— Muszę z nim porozmawiać.
— Decyzja należy do pani — odpowiedziała spokojnie Anna. — Ale jest jeszcze jeden dokument.
— Jaki?
Prawniczka przysunęła ku niej teczkę.
— Ostatni list Joanny. Napisała go krótko przed śmiercią.
Katarzyna rozłożyła kartkę i zobaczyła słowa, które odebrały jej oddech:
„Jeśli ktoś kiedyś będzie szukał Michała, powiedzcie mu, że dawno mu wybaczyłam. Nie jest winien temu, że nie zdążył. To ja sama nie pozwoliłam mu zostać przy mnie”.
Katarzyna długo nie potrafiła oderwać wzroku od listu.
— Ona o wszystkim wiedziała?
— Tak.
— I mimo to zostawiła go w małżeństwie?
— To był jej wybór.
Cisza przeciągnęła się między nimi.
Za oknem samochody nadal przesuwały się ulicą, a miasto toczyło swoje zwyczajne życie. W Katarzynie jednak coś powoli się zmieniało.
Zrozumiała najważniejsze.
To nie była opowieść o zdradzie w zwykłym znaczeniu tego słowa.
Była to historia spóźnionych decyzji.
Niewypowiedzianych prawd.
I wyborów podejmowanych przez innych ludzi w najgorszym możliwym momencie.
Wieczorem Katarzyna wróciła do rodziców. Tym razem już nie płakała. Siedziała tylko w milczeniu.
Telefon ponownie zadzwonił.
Michał.
Przez długi czas patrzyła na jego imię na ekranie, aż wreszcie odebrała.
— Kasiu… gdzie jesteś?
W jego głosie słychać było napięcie.
— Wiem już wszystko — powiedziała spokojnie.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Co dokładnie?
— Wiem o Joannie.
Michał gwałtownie nabrał powietrza.
— Chciałem ci powiedzieć…
— Nie zdążyłeś — przerwała mu.
W słuchawce znów zrobiło się cicho.
Po raz pierwszy podczas tej rozmowy jego milczenie nie było pełne strachu.
— Musimy się spotkać — powiedział cicho.
Katarzyna zamknęła oczy.
Tym razem nie poczuła ani bólu, ani gniewu.
Tylko jasność.
— Dobrze — odpowiedziała. — Ale od tej chwili wszystko będzie wyglądało inaczej.
Rozłączyła się.
Za oknem zapadał wieczór.
Miasto pozostało takie samo.
Jej życie już nie.