie. Wyjął telefon z kieszeni i rzucił go na kanapę. — Kilka tygodni temu zabrałem smoczek i wysłałem go do prywatnego laboratorium. Zero procent, Katarzyno. Ani jednego procenta! Spójrz mi w oczy i powiedz, co mi zrobiłaś. Powiedz, z kim spałaś!
Katarzyna zachłysnęła się, jakby ktoś nagle wycisnął całe powietrze z jej płuc. Z jej gardła wyrwał się rozdzierający krzyk, a łzy popłynęły po policzkach strumieniem.
Nie był to jednak płacz kobiety przyłapanej na romansie.
To był krzyk człowieka, którego serce właśnie przebiła osoba kochana najbardziej na świecie.
— Nigdy cię nie zdradziłam, ty łajdaku! — wrzasnęła, uderzając się dłonią w pierś. — Przysięgam na życie naszego syna i pamięć mojego ojca! Oszalałeś, jeśli sądzisz, że mogłabym zrobić ci coś takiego!
— To wytłumacz mi, jakim cudem urodziłaś dziecko, skoro od trzech pieprzonych lat nie mam plemników! — odkrzyknął Michał, po czym osunął się na kolana, całkowicie zdruzgotany.
Katarzyna zasłoniła twarz dłońmi. Szlochała tak gwałtownie, że ledwo mogła ustać. Po chwili nabrała głęboko powietrza, uklękła przed nim i zmusiła go, by na nią spojrzał.
— Pamiętasz klinikę leczenia niepłodności na Wilanowie? — zapytała przez łzy. — Naszą ostatnią próbę in vitro, tę sprzed czterech lat, na którą wydaliśmy wszystkie oszczędności?
Oczywiście, że pamiętał. Był to najciemniejszy i najbardziej wyczerpujący okres ich wspólnego życia.
— Wróciłam tam, Michale — przyznała, a jej głos się załamał. — Nie powiedziałam ci, bo nie chciałam znowu rozbudzać nadziei i wciągać nas w tamtą rozpacz, jeśli wszystko miałoby się nie udać. Poszłam zapytać, czy istnieje jeszcze jakakolwiek szansa. Kierownik kliniki powiedział mi, że przechowują ostatnią fiolkę z zamrożoną próbką twojego nasienia sprzed czterech lat.
Serce Michała zaczęło bić jak oszalałe. Cisza w salonie zgęstniała, stając się niemal nie do wytrzymania.