Nie odpowiedziałam. Minęłam go, otworzyłam starą pawlaczową szafkę i wyciągnęłam zużytą, kraciastą walizkę. Tę samą, z którą pięć lat wcześniej Piotr po raz pierwszy pojawił się w moim mieszkaniu.
Walizka pachniała kurzem, starym kartonem i czymś, co dawno powinno było zniknąć. Postawiłam ją na środku pokoju, otworzyłam szafę i zaczęłam spokojnie pakować rzeczy męża. Swetry, sprane koszule, skarpetki, kosmetyki do golenia. Każdy ruch był dokładny i przemyślany.
Nie płakałam. Nie krzyczałam. Nie drżał mi głos.
— Mario, co ty wyprawiasz?! Oszalałaś?! — Piotr zastygł. Jego pewność siebie nagle zmieniła się w tępe, bezradne przerażenie. Twarz najpierw pobladła, a potem przybrała ziemisty odcień. — Dokąd mnie pakujesz?! Przelałaś pieniądze czy nie?!
Podeszłam do niego, trzymając w lewej dłoni świeżo wydrukowany dokument. Żółtym markerem zaznaczyłam słowa „Liposuction”, „Mammoplasty” oraz „Dubai Resort”.
Spojrzałam mu prosto w oczy. Z satysfakcją zauważyłam, jak w jego spojrzeniu pojawia się prawdziwy strach. Zrozumiał wszystko. Wiedział, że przeczytałam każdą linijkę.
— „Stara, chciwa wiedźma, po co ci w ogóle pieniądze” — powiedziałam beznamiętnie, jakbym odczytywała fragment raportu.
Rzuciłam kartki w jego pierś. Dokumenty opadły na podłogę i rozsypały się wokół jego butów.
— Wiesz, Piotrze, bardzo dokładnie zapoznałam się ze wskazaniami medycznymi. Okazuje się, że twoja trzydziestoletnia córka cierpi śmiertelnie z powodu niedoboru silikonu w piersiach oraz nadmiaru tłuszczu na udach. Jedynym ratunkiem jest natomiast luksusowe spa w Dubaju. Wygląda na to, że polska medycyna rzeczywiście jest wobec tak strasznej choroby całkowicie bezradna.
Piotr otworzył usta i zaczął łapać powietrze, jak ryba wyrzucona na brzeg. Szukał słów, lecz wszystkie uwięzły mu w wyschniętym gardle. Jego oczy nerwowo błądziły po pokoju, jakby gdzieś między meblami mogło znajdować się usprawiedliwienie.
— Mario… źle to zrozumiałaś… — wykrztusił w końcu. Twarz znów poczerwieniała, lecz tym razem nie z gniewu. Płonęła ze wstydu i upokorzenia. — Ona ma trzydzieści lat! Mężczyzna ją porzucił! Ma kompleksy, depresję, nie może wychodzić z domu! Musi ułożyć sobie życie, znaleźć porządnego, zamożnego mężczyznę, a ty… ty siedzisz na swoich milionach, chciwa i bez serca! Komu będziesz potrzebna bez mojego wsparcia?! Zostaniesz sama w tej swojej norze!
— Walizka jest spakowana. Klucze położysz na szafce. Wynoś się z mojego mieszkania — odpowiedziałam tak cicho, że musiał wytężyć słuch.
W moim głosie nie było krzyku, ale panował w nim tak głęboki, nieruchomy chłód, że Piotr nagle umilkł. Zrobił krok w moją stronę, jakby chciał znowu mnie zastraszyć, lecz napotkał moje spokojne, niewzruszone spojrzenie. Zatrzymał się i cofnął.
Wychodząc, obrzucał mnie wyzwiskami. Ze złością kopnął kraciastą walizkę, a potem zatrzasnął drzwi tak mocno, że z sufitu posypał się stary tynk. Na klatce schodowej wrzeszczał, że jeszcze pożałuję swojej chciwości.
Pojechał do ukochanej córki, przekonany, że Laura przyjmie go z otwartymi ramionami w drogim wynajmowanym mieszkaniu. Dopiero później dowiedziałam się, że czynsz za to mieszkanie również opłacał Piotr.
Po mniej więcej trzech godzinach zadzwonił mój telefon. Na ekranie zobaczyłam jego nazwisko.
Nie odebrałam. Jakiś czas później z ciekawością odsłuchałam jednak wiadomość głosową.
W tle rozlegał się histeryczny krzyk Laury:
— Po co tu przyjechałeś z tymi śmierdzącymi rzeczami?! Obiecałeś, że przywieziesz pieniądze od tej starej idiotki na moją operację! Nie ma milionów? To się wynoś! Nie mam zamiaru cię karmić, nieudaczniku!
Potem usłyszałam cichy, żałosny głos mojego męża. Prosił, żebym się zlitowała, otworzyła drzwi i pozwoliła mu chociaż przenocować. Ukochana córka wyrzuciła go bowiem na zimną klatkę schodową razem z walizką.
Uśmiechnęłam się spokojnie, skasowałam wiadomość, a następnie dodałam numer Piotra do zablokowanych.
Później wyjęłam z górnej szuflady biurka nowy szkicownik oraz pudełko akwarelowych kredek. Usiadłam przy czystym kuchennym stole i po raz pierwszy od bardzo dawna nabrałam powietrza naprawdę głęboko.
Od wielu miesięcy chciałam narysować taras przyszłego domu w Łebie. Teraz dokładnie wiedziałam, jak będzie wyglądał. W środku ma pachnieć morzem, sosnowymi igłami i wolnością. Prawdziwą, uczciwie wypracowaną wolnością.
Bez wymyślonych diagnoz, bez bezczelnych pasożytów i bez silikonowych tragedii.
Tylko ja, bałtycki wiatr i moje własne szczęście, którego nikt już nie zdoła mi odebrać.