Sięgnął do płaszcza i położył na resztkach baru grubą państwową teczkę prawną.
— Przesyłanie zakończyło się trzydzieści minut temu — ciągnął Kaczmarek, obniżając głos. — Prokurator generalny podpisał dwanaście nakazów zatrzymania. Komendanta aresztowano w jego domu dziesięć minut temu. Szef gabinetu prezydenta miasta został zatrzymany na lotnisku. Sieć, która sądziła, że posiada to miasto, właśnie jest rozrywana na kawałki.
Nowa cisza wypełniła klub. Nie ta straszna cisza przed walką. Inna, cięższa. Taka, która kazała każdej obecnej osobie zrozumieć, jak niewiele brakowało, by wszyscy zostali wymazani.
Ostatni zakład Pawła Zielińskiego nie tylko ocalił jego syna.
Podpalił lont pod najwyższymi gabinetami miasta.
Inspektor Kaczmarek spojrzał na Kubę.
Chłopiec stał obok Marty, nadal brudny, nadal ze smugami łez na twarzy, ale jego oczy nie były już zagubione. Strach, który gonił go przez zaułki i wepchnął w ramiona obcych ludzi, zaczynał odpuszczać. Na jego miejscu pojawiała się krucha świadomość, że ojciec został usłyszany.
Kaczmarek skinął mu krótko, z szacunkiem.
— Państwo przejmuje kontrolę nad miejscem zdarzenia — powiedział do Niedźwiedzia. — Ale chłopiec zostaje tutaj, dopóki jutro nie zostaną sfinalizowane dokumenty federalnej ochrony. Dzisiejszej nocy jest pod waszym dachem.
Inspektor odwrócił się i wyszedł z powrotem w pomarańczowe światło na zewnątrz, a jego płaszcz poruszył się za nim, gdy funkcjonariusze rozciągali żółtą taśmę policyjną przez zrujnowane wejście.
Niedźwiedź stał nieruchomo jeszcze przez chwilę.
Potem podszedł do baru, usunął pozostałe naboje ze strzelby i położył broń na blacie.
Przeszedł do kuchennego boksu i opuścił się na jedno kolano przed Kubą.
Wielką, szorstką dłonią odgarnął chłopcu splątane włosy z czoła.
— Twój tata tego dokonał, młody bracie — wyszeptał Niedźwiedź. Jego chropowaty głos zgęstniał od dumy i żalu naraz. — Powalił ich. Wszystkich co do jednego.
Kuba nic nie powiedział.
Zrobił krok do przodu i zarzucił małe ramiona na szyję olbrzymiego motocyklisty, wciskając twarz w znoszoną czarną skórę kamizelki Czarnych Wilków.
Koperta była rozerwana. Lakowa pieczęć pękła. Mężczyźni, którzy go ścigali, mieli kajdanki na rękach.
A gdy Niedźwiedź objął dziecko obiema rękami i trzymał je tak, jak trzyma się obietnicę, cienie zaułków wreszcie odsunęły się od Kuby. Po raz pierwszy od śmierci ojca chłopiec już nie uciekał.
Był bezpieczny.