Skinęłam głową. Zaskoczyło mnie, jak bolesne nadal było słyszenie jego imienia. Przez większość życia tata pracował w wydziale zabójstw. Przed śmiercią czasem opowiadał mi o dawnych sprawach — nigdy o najstraszniejszych szczegółach, ale wystarczająco dużo, żebym rozumiała, że pewne śledztwa zostają z człowiekiem na zawsze.
Komisarz Krawiec podszedł do róż.
Najpierw jego twarz nie wyrażała niczego.
Potem zauważył trzy oznaczone kwiaty.
Kolor odpłynął mu z twarzy.
— Skąd je pani ma? — zapytał niskim głosem.
— Już mówiłam. Kurier z kwiaciarni. Bez kartki, bez nadawcy. Tylko moje imię.
Odwrócił się do policjantów.
— Zabezpieczyć dom. Powiadomić komendę.
Aspirant Wrona wyprostował się.
— Panie komisarzu?
— Natychmiast.
Nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
— Pan to rozpoznał.
Krawiec spojrzał na mnie i po raz pierwszy od chwili dostarczenia bukietu poczułam, że ktoś naprawdę mi wierzy.
— Dwadzieścia dwa lata temu — zaczął — zaginęły trzy kobiety. Przed każdym zaginięciem otrzymały sto żółtych róż.
Ścisnęło mnie w gardle.
— Sto — wyszeptałam.
Skinął głową.
— Nie dziewięćdziesiąt dziewięć. Nie sto jeden. Dokładnie sto. Pani ojciec uważał, że ta liczba oznacza koniec. Zamknięty krąg. Ostatnie pożegnanie.
Oparłam dłonie na krześle.
— A czerwone kropki?
— Trzy oznaczone kwiaty — potwierdził. — Za każdym razem.
Pokój wydał mi się nagle przechylony.
Niespodziewanie przypomniałam sobie, jak wiele lat wcześniej siedziałam z ojcem na starym ganku. Wpatrywał się w ciemność i obracał w dłoniach zimną filiżankę kawy.
— Niektóre potwory nie zostawiają odcisków — powiedział wtedy. — Zostawiają znaki.
Myślałam, że był po prostu zmęczony.
Nie wiedziałam, że próbował mnie ostrzec.
Policjanci jeszcze raz próbowali dodzwonić się do Michała. Ja również dzwoniłam. Za każdym razem odpowiadała mi cisza.
W końcu Krawiec skontaktował się z firmą mojego męża.
Patrzyłam na jego twarz, kiedy słuchał odpowiedzi.
— Co powiedzieli? — zapytałam po tym, jak się rozłączył.
Nie odpowiedział od razu.
— Proszę mi powiedzieć.
— Michał nie był na żadnej delegacji.
W ustach natychmiast mi wyschło.
— To niemożliwe.
— Rezerwacja hotelu okazała się fikcyjna. Nie wsiadł do samolotu. W firmie nikt nie widział go od czterech dni.
Cztery dni.
W poniedziałek rano pocałował mnie w czoło, powiedział, że zadzwoni z Krakowa, i wyszedł z domu z walizką.
A teraz nie wiedziałam, gdzie był.
Ani kim naprawdę był.
Tego wieczoru policja przeszukała cały dom. Siedziałam w salonie owinięta kocem i słuchałam, jak na piętrze otwierają się i zamykają szuflady.
Po pewnym czasie komisarz Krawiec wrócił z małym metalowym sejfem znalezionym w gabinecie Michała.
— Pani Zofio — powiedział ostrożnie — wie pani, co to jest?
Pokręciłam głową.
W środku znajdowały się wycinki z gazet.
Dziesiątki wycinków.
Niektóre były stare i pożółkłe, inne wyglądały na wycięte całkiem niedawno. Wszystkie dotyczyły zaginięć sprzed dwudziestu dwóch lat.
Zakryłam usta dłonią.
— Nie — wydusiłam.
Były tam fotografie ofiar. Artykuły o różach. Notatki zapisane na marginesach charakterem pisma Michała.
Twarz aspiranta Wrony spoważniała.
— Będziemy potrzebowali nakazu.
Patrzyłam na wycinki, aż litery zaczęły się rozmazywać.
Mój Michał.
Ten sam człowiek, który w każdą niedzielę smażył koszmarne naleśniki, twierdząc, że moje są „zbyt ładne, żeby je jeść”. Ten, który obejmował mnie, gdy umarł tata. Ten, który przez osiemnaście lat spał obok mnie.
Czy on naprawdę to wszystko ukrywał?
Czy przez te wszystkie lata kochałam obcego człowieka?
O północy Michał został uznany za głównego podejrzanego.
Nad ranem czułam się tak, jakby coś wypaliło mnie od środka.
Później nadszedł raport laboratorium kryminalistycznego.
Krawiec pojawił się w domu zaraz po śniadaniu. Miał mocno zaciśniętą szczękę.
— Mamy wyniki odcisków z zamówienia w kwiaciarni — powiedział.
Przygotowałam się na najgorsze.
— To nie są odciski Michała.
Zamrugałam.
— W takim razie czyje?
Jego twarz zmieniła się w jednej chwili. Przez moment wyglądał, jakby przybyło mu kolejnych dziesięć lat.
— Należą do Aleksandra.
To imię nic mi nie mówiło.
Krawiec ciężko przełknął ślinę.
— Był emerytowanym policjantem. Prowadził tamto stare śledztwo razem z pani ojcem.
Dawny partner taty.
W pokoju zapadła cisza.
Komisarz usiadł naprzeciwko mnie i mówił teraz znacznie łagodniej.
— Przed śmiercią pani ojciec podejrzewał Aleksandra. Nigdy jednak nie znalazł wystarczających dowodów.
Przeszedł mnie dreszcz.
— Dlaczego wysłał róże właśnie mnie?
— Nie wysłał ich pani — odparł Krawiec. — Uważamy, że bukiet był przynętą.
— Nie rozumiem.
— Znaleźliśmy dowody na to, że Michał miał stare notatki pani ojca. Najprawdopodobniej niedawno odkrył coś ważnego. Aleksander uznał, że pani mąż zbliżył się zbyt blisko prawdy.
Serce uderzyło mnie boleśnie.
— Michał wiedział?
— Możliwe, że próbował panią chronić.
I wtedy się załamałam.
Przez całą noc wyobrażałam sobie męża jako potwora, podczas gdy on być może próbował powstrzymać prawdziwego potwora.