Jeśli naprawdę chciał wszystko naprawić, dlaczego zawarł nowe małżeństwo, zanim zakończył poprzednie?
Pytań przybywało.
Odpowiedzi wciąż było niemal tyle samo co wcześniej.
Wieczorem Anna pojechała do swoich rodziców.
Michał nie próbował jej zatrzymywać. Pomógł tylko zanieść walizkę do samochodu.
Przez całą drogę Anna patrzyła przez szybę.
Matka otworzyła drzwi niemal natychmiast. Wystarczyło jedno spojrzenie na córkę.
— Co się wydarzyło?
Wtedy Anna po raz pierwszy tego dnia zaczęła płakać.
Nie krzyczała i nie wpadała w rozpacz. Łzy po prostu spływały jej po policzkach.
Późnym wieczorem, gdy rodzice już spali, telefon wydał krótki dźwięk.
Przyszła wiadomość z nieznanego numeru:
„Pani Anno Kowalska? Pani numer przekazali mi pracownicy urzędu stanu cywilnego. Musimy się spotkać. Chodzi o Michała Nowaka i jego pierwsze małżeństwo. Nie zna pani całej historii”.
Przeczytała wiadomość kilka razy.
Potem spojrzała na zegarek.
Dochodziła północ.
Po chwili pojawił się kolejny komunikat:
„Nazywam się Joanna Malinowska. Byłam prawniczką Magdaleny”.
Sen natychmiast odszedł.
Palce Anny zrobiły się zimne.
Odpisała krótko:
„Skąd wie pani o moim małżeństwie?”
Telefon niemal od razu zaczął dzwonić.
— Dobry wieczór — odezwał się spokojny kobiecy głos. — Przepraszam, że kontaktuję się tak późno. Obawiam się jednak, że mamy mniej czasu, niż mogłoby się wydawać.
— O czym pani mówi?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
A potem kobieta powiedziała coś, przez co serce Anny na moment jakby się zatrzymało:
— Problem nie polega wyłącznie na tym, że Michał nadal pozostaje formalnie żonaty. To tylko fragment całej sprawy. Urząd wezwał panią osobno, ponieważ w archiwum, razem z aktem pierwszego małżeństwa, znaleziono dodatkowe dokumenty.
— Jakie dokumenty?
— Chcę pokazać je pani osobiście.
— Dlaczego nie może mi pani o nich opowiedzieć przez telefon?
— Są rzeczy, w które lepiej spojrzeć własnymi oczami.
Anna powoli usiadła w fotelu.
Za oknem nocne miasto żyło swoim zwyczajnym rytmem. Samochody przejeżdżały ulicą, a w oknach sąsiednich kamienic paliły się światła.
Mimo to miała wrażenie, że wszystko dopiero się zaczyna.
Być może prawda, która rano wydawała się straszna, była jedynie pierwszą stroną znacznie bardziej skomplikowanej historii.
Anna siedziała w ciemności i nie zapalała światła. Telefon leżał na stole, a ekran co jakiś czas rozświetlał się od nowych powiadomień. Nie odpowiadała jednak nikomu.
Wciąż słyszała w myślach słowa nieznajomej.
„Nie zna pani całej historii”.
Nie brzmiało to jak groźba.
Raczej jak stwierdzenie faktu.
Rano Anna w końcu zdecydowała się pojechać na spotkanie.
Godzinę później taksówka zatrzymała się przed niewielkim biurem w centrum Krakowa. Na drzwiach wisiała skromna tabliczka: „Kancelaria prawna”.
Joanna Malinowska była kobietą około pięćdziesięciu lat. Miała uważne, skupione spojrzenie i mówiła spokojnie, jakby każde zdanie wcześniej dokładnie układała w myślach.
— Dziękuję, że pani przyjechała — powiedziała, zamykając drzwi gabinetu. — Rozumiem, jak cała ta sytuacja musi wyglądać.
Anna usiadła naprzeciwko niej.
— Proszę mówić wprost. Bez tajemnic i niedomówień.
Prawniczka otworzyła teczkę.
— Magdalena nie zniknęła bez powodu.
Anna zesztywniała.
— Ona nie żyje.
Zapadła ciężka cisza.
— Zmarła pięć lat temu — dodała prawniczka. — Oficjalnie był to nieszczęśliwy wypadek. Jednak w dokumentacji znaleziono nieprawidłowości.
Anna pochyliła się gwałtownie.
— Michał powiedział, że ona żyje.
— On tak uważał.
— Jest pani pewna?
Joanna wyjęła kopie dokumentów.
— To jest akt zgonu. A tutaj znajdują się materiały z późniejszego postępowania wyjaśniającego.
Annie zmarzły dłonie.
— Dlaczego więc Michał nadal figuruje jako żonaty?
— Rozwód nigdy nie został zarejestrowany, a informacja o śmierci przez pewien czas była błędnie przekazywana między urzędami.
— Jak mogło dojść do takiego błędu?
— Podczas przekazywania danych między województwami. Takie przypadki są bardzo rzadkie, ale niestety możliwe.
Kobieta umilkła.
Anna miała wrażenie, że otrzymała zbyt wiele informacji naraz.
— Co ja mam z tym wspólnego?
Prawniczka spojrzała jej prosto w oczy.
— W dniu rejestracji pani małżeństwa do archiwum wprowadzono zaktualizowane dane. System wykrył dwa akty pozostające w mocy: pani małżeństwo oraz poprzednie małżeństwo pana Michała.
Anna powoli wypuściła powietrze.
— Dlatego wezwano mnie bez niego?
— Nie tylko dlatego.
Joanna wyjęła jeszcze jeden dokument.
— Jest coś ważniejszego.
Anna wzięła kartkę i zamarła.
Był to wniosek złożony przez Michała pół roku wcześniej. Oficjalnie prosił o uznanie pierwszego małżeństwa za zakończone z datą wsteczną.
— On rzeczywiście próbował rozwiązać ten problem — powiedziała cicho prawniczka. — Nie zdążył jednak zakończyć całej procedury.
W Annie zmieszały się zupełnie różne emocje.
Gniew.
Zagubienie.
I ulga, do której nie chciała się przyznać.
— Dlaczego nie powiedział mi prawdy?
— Był przekonany, że zdąży wszystko uporządkować przed ślubem. Później wydarzenia potoczyły się szybciej, niż zakładał.