Przez osiemnaście miesięcy Marta dźwigała winę, która nigdy nie powinna była należeć do niej.
Później śledczy odnaleźli ostatnie dane zapisane przez czarną skrzynkę samolotu Piotra.
Nagrania potwierdziły, że jego maszyna uległa krytycznej awarii mechanicznej.
Marta zrobiła wtedy wszystko, co było możliwe.
Nie ponosiła winy za tamtą tragedię.
Kilka tygodni później pojechała do matki Piotra.
— Wydawało mi się, że zostawiłam go tam, w przeszłości — powiedziała cicho Marta.
Starsza kobieta mocno ją przytuliła.
— Nigdy go nie zostawiłaś. Przez cały ten czas nosiłaś go w swoim sercu. Ale nie możesz rezygnować z własnego życia tylko dlatego, że jego życie skończyło się zbyt wcześnie.
Te słowa zmieniły w Marcie coś, czego przez wiele miesięcy nie potrafiła w sobie odnaleźć.
Nie wróciła do wojskowej służby.
Zamiast tego zaczęła szkolić przyszłych pilotów.
Pierwszego dnia zajęć położyła na biurku instruktora swój stary hełm pilota myśliwca, a następnie napisała na tablicy:
SAMOLOT NIE OBCHODZI, KIM BYŁEŚ WCZEŚNIEJ.
Odwróciła się do kursantów.
— Liczy się tylko to, czy potraficie właściwie ocenić sytuację, podjąć decyzję i zaufać ludziom, którzy są obok was.
Kilka miesięcy później Marta otrzymała list od chłopca, który leciał tamtym rejsem numer 412.
Napisał, że w chwili awarii był śmiertelnie przerażony.
Pamiętał jednak również, jak Marta szła w stronę kokpitu i przez krótką chwilę spokojnie się do niego uśmiechnęła.
Właśnie wtedy po raz pierwszy uwierzył, że wszyscy przeżyją.
Na końcu listu znajdowało się jedno krótkie zdanie:
— Postanowiłem zostać pilotem.
Marta uśmiechnęła się.
Tego samego dnia stała przy lotnisku i patrzyła, jak szkolny samolot wznosi się coraz wyżej w czyste, błękitne niebo.
Po raz pierwszy od śmierci Piotra, kiedy spojrzała w górę, nie zobaczyła wyłącznie bólu przeszłości.
Zobaczyła również to, co dopiero miało nadejść.
A potem niemal bezgłośnie szepnęła:
— Wróciłam do domu.