Jadwiga otworzyła kredens i wyjęła ulubiony porcelanowy talerz z cienkim złotym brzegiem.
Przechowywała go na szczególne okazje. Nawet gościom rzadko stawiała tę zastawę, bo zawsze bała się, że ktoś przypadkiem ją stłucze.
Najwyraźniej właśnie nadszedł naprawdę wyjątkowy dzień.
Jadwiga odkroiła sobie duży, soczysty kawałek karkówki.
Obok ułożyła kilka miękkich ziemniaków nasiąkniętych sosem z pieczeni i obficie posypała wszystko świeżym koperkiem, który rósł na parapecie.
Z lodówki wyjęła chrupiącego, kiszonego ogórka.
Następnie nalała do małego, przezroczystego kieliszka domowej żurawinowej nalewki, nastawionej jeszcze jesienią, i usiadła przy oknie.
Łagodne, wieczorne słońce napełniało czystą kuchnię złotym blaskiem.
Za szybą cicho poruszały się młode liście brzóz, a gdzieś w gęstych gałęziach głośno nawoływały się wróble.
Kolacja była wyśmienita.
Mięso okazało się miękkie i rozpływało się w ustach.
Ziemniaki rozpadały się pod naciskiem widelca, a cierpka nalewka przyjemnie rozgrzewała gardło.
Jadwiga nigdzie się nie spieszyła.
Jadła powoli, delektując się każdym kęsem i niezwykłą ciszą, która zapanowała w mieszkaniu.
Po gorącym posiłku zaparzyła sobie mocną herbatę i z przyjemnością zjadła duży kawałek jeszcze ciepłego ciasta z jajkiem i szczypiorkiem.
Resztę mięsa, ziemniaki i pierogi starannie przełożyła do pojemników.
Następnego dnia zabierze wszystko do laboratorium i poczęstuje koleżanki oraz kolegów z pracy.
Zawsze szczerze chwalili jej domowe wypieki. Z pewnością znowu będą prosić o przepis i pytać, jak udaje jej się uzyskać tak delikatne ciasto.
Minęły trzy dni.
We wtorek, podczas przerwy obiadowej, telefon Jadwigi zadzwonił.
Na ekranie pojawiło się imię syna.
Michał.
Kobieta nie rzuciła się od razu do telefonu.
Spokojnie dopiła herbatę, odstawiła kubek na biurko i odebrała dopiero przy piątym sygnale.
— Cześć, mamo — odezwał się Michał.
Jego głos był napięty.
Słychać w nim było jednocześnie zakłopotanie i znajome, lekkie rozdrażnienie, jakby Jadwiga z góry była mu coś winna.
— Rozmawialiśmy z Karoliną… W weekend trzeba pojechać na działkę. Ziemniaki już powinno się sadzić, bo zaraz będzie za późno. Pojedziesz z nami swoim samochodem, prawda? I jeszcze… Słuchaj, zjadłaś już to mięso czy coś zostało? Moglibyśmy wieczorem podjechać i zabrać.
Jadwiga spojrzała przez okno laboratorium.
Na rozgrzanym słońcem chodniku przed przychodnią podskakiwały małe sikorki.
Na twarzy kobiety pojawił się prawie niewidoczny uśmiech.
— Ziemniaki posadzicie teraz sami, synku. Z działki możecie korzystać w całości. Swoją część przepiszę na kogoś innego, żeby później nie było żadnych nieporozumień. A jeśli chodzi o mięso, wczoraj poczęstowałam nim współpracowników. To zwyczajni ludzie, bez wielkich wymagań. Nie gardzą ani „karmą dla kotów”, ani biednym stołem. A wy zamówcie sobie coś dobrego z restauracji. Przecież przyzwyczailiście się już do nowoczesnego i bogatego menu.
Jadwiga zakończyła rozmowę, odłożyła telefon ekranem do dołu i ponownie otworzyła laboratoryjny dziennik.
Po raz pierwszy od wielu lat zupełnie nie bolała jej głowa.
Przed nią był wolny weekend.
I po raz pierwszy od bardzo dawna nikt poza samą Jadwigą nie miał wobec niego żadnych planów.